เริ่มเข้าฤดูหนาว ลมหนาวกำลังก้าวย่างพัดผ่านเข้ามาสู่กรุงเทพมหานครแล้ว ถือได้ว่าเป็นจังหวัดสุดท้ายทีพึ่งจะได้รับกับลมหนาวเลยก็ว่าได้ นี้คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่อยากจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ฉันอยากจะใช้เวลากับการนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาๆให้นานที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ให้ความอบอุ่นกับฉันได้ ก่อนที่ฉันจะต้องไปเผชิญกับสายน้ำที่เย็นจับใจใต้ฝักบัว ที่รอฉันอยู่ในห้องน้ำ
ฉันต้องออกเดินทางไปลงพื้นที่ โรงพยาบาลเด็กในเวลาบ่ายโมง เป็นอะไรที่แตกต่างกับตอนเช้ามาก เหมือนกับว่าไม่ใช่วันเดียวกัน เนื่องจากแสงแดดใน วันนี้กำลังจะแผดเผาฉันแล้ว ประกอบกับที่ฉันต้องหิ้วสัมภาระ ของเล่นเพื่อไปทำกิจกรรมกับเด็กป่วยที่โรงพยาบาล พร้อมทั้งตุ๊กตาหมีพู ตุ๊กตาบาร์บี้ ที่จะนำไปฝากน้องบ๋อมแบ๋ม แต่ฉันไม่รู้ว่าวันนี้ ตุ๊กตาหมีพู ตุ๊กตาบาร์บี้ จะได้เจอกับเจ้าของที่รอมันอยู่หรือเปล่า เนื่องจากว่าฉันได้สัญญากับน้องบ๋อมแบ๋มแล้วว่าจะนำตุ๊กตาหมีพู ตุ๊กตาบาร์บี้มาฝาก ในวันศุกร์ 23 พ.ย. 50 ที่ผ่านมา แต่ฉันก็ไม่สามารถรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับน้องบ๋อมแบ๋มได้ เนื่องจากฉันไม่สามารถติดต่อกับน้องเขาได้เลย แต่ฉันก็พยายามที่จะติดต่อกับน้องบ๋อมแบ๋มเสมอ แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย ฉันไม่รู้ว่าน้องเขาพักรักษาอยู่ตึกไหน ฉันรุ้เพียงว่าวันศุกร์น้องบ๋อมแบ๋ม จะต้องมาฉายแสง เนื่องจากน้องบ๋อมแบ๋มนั้นเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด ชื่อ นามสกุล ของน้องฉันก็ไม่รู้ ฉันคงเป็นอาสาสมัครที่แย่มากเลยสิน่ะ เพราะสิ่งนี้ทำให้ฉันไม่สามารถรักษาสัญญาที่ให้กับน้องบ๋อมแบ๋มได้
ในวันนี้ฉันคิดว่าจะเข้าไปสอบถามเจ้าหน้าที่ ในตึกเก่าที่น้องบ๋อมแบ๋มเคยพักรักษาตัวอยู่ เผื่อเขาจะให้ข้อมูลกับฉันได้บ้าง นั้นเป็นความคิดระหว่างการเดินทางในระยะเพียงไม่นาน เมื่อฉันได้ก้าวเข้าไปสู่ภายตึกของโรงพยาบาล สิ่งที่ฉันได้พบ และฉันก็ดีใจมาก คือ ฉันได้เจอกับแม่ของน้องบ๋อมแบ๋ม ดูเหมือนกับว่าเขากำลังนั้งรอเอกสารอะไรสักอย่าง ฉันดีใจมากและได้เดินเข้าไปทักทันที เขายิ้มให้ฉันและก็ได้เล่าเรื่องน้องบ๋อมแบ๋มให้กับฉันฟัง หมอก็ให้ย้ายไปพักรักษาตัวอยู่ที่ตึกใหม่ เราคุยกันสักพักหนึ่ง แม่ของน้องบ๋อมแบ๋มบอกกับฉันว่าได้เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์แล้ว
ฉันได้เดินทางไปหาน้องบ๋อมแบ๋ม ที่ตึกใหม่ สิ่งที่ฉันดีใจและประทับใจประกอบกับความเสียใจลึกๆที่อยู่ในใจเหมือนกัน เมื่อน้องบ๋อมแบ๋มเจอฉันเธกได้วิ่งเข้ามากอดฉันด้วยความดีใจ เหมือนกับว่าไม่ใช่เด็กที่กำลังป่วยอยู่ แล้วน้องบ๋อมแบ๋มได้พูดกับฉันว่า “บ๋อมแบ๋ม คิดถึงพี่ต๋อม บ๋อมแบ๋มคิดว่าพี่ต๋อมจะไม่มาหาบ๋อมแบ๋มซะแล้ว เมื่อวันศุกร์ทำไมพี่ต๋อมไม่มาหาบ๋อมแบ๋ม พี่ต๋อมรู้ไหมว่าบ๋อมแบ๋มรอพี่ต๋อมจนหลับไปเลย”ฉันได้แต่บอกน้องบ๋อมแบ๋มว่า “พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ” สิ่งที่น้องบ๋อมแบ๋มทำให้ฉับประทับใจมากที่สุด คือน้องบ๋อมแบ๋มบอกกับฉันว่า “ไม่เป็นไรหรอก บ๋อมแบ๋มคิดถึงถึงพี่ต๋อมมาก” แล้วบ๋อมแบ๋มก็กอดฉันใหญ่เลย
บ๋อมแบ๋ม ทำฉันซึ้งจนน้ำตาแทบจะไหลเลย จากนั้นฉันก็ยื่นตุ๊กตาหมีพู ตุ๊กตาบาร์บี้ ให้กับน้องบ๋อมแบ๋ม เมื่อเธอได้ของเล่นแล้วเธอกอดไว้ไม่ยอมปล่อยเลย
ฉันรู้สึกดีใจกับการที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคนอาสาสร้างสุข และฉันก็ดีใจกับการได้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างความสุข ให้กับเด็กที่ป่วยอยู่ เพราะความสุขเล็กๆน้อยๆ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กป่วยที่อยู๋ในโรงพยาบาลลืมความเจ็บป่วยลงไปได้บ้าง สิ่งเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุข และเป็นสิ่งที่สร้างความภาคภูมิใจ มันมีค่ามากสำหรับฉัน
