มีนิทานเรื่องหนึ่งเล่ากันสืบต่อกันมาในหมู่อินเดียแดงเผ่าซูว่า  เมื่อพระเจ้าได้สร้างโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลายขึ้นมาแล้ว ก็ถึงคราวที่พระองค์จะสร้างมนุษย์

แต่แล้วพระองค์ก็เป็นห่วงว่า ถ้ามอบปัญญาแก่มนุษย์แล้ว ต่อไปมนุษย์อาจทำตัวยิ่งใหญ่เกินกว่าพระองค์ได้  จึงมอบหมายให้สิงห์โตคิดอ่านหาวิธีซ่อนปัญญาของมนุษย์

สิงโตจึงเรียกประชุมบรรดาสัตว์ เพื่อหาอาสาสมัครที่จะทำภารกิจนี้  เจ้าหมีเสนอตัวว่าจะเอาปัญญาของมนุษย์ไปซ่อนในภูเขาที่ไกลสุดขอบฟ้า  มั่นใจว่ามนุษย์หาไม่เจอแน่

สิงโตคิดสักครู่แล้วก็ส่ายหัวพูดว่า "วิธีนี้ไม่ได้ผล ไม่ว่าภูเขาลูกนั้นจะอยู่ไกลแสนไกลแค่ไหน มนุษย์ต้องหาเจอแน่"

ปลาวาฬออกความคิดว่า "เอาไปซ่อนในสะดือทะเลสิ มนุษย์ไม่มีทางดำไปพบหรอก"  สิงห์โตส่ายหัวอีก  ไม่ว่าสะดือทะเลจะอยู่ลึกแค่ไหน สักวันมนุษย์ก็ต้องหาวิธีไปถึงจนได้

สัตว์นานาชนิดต่างออกหัวคิด  แต่ก็ไม่มีวิธีไหนที่น่าพอใจ

จนในที่สุดก็หมดปัญญา  ที่ประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน

....

...

....

"ผมอาสาเอง"  สัตว์ทั้งหมดหันไปมองเจ้าของเสียง  พอรู้ว่าเป็นเจ้าหนูตัวน้อย ก็ฮาลั่น  ต่างนึกในใจว่า ช่างไม่เจียมตัวเสียเลย   สิงห์โตถามอย่างเสียไม่ได้ว่า "เจ้าจะเอาปัญญามนุษย์ไปซ่อนที่ไหน"

"เอาไปซ่อนไว้ในใจมนุษย์ไงครับ"  หนูกล่าว

"ถ้าเอาไปซ่อนที่นั่น  มนุษย์ไม่มีวันหาเจอแน่"

จาก ข่าวสารคณะเภสัชศาสตร์ ฉบับที่ 44/2550 วันที่ 5 - 9 พย.2550  คัดลอกมาจาก www.geocities.com/supershinnn/goodmessage/ml1.html

 

นิทานเรื่องนี้เป็นข้อคิดให้เราได้คิด ได้ลองทบทวนความคิดของเรา  ในทุกถ้อยอักษร  แฝงซึ่งคติ ปรัชญาการใช้ชีวิตในการมองตนเอง ในการมองผู้อื่น  ท่านใดอ่านแล้วมีความคิดอย่างไรบ้างค่ะ  สำหรับผู้นำมาเล่า "โดนใจ" มาก