ดิฉันสังเกตว่าสถานการณ์ การแต่งงาน หรือ การมีคู่ครอง ของบุคลากรทั้ง อาจารย์  และเจ้าหน้าที่  ในมหาวิทยาลัยนเรศวร  ค่อนข้างน่าเป็นห่วง  เพราะมีคนท่าทาง  โสดสนิท   จำนวนมากขึ้นทุกวัน ไม่แน่ใจว่าเพราะสาเหตุใด  แต่ที่ดูๆ พอจะคาดการณ์ว่า น่าจะเป็นเรื่องของ 

  1. เวลาที่ใช้ในการทำงาน แต่ละวัน แต่ละคน  ก็เบียดเวลาส่วนตัวไปกว่า 60-70% แล้ว โดยเฉลี่ยเราทำงานประมาณ  08.30-16.30 น.  ก็จริง แต่หลายคน ก็ทำงานต่อถึง 1-2 ทุ่ม เกือบทุกวัน  หรือไม่ก็  หอบงานไปทำต่อที่บ้าน เผลอ ใช้คนในครอบครัวช่วยอีกต่างหาก
  2. ความเชื่อมั่นในตนเอง จากระดับการศึกษา ความรู้ และแหล่งสืบค้นความรู้  ในยุคนี้ ทำให้เรียกว่า  "รู้มาก"  ไม่ว่าผู้ชาย หรือ ผู้หญิง  ที่รู้สึกว่า  การมีคู่ ไม่สำคัญ และบางคน ถือเป็นการเสี่ยงโชค ซะด้วยซ้ำ เลยไม่ค่อยอยากเสี่ยง
  3. ความสนุกกับงาน สนุกกับเพื่อนร่วมงาน  บางคนอยู่กับคนที่ทำงานจนเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน  ก็เลยไม่ขาดตกบกพร่องอะไร  อยู่ด้วยกันได้ทุกสถานการณ์
  4. รายได้  ค่าตอบแทนที่พอเพียง ไม่ต้องการให้ใครมา share
  5. ความเสมอภาค ของ ผู้ชาย กับ ผู้หญิง  ไม่มีเส้นแบ่ง  เธออยู่ได้ ฉันก็อยู่ได้  ไม่ง้อ ไม่แคร์  ไม่สน  ความรัก ก็งั้นๆ อยู่ๆ กันไปก็เฉยๆ กลายเป็น ผูก  กับ  พัน  มากกว่า  เลยไม่อยากอ่ะนะ 

ฯลฯ 

อีกสามวันก็สาธยายไม่หมด  เอาแค่นี้ก่อนนะ  จะเข้าเรื่องซะที

 

คือ  ดิฉันมีแนวคิดว่า  เราน่าจะรวมตัวกันทำอะไรสักอย่าง เป็นหลักประกันในยามหลังเกษียณ   เช่น  หมู่บ้านหลังเกษียณ  ของ ชาว  ม.น.  แบบว่า ใครไม่มีญาติ ไม่มีลูกหลาน ไม่มีสามี คอยดูแล ก็มาอยู่รวมๆ กัน  ใครยังพอทำงานไหว ก็ทำงานช่วยเหลือสังคมต่อไป  ใครไม่ไหว เราก็ช่วยกันดูแล   เอาเงินมากองรวมกันซักก้อนนึง  เก็บตั้งแต่วันนี้ (อายุ 40 ปี ขึ้นไป)  เดือนละพันครึ่งพัน  พอได้เงินสักก้อน ก็ไปซื้อที่ดิน สร้างที่อยู่อาศัย แบบที่เหมาะกับผู้สูงอายุนะ   ปลูกผัก ปลูกดอกไม้ หรืออะไรก็ได้  ที่เหมาะสำหรับ  คนไร้คู่ หลังเกษียณ  อ่ะนะ 

 ลองมาแลกเปลี่ยน idea  กันดูนะคะ  (ทีเล่นทีจริง) ไม่ซีเรียส