ตอนนี้ก็ใกล้จะหมดเทอมอีกแล้ว เทอมสุดท้ายที่เราและเพื่อนจะไม่ได้เจอกันอีก เพราะเทอมหน้านี้ก็ต่างคนต่างไปทำ project ของแต่ละคน รู้สึกใจหายเหมือนกันนะ 1 ปีที่ผ่านมาเราได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากเพื่อน มีทั้งสุข เศร้า หัวเราะ ร้องไห้ ครบทุกอารมณ์ และตอนนี้ที่ทุกคนยุ่งกับโครงงาน มันทำให้เราเริ่มเหินห่างกัน เริ่มที่จะพูดกันน้อย พบเจอกันน้อยลงทุกวัน
เพื่อนหลายคนที่ยังคงสับสนกับ project ของตัวเอง คิดไม่ออกว่าจะทำอะไรเพื่อให้การนำเสนอผ่าน และเรียนจบได้ใบปริญญาอย่างที่ใฝ่ฝัน เราก็ได้แต่ให้กำลังใจ คอยเป็นที่ปรึกษาที่ดี (ที่ระบายอารมณ์) เวลาที่เพื่อนมีปัญหาแล้วโทร.มาคุย รู้สึกดีใจนะที่เพื่อนยังคิดถึง ยังให้ความเชื่อใจว่าเราจะสามารถช่วยให้รู้สึกดีขึ้น สัปดาห์ที่ผ่านมาได้ข่าวว่าเพื่อนนำหัวข้อที่เราแนะนำไปเสนออาจารย์ ความหวังที่ริบหรี่เริ่มแจ่มชัดแม้จะยังดูเลือนลางอยู่ แต่มันก็ยังดีกว่ามองไม่เห็นทางเลย เราขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนนะ ขอให้เพื่อนเข้มแข็งกับทุกอุปสรรค ขอให้เพื่อนมีแรงใจที่จะเดินหน้าต่อไป ไม่อยากให้ท้อ แม้ว่างานนั้นจะผ่านหรือไม่ ยังไงต้องสู้ต่อไป ไม่มีอะไรเลวร้าย ไม่มีอะไรน่ากลัว และอย่ากลัวที่ก้าวยาว ๆ เพื่อที่จะข้ามอุปสรรค เพราะในวันหนึ่งที่เพื่อนผ่านพ้นช่วงนั้นไปแล้ว เพื่อนจะหันไปขอบคุณอุปสรรคที่ทำให้เราเติบโตและเข้มแข็งขึ้น อย่าลืมนะเพื่อนคนนี้มีกำลังใจให้เสมอหากเพื่อนยังต้องการ และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ...ตลอดไป...สัญญา.....
(มอบให้กับเธอผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและน้อง "พล".)
