ช่วยกันเจ๊าะแจ๊ะ KM เพื่อเข้าให้ถึงแก่น G2K

การที่ข้อความดังกล่าวเผยแพร่ออกไปนับว่าจะช่วยการันตีคนเขียนบล็อกได้ทางหนึ่งเพราะข้อความดังกล่าวได้ช่วยอธิบายสร้างความเข้าใจได้ระดับหนึ่งว่า เขียน อ่านบันทึก แล้วยังจะไปเจ๊าะแจ๊ะในกระบวนการเชิงรุก KM ธรรมชาติ เจ๊าะแจ๊ะตรงนี้ผมตีความว่าชวนคิดชวนคุยทำงานและสร้างงานใหม่ขึ้นมา

อ่านข้อความต่อไปนี้ที่หน้าหลักของGotoknow_10ที่เขียนว่าสมัครสมาชิก

แล้วทำให้ผมรู้สึกชอบกับข้อความดังกล่าวเอามากๆเลย

อย่างน้อยข้อความดังกล่าวจะได้ช่วยอธิบายสร้างความเข้าใจคนทั่วไปโดยเฉพาะคนที่ไม่เข้าใจ KM หรือไม่เข้าใจบล็อกว่าคืออะไรทำหน้าที่อะไรเป็นอย่างไรได้ในระดับหนึ่งว่า ว่าคนที่มาเขียนและอ่านบันทึกบล็อก G2k นั้นแท้จริงเพื่อเอาความรู้ไปต่อยอดการทำงานของตนให้ดียิ่งขึ้น

ไม่ใช่มีเวลาว่างมาก แล้วจึงมานั่งเขียน อ่านบันทึกบล็อก G2k เอาตะพึด งานการไม่ทำ

ผมได้รับเสียงสะท้อนมาจากกลุ่มคนบางกลุ่มในทำนองนี้ บล็อกเกอร์ท่านอื่นหลายท่านที่ผมพูดคุยด้วยก็บอกว่าได้รับเสียงสะท้อนมาในทำนองนี้เช่นกัน

การที่ข้อความดังกล่าวเผยแพร่ออกไปนับว่าจะช่วยการันตีคนเขียนบล็อกได้ทางหนึ่งเพราะข้อความดังกล่าวได้ช่วยอธิบายสร้างความเข้าใจได้ระดับหนึ่งว่า เขียน อ่านบันทึก แล้วยังจะไปเจาะแจ๊ะในกระบวนการเชิงรุก KM ธรรมชาติ เจาะแจ๊ะตรงนี้ผมตีความว่าชวนคิดชวนคุยทำงานและสร้างงานใหม่ขึ้นมา

การอ่านบันทึกของบล็อกเกอร์ต่างๆก็คืออ่านงานของเขาคนนั้นนั่นเอง

บล็อกเกอร์หลายท่านบอกว่าใช้บันทึกบล็อกเป็นวิธีการในการเรียนรู้ KM ได้อย่างมีประสทธิภาพด้วยซ้ำไป

ไม่ใช่ไม่มีอะไรทำแล้วมานั่งเขียนบันทึก

เจาะแจ๊ะ KM เพื่อเข้าถึงแก่น G2K ให้ได้คือเป้าหมายของเราทุกคน

ท่านละครับเห็นเป็นเช่นไรกันมั่ง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูนอกโรงเรียน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 
เห็นด้วยอะ

สวัสดีครับ เจ๊แอ๊ว

                แล้วพบกันที่ กศน.ภาคอีสานะครับ ผมเดินทางจากดอนเมืองวันที่ 11 ธ.ค. เวลา 12.55 น. การบินไทยครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับครูนง

             คนมีปากก็พูดไปเรื่อยแหละครับ...ต้องปลง...เพราะห้ามเขาไม่ได้

             เห็นด้วยครับ...เราไม่ใช่พหูสูตรที่จะรู้หมดทุกอย่าง...อาศัยพรรคพวกเป็นเครือข่าย...หลาย ๆ เรื่องที่เรารู้จาก gotoknow แล้วเอาไปต่อยอดในงานครับ

                                                   ขอบคุณครับ

สวัสดีครับนายช่างใหญ่

               ฟังนายช่างใหญ่พูดก็รู้สึกสบายใจเพราะนายช่างใหญ่เข้าอกเข้าใจในบรรดาพวกเราด้วยกันเองเป็นอย่างดีว่าเอาอะไรมาเขียนเอาอะไรมาแลกเปลียนเรียนรู้ เขียน อ่าน และแลกเปลี่ยนเรียนรู้ไปทำไม...แต่ที่หนักอกหนักใจคืออีกฟากหนึ่งของผู้คนนะซิครับที่ไม่รู้จะส่งสัญญาณไปถึงได้อย่างไร

             โจทย์ใหญ่มากทีเดียว

             ขอบคุณนะครับนายช่างใหญ่