หลังจากที่แยกย้ายกันหา feedback หลังกระบวนการเรียน การสอน ผมก็ได้ไปพบกับทีมผู้สอน เพื่อสอบถามความรู้สึกหลังการสอน และให้น้องที่เป็นผู้ช่วยไปหาข้อมูลจากผู้เรียน
<p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> วิธีการถามของผม พยายามจะให้เนียนครับ ไม่ให้ผู้ถูกถามรู้สึกว่าเรากำลัง หาข้อมูลหรือ เสนอแนะแนวทางการสอนให้เขา ดังนั้นการหาข้อมูลของผมจึงเป็นการถามถึงความรู้สึกหลังการสอน ว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง คิดว่าคนฟังจะสามารถนำความรู้ที่สอน ไปปฏิบัติงานได้หรือเปล่า …ซึ่งผมได้รับคำตอบว่า…เขาเชื่อว่าพนักงานกัมพูชาที่มาฟังเขาสอนวันนี้ไม่สามารถนำเอาความรู้ไปปฏิบัติงานได้อย่างแน่นอน เพราะว่าเขาสังเกตเห็นว่าตอนที่เขาสอน ไม่มีใครจดเลย และก็เชื่อว่าไม่มีใครจำสิ่งที่เขาสอนได้ …ซึ่งคำตอบนี้ตรงกับที่ผมคิด …ในตอนนี้ผมก็ได้แต่ให้กำลังใจ ทีมที่สอนว่า “อย่าพึ่งท้อ ไว้ค่อยหาวิธีการสอนงานใหม่ก็ได้” ..หลังจากนั้นก็พูดคุยกันต่างๆนานา แต่ผมยังไม่มีความเห็นเกี่ยวกับวิธีการสอนงานใดๆ คงปล่อยให้ทีมสอนงานเขาคุยกันเอง…ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการบ่นซะมากกว่า….</p> <p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> พอตกตอนเย็นผมก็ไปพบกับน้องที่เป็นผู้ช่วย เพื่อสอบถามข้อมูลที่ให้ไปสอบถามจากพนักงานกัมพูชา…ซึ่งผลก็ไม่ต้องสงสัยเลยครับว่าเป็นอย่างไร ..คำตอบที่ได้ เป็นไปในทางเดียวกัน คือ ฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจ …และยิ่งกว่านั้น..ก็คือมีคำตอบที่สร้างความหนักใจให้กับผมอีกข้อหนึ่งก็คือว่า “เวลาที่ทีมสอนงานถามว่าเข้าใจหรือเปล่าพนักงานกัมพูชา ตอบว่าเข้าใจแล้ว รู้แล้วเพราะว่ากลัว ถูกไล่ออก จากงานจึงต้องแสดงตนว่าทำได้ไว้ก่อน” ซึ่งหากเป็นเช่นนี้ในอนาคตไม่เป็นผลดีแน่นอน…เพาะสุดท้ายแล้วพนักงานกัมพูชาจะไม่สามารถเดินเครื่องจักรได้อย่างแน่นอน ถ้ามัวแต่กลัวกันแบบนี้</p> <p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> ผมพยายามสังเคราะห์ข้อมูลที่ได้ทั้งหมดเพื่อหาทางแก้ปัญหาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาเรื่องการสอนงาน และปัญหาความกลัวของพนักงานกัมพูชา สิ่งที่ผมพยายามคิดในตอนนี้ก็คือ ต้องหาต้นตอของปัญหาก่อน แล้วค่อยหาทางแก้ไข …</p> จากทั้ง 2 วันที่ผมทำมาผมพยายามนึกถึงขั้นตอนของการจัดการความรู้ แล้วนำมาประยุกต์ใช้กับงานครั้งนี้ …ตอนที่ผมสังเกตกระบวนการสอนงาน..เหมือนเป็นการเก็บข้อมูล…ตอนที่หาข้อมูลหลังสอนงาน และวิเคราะห์หาสาเหตุ..น่าจะเป็นเหมือนการสังเคราะห์ ข้อมูล…ผมคิดเช่นนี้ก็เข้าใจเอาเองว่า ตอนนี้ผมผ่านมา 2 ขั้นตอนของกระบวนการจัดการความรู้แล้ว ต่อไปต้องสังเคราะห์ข้อมูลให้ลึกซึ้ง ..ที่ได้มาให้เกิดปัญญา ให้ได้นั่นคือการคิดหาทางแก้ไขปัญหากระบวนการสอนงาน และปัญหาความกลัวของพนักงานกัมพูชาได้…อย่างไรก็ตาม..ตอนนั้นผมพยายามตั้งสติ..แล้วค่อยหสทางออก ในวันต่อไป….ครับ…
