การดูหนังเอลวิสบนเครื่องบินการบินไทยจากนิวยอร์คมาสุวรรณภูมิ เมื่อคืนวันที่ 30 ต.ค. 50 ทำให้ผมประจักษ์ว่า ชีวิตซ่อมได้   

         ในวัยหนุ่ม ชีวิตของผมแหว่งวิ่นเพราะการบังคับตัวเอง     ระวังระไวไม่ให้เดินไปในทางอบาย     ระวังเสียจนชีวิตขาดการเรียนรู้ส่วนที่เป็นศิลปะ     โดยเฉพาะศิลปะการแสดง เพราะเกรงตัวเองจะหลงระเริงไปกับมหรสพและการแสวงหาความเด่นดังจากศิลปะการแสดงจนเสียการเรียน

         ในวัยหนุ่มของผม “การเรียนรู้” หมายถึงการเรียนเพื่อปริญญา เพื่อวิชาชีพ     ซึ่งมีความจำเป็นอย่างแน่นอน     มิฉะนั้นผมก็ไม่มีโอกาสได้มีชีวิตที่ดีอย่างนี้     แต่สภาพเช่นนั้น ทำให้ผมขาดความสามารถ ขาดทักษะหลายด้าน     ผมเป็นคนที่ความรู้ไม่กว้างเมื่อได้โอกาสก็เรียนรู้เพิ่มเติมได้     ตอนดูหนังเอลวิสบนเครื่องบิน ผมบอกตัวเองว่า ผมต้องดูแบบ art appreciation และในเวลาเดียวกันก็ทำความเข้าใจว่าทำไมผู้คนจึงคลั่งไคล้เอลวิสกันนัก    แม้จนปัจจุบัน    ผมบอกตัวเองว่าเป็นเพราะเสียงและจังหวะเพลงของเอลวิสมีเสน่ห์     แต่ผมก็รู้สึกว่าหนังเอลวิสมีฉากชกต่อยมากไป     อาจทำให้วัยรุ่นเลียนแบบ     คิดอีกทีก็อาจเป็นการสะท้อนภาพความจริงในสังคม     ชีวิตของผมค่อนข้างจะหนีความเป็นจริงในสังคมบางส่วน

         ผมจึงเจียมตัวเจียมใจเสมอ ว่าตนเองเป็นคนไม่รู้จริง     เพราะความเป็นคนไม่เต็มนี่แหละทำให้ผมไม่ทะนงตน     และมุ่ง “ซ่อม” ชีวิตการเรียนรู้ของตนอย่างไม่หยุดยั้ง     แต่ดูเหมือนยิ่งซ่อมหรือเติมเต็ม    ผมก็ยิ่งเห็นส่วนที่พร่องหรือขาดไปมากยิ่งขึ้น     ส่วนหนึ่งคงจะเป็นสิ่งที่มีอยู่แล้ว แต่ผมไม่เคยตระหนักว่ามี     แต่อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะสังคมมันมีพลวัตอยู่ตลอดเวลา     คนรุ่นใหม่ได้สร้างสิ่งใหม่ๆ สภาพสังคมใหม่ๆ ที่คนแก่อย่างผมเข้าใจยาก  เรียนรู้ให้ได้ลึกจริงๆ ยาก

         นี่คือความสนุกและท้าทายของชีวิต

วิจารณ์ พานิช
12 พ.ย. 50