ความเรียง และความประทับใจ ต่อกิจกรรมการออกกำลังกาย ผ่านการปั่นจักรยาน ด้วยบทเรียน คำถาม คำตอบ และการเรียนรู้ของลมหายใจ กำลังขา และการถีบเพื่อชีวิต ผ่านเครื่องมือสำคัญเช่นจักรยาน

ถีบเพื่อชีวิต ถีบเพื่อลมหายใจ

อ้างอิง - ภาพ http://burabhawayu.multiply.com/photos

ไม่ใช่คนถีบสามล้อมาหาเสียง

ไม่ใช่นักปั่นจักรยานมานั่งร้องเพลงเพื่อชีวิต

แต่เป็นลมหายใจของผม ในยามได้ถีบจักรยาน

ที่เราทุกคนจะรู้ได้เอง ในทุกคราวเมื่อขึ้นขี่ จูงและถีบจักรยานด้วยแรงกายของเรา ทุกคราวเราจะได้เรียนรู้และเข้าใจ ถึงแรงพลังในตัวเอง ไม่ต้องคอยกังวลกับคนอื่น หรือคนร่วมคณะ ไม่ต้องห่วงเรื่องราวอะไรมากมาย ให้มากไปกว่าแรงถีบของขา และลมหายใจของเราในแต่ละห้วง

เมื่อวานนี้

ผมเริ่มต้นกลับมากินเหงื่อ

กลับมาปั่นจักรยานเอาแรงอีกครั้ง

หลังจากทิ้งร้างห่างหายกันไปนาน แต่คราวนี้หลังจากวุ่นวายเรื่องงาน ผมกลัดกลุ้มอย่างมาก จนต้องคิดหาทางออกให้ชีวิต จะเหลียวไปมองยอดตึกก็สูงเกินไป จะมองสะพานลอย คนก็นั่งและเดินเต็มไปหมด จะเหลือบแลเสาไฟฟ้าป้ายหาเสียงของนักการเมืองก็เริ่มมาจองที่ทาง

จึงต้องหันหน้าไปออกกำลังกาย

ทำยังไงได้สำหรับเมืองแออัด

แต่อยากปั่นจักรยาน

ก็ต้องหาหนทางแก้ไข ไปหาทางปั่นในโรงยิม สถานออกกำลังกาย หรือห้องอบไอน้ำที่มีเครื่องออกกำลังกายน่าจะเข้าท่า พอคิดได้ดังนั้น ผมจึงไม่มองยอดตึก สะพานลอย และเสาไฟฟ้า แต่กลับไปมองหาทางปั่นจักรยานในร่มแทน

หาทางลำดับลมหายใจสักชั่วโมง

เริ่มต้นจังหวะเหมือนคนเริ่มหัดปั่นจักรยาน

เริ่มจากช้าตามกำลังศรัทธา ก่อนไล่ความเร็วตามลมหายใจ

ปั่นไปเรื่อยเอาแรงไว้ก่อน เอาจังหวะลมหายใจเข้าออก ก่อนจับแรงตัวเองให้ได้ว่า บางจังหวะขอตั้งระยะการปั่นความเร็วสักหน่อย จับเวลาไปได้สามสี่นาที ก็เริ่มผ่อนลง มาจับจังหวะการปั่นปกติ ก่อนสลับจังหวะการปั่นไปเรื่อย ตามช่วงการหายใจของตัวเอง

พอเข้าที่เข้ามา

ก็ปั่นสลับไปมาเพื่อดูแรงกำลัง

ผมรับรู้ทันทีว่าความอ่อนแอของขามาเยือน

ลมหายใจที่เคยอัดลมได้เต็มปอด มาคราวนี้หลังห่างหายไปหลายเดือน กำลังเริ่มถอย ใจเริ่มท้อ ความอดทนในการปั่นเริ่มต่ำลงอย่างมาก มีแค่เอาใจช่วย และย้ำกับตัวเองว่า เหมือนเด็กหัดเด็ก ต้องค่อยเป็นค่อยไปอย่าเพิ่งหักโหม รู้ตนรู้ประมาณไว้สักหน่อย ว่าไม่ได้ปั่นมานาน 

ยิ่งปั่นไปนานเท่าใด

ผมยิ่งคิดถึงการปั่นตามท้องถนน

ปั่นไปตามทุ่งนาข้าว ถนนเล็กกับต้นไม้เขียว

จักรยานไม่ต้องดีเด่นมากมาย เอาแค่ปั่นได้โดยลมยางเต็มล้อ โซ่ไม่หย่อน ไม่พันแข้งขา เบาะนั่งไม่หลุดหาย นับเป็นใช้ได้ ขอแค่ได้ปั่นไปปะทะกับสายลม ได้คอยลำดับใจในการถีบ และลำดับเรื่องราวจากการมองชีวิต มองร่างกาย ยามปั่นยามถีบ ยามลมหายใจเรียกหา เท่านั้นความสุขในการปั่นก็มากมายล้นพ้น

 

เหมือนคนหลงรักจักรยานโดยทั่วไป

จุดที่สำคัญคือได้รู้แรงพยายามของตัวเอง

รู้กำลัง รู้ลมหายใจ รู้ระยะของการปั่นด้วยขาตนเอง

ความเร็วของจักรยาน ที่เกิดจากแรงพยายามของเรา เหมือนเป็นการเตือนสติตนเอง ว่ามีแรงเท่าใด จะหักโหมมากไปได้สักเพียงใด ถ้าระยะทางยังอีกยาวไกล บางครั้งเหนื่อยมาก ก็ให้เหลียวมองสองข้างทาง จะรู้ว่าความงามของรถเครื่องที่วิ่งผ่าน กับความงามที่ปั่นจักรยานผ่านไป อย่างใดงดงามจับใจกว่ากัน

ความเร็วของจักรยาน

กับความเร็วของลมหายใจเรา

ล้วนสัมพันธ์กันอย่างมาก

เรื่องราวของการปั่นจักรยาน ไม่เพียงให้เราเข้าใจถึงแรงในตนเอง แต่ทำให้เราออกกำลังกายภายใน จากการสังเกตุสติ ลมหายใจ และความมุ่งมั่นในแต่ละระยะ จับเวลาดูกำลังขา จับจังหวะหายใจว่าถีบได้ยาวปั่นได้สั้นเพียงใด กระทั่งมองหน้ามองหลัง ในยามได้ยินเสียงรถเฉียดใกล้

จักรยานและการปั่นจักรยานยังงดงามเสมอ

แม้จะเป็นเพียงการปั่นเอาแรงในร่ม

ผมก็ยังมีความสุข

เมื่อได้ออกแรงขา ออกเหงื่อจนชุ่มหัวชุ่มตัว ก็ผ่อนระยะก่อนจะพักขา พยายามลงจากจักรยานให้ขาสั่นน้อยที่สุด เพราะรู้ว่าถ้าหักโหมมากไปแล้วไม่ผ่อนกำลัง ให้ร่างกายเย็นลง ตอนลงมาเหยียบพื้นขาจะสั่นเพียงใด

พอคิดได้ก็ลง

พอลงได้ก็รีบเข้าห้องร้อน

ให้ไอร้อนเรียกเหงื่ออบตัวก่อนกระโดดลงบ่อน้ำเย็น

ทำสลับไปมา ระหว่างห้องร้อนกับน้ำเย็น เหมือนชุบตัวในบ่อเงินบ่อทอง ชุบน้ำเย็นเสร็จก็ขึ้นมาอบใหม่ แกล้งร่างกายแกล้งลมหายใจเล่น จะได้รู้ว่าร่างกายเราต้องปรับตัวเพียงใด ผ่อนเลือดจากหัวให้ไปเลี้ยงหัวใจและความรู้สึกให้มากขึ้น จะได้ไม่คิดวนเวียนอยู่กับตัวเองมากเกินไป หลังจากนั้นก็โหนตัวบนราวเหล็กสักระยะ ให้เหมือนเป็นลิงเป็นค่าง

เมื่อชุบตัวในบ่อเงินบ่อทองเสร็จ

ผมก็รับรู้ว่า

สุดท้ายชีวิตก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายนัก นอกจากการได้พักผ่อน หลังหอบเหนื่อย ล้าแข็งขา ล้ากำลังแขนหลังโหนตัวบนเหล็ก หลังจากได้สติ พักเหนื่อยเสร็จก็กลับมาอาบน้ำ หายเหนื่อยก็เริ่มต้นสัญญากับตัวเอง ว่าจะกลับมาฟื้นกำลังขา มาออกกำลังให้สม่ำเสมอ มาเรียกเหงื่อเค็มให้ออกจากตัวให้มากขึ้น

และมาเริ่มต้นโครงการ ถีบเพื่อชีวิตอีกครั้ง

คิดได้ดังนั้น ขาก็เริ่มสั่น

เพราะถีบนานเกินไป