เวลาที่วอดไว
เมื่อกาลบรรพ์....
ปวงปราชญ์สมาคมนั่งยินดี แล ชื่นชมไปกับสิ่งที่พระเจ้าเสกสรรค์
มันทำให้พวกเขาเกิดญาณสำนึกภายใน (ในตัวมนุษย์ผู้ต่ำต้อย)
ณาญอันนำพาพวกเขาสู่ความรู้แจ้ง...
แท้ที่จริงแสงทองที่สาดบรรดาปราชญ์ทั้งผอง
ใช่แสงอื่นใดนอกเสียจากแสงแห่งความร้อนรนที่เผาวอดเวลาแห่งตน
เพื่อทำการแผดเผาเ้ราทั้งมวลจากความไม่รู้ของคนหมู่มาก
(ในขณะที่ทฤษฎีปลาใหญ่ไล่แดกปลาเล็กพิสูจน์ตนในปัจจุบันขณะ)
ทุกอย่างนับถอยหลังตัวตนเพื่อการพิพากษาในกาลหนึ่ง ณ ความฉงน
สิ่งที่เราไม่รู้คือเมื่อไหร่ แต่สิ่งที่เราอาจจะพอสำึนึกได้คือเราจะทำอะไร
ไม่ใช่ หรือ ?
