นักศึกษา

 

นักศึกษานอก..ช่วยกัน

  ช่วงนี้ก็ใกล้เปิดเทอมเเล้ว บรรดาเพื่อนๆนักศึกษาก็เริ่มทยอยกันกลับถึงที่มหาลัยกันเเล้ว  ซึ่งต่างก็พาความเหนื่อยจากการทําพิธีฮัจญ์อย่างน่าสงสาร  ก็มัน ไม่ใช่ง่ายนักในการทําฮัจญ์กว่าจะได้เสร็จสมบูรณ์ที่ละครั้งมันต้องใช้ความพยายามไม่ใช่ง่ายเลย  บางคนถึงกับเป็นไข้เเละต้องพักผ่อนเป็นหลายวันเหมื่อนกันกว่าจะกลับเป็นปรกติได้  บางคนก็ไม่เป็นอะไรมาก  อย่างน้อยก็เเค่ติดไอมา หรือ เป็นหวัดนิดหน่อย 

เเต่ก็เป็นที่น่าประทับใจกับเพื่อนๆนักศึกษาซึ่งไม่ใช่เเค่ไปทําฮัจญ์อย่างเดียวเท่านั้น  ต่างก็มีบทบาทในการให้ความร่วมมือกับอามีรุลฮัจญ์ของไทยปีนี้ ดร. ลุตฟี  อย่างน่าชื่นชมมาก  บางคนก็ช่วยเป็นล่าม เเปลภาษาให้กับพี่น้องเราที่ไม่เข้าใจอาหรับ บางคนก็ช่วยชี้เเนะการทําฮัจญ์ที่ถูกต้อง  บางคนก็ช่วยนําทางไปในที่ต่างๆ เเล้วกลับที่พัก  เป็นอันว่าใครสะดวกอะไรก็ช่วยสิ่งนั้น คนละไม้คนละมือ  ความร่วมมือ ความสามัคคีมันก็เกิดขึ้น   ความรู้สึกในการเป็นพี่น้องมันเกิดขึ้น  ต่างคนก็ยีนดีที่จะทําความรู้จักกับคนอื่น   ความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวมันจึงเกิดขึ้น   ภาพงามๆในลักษณะนี้มันมีที่เดียวเท่านั้น คือ ที่นี่ที่เดียว ในเวลาเดียวกัน เปี่ยมด้วย จิตสํานึกอันเดียวกัน  คือเเสดงความจงรักภัคดีต่อองค์เจ้าผู้ทรงเอกะ  ถึงจุดนี้ผมนึกถึงโองการหนึ่งที่อัลลอฮฺกล่าว ความว่า

 โอ้มนุษยชาติทั้งหลาย  เเท้จริงเเล้วเราได้สร้างพวกเจ้าจากเพศชาย เเละเพศหญิง เเละเราได้ให้พวกเจ้าเเยกเป็นเผ่า เเละตระกูลเพื่อจะได้รู้จักกัน.....   

เเน่นอนครับความหมายอันมีค่าอย่างนี้มันเกิดขึ้นจริงๆในช่วงเวลาฮัจญ์  ถ้าใครได้ลองไปเเล้ว จะรู้สึกว่าฮัจญ์นี้มันมีคุณค่าเหลือเกิน...