ดูกร ดูความใฝ่ฝัน ดูความคาดหวัง
อ้างอิง - ภาพ ความใฝ่ฝัน : 2549
Oil Pastel Size 50.5 - 72.5 cm
Kati Mutukhan
ดูกร ดูความใฝ่ฝัน ดูความคาดหวัง
มีบางคนกล่าวว่า ชีวิตเป็นดั่งสายลม
บ้างก็เปรียบเปรยงดงามว่าปลิดปลิวดั่งขนนก มีประชดประชันเพิ่มเติม ว่าอาจล่องลอย แต่คงไม่สวยงาม โดยเป็นเพียงแค่ถุงพลาสติกใส่ของที่หลุดลอยเพียงเพราะหลงลืม
ไม่ว่าชีวิตจะเป็นเช่นไร
เราต่างรับรู้ และเตือนตัวเองในใจเราเสมอ
เหมือนรู้ถึงรหัสแห่งชีวิต ซึ่งแอบซ่อนอยู่ภายในตัวเอง
จะกระทำให้ตกต่ำ ปล่อยให้หลุดหาย ฟูฟ่องล่องลอย จะเพียงใดก็ตามแต่
ชีวิตเราล้วนอยู่ในการรับรู้ของเรา เพียงแต่จะรับรู้แบบใดเช่นไร จะรับรู้แบบรันทดใจ ไม่สามารถก้าวผ่านลุกเดินไปหนทาง หรือรับรู้ด้วยฮึกเหิมเพิ่มเติมกับชีวิตในแต่ละลมหายใจ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องผ่านไป
ทุกอย่างล้วนต้องดำเนินต่อไป
ฉากเริ่มแรกของ Forrest Gump : 1994 ซึ่งทำ CG ให้ขนนกสีขาวปลิวล่องลอยอยู่ท่ามกลางสายลม ก่อนจะร่วงหล่นแทบเท้า Gump คือหนึ่งในภาพที่ติดตาตรึงใจอย่างมาก
จะวนดูในรอบที่ 20 หรือ รอบที่ 30 ก็ยังประทับใจ
กับความหมายของชีวิตอันดำเนินผ่านไป ในท่ามกลางความงดงาม และในท่ามกลางสายตาของเรา ซึ่งเฝ้าสัมผัสในความอ่อนโยนเหล่านั้น
ขณะที่กำลังบอกเล่าถึงความงดงามแห่งภาพนั้น
น้องผู้หญิงที่นั่งฟัง ความพร่ำเพ้อพรรณณา ก็พูดขึ้นว่า
ชีวิตอาจจะไม่งดงามอย่างนั้นทั้งหมดก็ได้นะพี่ มันอาจล่องลอย และเป็นแค่สิ่งเหลือใช้ที่ไม่รู้จะไปในทิศทางใดก็ได้
เป็นเหมือนถุงพลาสติกสีขาว ในฉากกลางเรื่องของ American Beauty : 1999 ซึ่งลอยวนเล่นกับลม หน้ากล้องซึ่งถ่ายถุงซึ่งวนเวียนอยู่หน้าโรงรถ
ทั้งไม่มีความหมาย ทั้งไม่อาจก้าวล่องไปในหนทางอันกว้างไกล
จะว่าเป็นคำประชดประชันก็ได้
แต่ก็เป็นคำประชดประชัดที่น่ารับฟัง สำหรับความคิดฝันบางประการในห้วงยามชีวิต ที่ขาของเราลอยอยู่กับเพียงความฝัน
และไม่ได้หยัดยืนอยู่บนฐานความจริงของชีวิต เราอาจได้ค้นพบคำตอบบางสิ่ง ในแต่ละแง่มุมที่สร้างความสะเทือนใจให้กับเราได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
แต่แม้ภาพของหนังสองเรื่องราว จะเป็นเช่นไรก็ตาม
ผมก็ยังคงเชื่อมั่นแบบชายหนุ่ม
ที่ก้มลงเก็บขนนกสีขาว ใส่ไว้ภายในกล่องช๊อคโกแลตของแม่ กล่องที่เก็บความฝันความประทับใจในชีวิตไว้ แม้จะก้าวเดินไปสู่แห่งหนใดก็ตาม
ในขณะที่เราถามหาว่า
ชีวิตจะดำเนินไปเช่นไรนั้น มุมมองของการอยู่ท่ามกลางความสุขในแต่ละขณะของลมหายใจ กลับเป็นสิ่งน่าประหลาดใจ ซึ่งวิ่งผ่านเข้ามาในชีวิต
เป็นหนึ่งในความสุขอันประหลาด
เมื่อได้ค้นพบกับพลังของคำถาม ที่มีต่อตัวเอง
ถามตัวเองว่า ในแต่ละลมหายใจนั้น คิดอะไร เป็นอะไร ทำอะไร
อยู่กับปัจจุบันขณะของตนเองได้เพียงใด
พลังของการมองเห็น ต่อห้วงน้ำเบื้องหน้า จนกว่าเราจะหมดบทบาทหมดเรี่ยวแรง กว่าจะข้ามผ่านห้วงน้ำอันยิ่งใหญ่ เราก็ยังคงต้องปฏิบัติหน้าที่ของชีวิตนี้ต่อไป
ไม่รู้ว่า เบื้องหน้าจะเป็นทะเลขี้ผึ้ง ซึ่งอ่อนนุ่มไหลดุจสายน้ำยามร้อนรุ่ม หรือแห้งแข็งจับตัวหนายามเมื่อความหนาวเย็นมาเยี่ยมเยือน
หรือเป็นห้วงน้ำอันกว้างใหญ่ ยากที่ใครจะว่ายข้ามไป
อาจมีเพียงหัวใจของเราที่ไหล
หรืออาจเป็นสิ่งที่ใจเราสัมผัสว่าไหลไป
ก็ยากที่ใครจะคาดเดา
วันนี้จึงได้แต่ท่องคำแปลความอันงดงามของ อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์
ก้าวไป ก้าวเดินไป ก้าวเดินไปให้ถึงอีกฝากฝั่งหนึ่ง
ก้าวไปให้ถึงฟากฝั่งที่ตัวตนเรานี้
เป็นตัวตนแห่งความตื่นรู้ ผ่องใส เบิกบาน
เป็นหนึ่งในความเรียบง่ายของชีวิต ท่ามกลางภาษามคธ ซึ่งกระชับจับใจความว่า
คเต คเต ปารคเต ปารสังคเต โพธิสวาหะ
ยิ่งท่องไป ยิ่งเหมือนคำบันทึกตอบแทนพระคุณของชีวิต ตอบแทนบุญคุณของลมหายใจ ตอบแทนทุกสิ่งอันพันอย่าง ตอบแทนดวงใจผู้คนมากมายที่มอบความเอื้ออารีสู่ชีวิตเรา จนวันหนึ่งเข้าใจว่า
เราก็ต่างอยู่ร่วมกัน ในห้วงทะเลวัฎฎสังสารอันกว้างไกลกว้างใหญ่
เฉกเช่นเดียวกัน
ทั้งสิ้น
