"...ใบไม้ทั้งป่านั้น จงเลือกหยิบมันขึ้นมาเพียงหนึ่งกำมือ แล้วทำความเข้าใจมันอย่าได้ลดละ แม้เพียงเสี้ยวนาที..."

อันธรรมะแห่งสมณะโคดมนั้น หากแม้นเข้าใจเพียงหนึ่ง ก็จักเข้าใจทั้งหมด หาได้จำเป็นต้องละโมบโลภมากศึกษาเสียทั้งหมด กุญแจทั้งแปดหมื่นสี่พันดอกนั้น มีก็แต่เพียงดอกเดียวที่จักเปิดประตูพาเราไปสู่หนทางที่แท้ของแต่ละคน มันหาได้สามารถใช้ได้ทุกดอกก็หาไม่ หามันให้เจอ แล้วจักไม่พลาดจากสรรพสิ่งทั้งปวง

นี่เป็นคำตอบของข้าพเจ้าว่า ทำไมต้อง"...นิกายเซน..." คุณ ท่าน เธอ แก จะเป็นเซนหรือไม่-ไม่สำคัญ คำสอนของพุทธะล้วนเป็นของจริง พิสูจน์ได้จริง สรรพสัตว์ทั้งหลายพึงต้องสงสัย เพื่อที่จักมิพึงสงสัย ต้องไม่เข้าใจ เพื่อที่จักเข้าใจ

ใบไม้ทั้งป่านั้น จงเลือกหยิบมันขึ้นมาเพียงหนึ่งกำมือ แล้วทำความเข้าใจมันอย่าได้ลดละ แม้เพียงเสี้ยวนาที หากต้องการแสวงหาทางหลุดพ้น นี่เป็นวิธีเดียวที่ต้องเดินไป ไม่มีทางลัด แม้ในนิกายเซนจะมีสำนักฉับพลัน แต่นั่นมิได้หมายความว่า จะสามารถฉับพลันได้ทุกคนก็หาไม่

แม้แต่ศิษย์ของท่านปารมาจารย์เฒ่าโพธิธรรม ก็ยังต้องสละแขนข้างหนึ่งก่อน จึงได้พบหนทางที่แท้ แล้วนับประสาอะไรกันกับมดปลวกอย่างเราท่าน ที่จะไม่โดนบี้โดนเหยียบเสียก่อนที่จะได้พบหนทาง-ทางนั้น

แต่นั่นก็มิได้ทำให้ผู้ที่แสวงหาหนทางแห่งการหลุดพ้นจักเข็ดขยาดก็หาไม่ แม้ต้องหัวหลุดออกจากบ่าก็ไม่หวั่นไหว เช่นเดียวกันกับพุทธะที่ต้องเผชิญกับพญามาร

กล้าพอไหมที่จะเผชิญ กล้าพอไหมที่จักรับไม้หน้าสามอันนี้ ด้วยจิตยินดี...!!!

________________________________________