
การเดินทางครั้งนี้มีความประทับใจในน้ำใจของคนญี่ปุ่น เมื่อถึงสนามบินฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อมีน้อง...คนหนึ่งในกลุ่มเกิดอาการเมาเครื่องบิน อาจจะเป็นเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน เมื่อถึงสนามบินฟุกุโอกะ มีหญิงชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งเข้ามาสอบถามดูอาการ และบอกว่าตนเองเป็นหมอ มาทำงานอยู่ลำปางหรือเชียงรายจึงพูดไทยได้ เมื่อออกมาถึงที่บริเวณที่พักผู้โดยสารขาเข้า หมอหญิงท่านนั้นรีบไปหาซื้อยามาให้พร้อมกับสอบถามอาการ รวมทั้งแนะนำการวิธีใช้ยาต่าง ๆ ให้อีกด้วย คุณหมอท่านนั้นชื่ออะไร ผมเองไม่ทราบเพราะไม่ได้เข้าไปคุยด้วยอย่างใกล้ชิด ยืนดูอยู่ห่าง ๆ แต่ก็รู้สึกประทับใจและซาบซึ้งในมิตรไมตรีของคุณหมอท่านนี้มาก จึงเก็บภาพและเรื่องมาเล่าสู่กันฟังครับ อ. พรรณี ได้คุยด้วยอย่างใกล้ชิด ประทับใจมากยิ่งกว่าผม และได้มอบผ้าลูกไม้ถักฝีมือของอาจารย์เองที่นำติดตัวมา ให้กับคุณหมอท่านนี้ไปเป็นที่ระลึกอีกด้วย
น้ำใจดี และ ความปราถนาดี ไม่มีเชื้อชาติ และศาสนา ถ้าคนไทยมีน้ำใจดีเช่นนี้ต่อกัน เหตุการณ์ร้าย ๆ ในภาคใต้ของประเทศไทยคงจะไม่เกิดขึ้นเช่นในปัจจุบัน
เคยไปญี่ปุ่น และได้รับน้ำใจจากคนชาตินี้เหมือนกันรู้สึกประทับใจมากเช่นเดียวกัน
เรื่องต่อเนื่องจากจาปองไกด์เป็ดโทรฯมาบอกว่าตุ้มหูที่หล่นหายบนรถกลับมาอยู่ที่โต๊ะกินข้าวที่บ้านเป็นเรื่องปลาดมาก เหมือนเราเจอกระเป๋ากุญแจของตัวเองที่บ้านโฮมสเตย์ แต่ที่น่าแปลกใจวันเจ้าเหมี่ยวที่บ้านถูกลอกคราบ อากาศเย็นเลยใส่เสื้อตัวเก่งให้แมวและหมา จนเย็นยังเห็นน้องเหมี่ยวอยู่ที่สนามหันไปอีกที่หายไปแล้วเลยร้องเรียกแปบเดียวก็มาแต่ถูกลอกคราบคราบเสียแล้วเสื้อตัวเก่งหายไปได้อย่างไร
อ. Lin Hui คะ
ประหลาดใจจัง ทำไมต่างหู citrus ก็หายบนเครื่องบินไปข้างหนึ่ง แต่ไม่ยอมกลับมาค่ะ เก็บได้แต่แป้นที่เบาะที่นั่ง
เรื่องคุณหมอญี่ปุ่น ประทับใจเธอเช่นกัน เพราะตอนนั้น เรานั่งที่นั่งแถวหน้า อ.วรภัทร์ จึงเห็นภาพที่เธอเข้ามาสอบถามอาการน้องอาย ตอนนั่งอาเจียน ตอนนั้นไม่ทราบว่าเป็นหมอ แต่ฟังสำเนียงพูด ก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทย แต่กลับพูดภาษาไทยได้นุ่มนวลน่ารักมากๆ เลยค่ะ
ผ่านไป ๗ ปี..เร็วเหมือนโกหก...รูปที่ลิงค์ไปของ อ. วรภัทร์ หายไป เลยต้องเอามาเสริม....