ความเชื่อส่วนบุคคล

          เรื่องที่จะนำเรียนต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมเอง ซึ่งตามปกติแล้ว ผมเรียนจบมาทางวิทยาศาสตร์ ดังนั้นจึงค่อนข้างเชื่อในเหตุและผล แต่ผมเองเป็นคนที่ชอบไปกราบพระ เพราะช่วยให้จิตใจสบายดี และเชื่อในหลักคำสอนของพุทธศาสนา แต่ก็มีเรื่องไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นกับตัวผม อย่างหาเหตุผลไม่ได้

        ช่วงเดือนกันยายน ที่ผ่านมา ผมไปสัมมนาแลกเปลี่ยนเรียนเรื่องการจัดการความรู้  ซึ่งสถาบันสิรินธรจัดที่มุกดาหาร ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่มุกดาหารตอบได้คำเดียวว่าคุ้ม ที่ต้องเดินทางมาหลายร้อยกิโล  ขณะเดินทางกลับความทรงจำดีๆยังแทรกอยู่ในสมอง ถึงอุทัยธานี ผมหากล้องถ่ายรูปยี่ห้อโซนี่ไม่เจอ ยืนยันได้ว่านำกลับมาด้วย หาจนทั่วบ้านพัก และห้องทำงานหาเท่าไรก็ไม่เจอ ข้อสำคัญกล้องตัวนี้เป็นกล้องหลวงซึ่งผมต้องชดใช้แน่นอน

         เมื่อจนปัญญาผมประชุมประจำเดือนช่วงปลายเดือน ผมบอกในที่ประชุมว่าทำกล้องหลวงหาย ไม่รู้ตกหล่นอยู่ตรงใหน ใครพบช่วยนำมาคืนด้วย สุดท้ายก็ไม่ได้กล้องกลับคืน จึงได้นำกล้องส่วนตัวที่อยู่ที่บ้านสมุทรปราการมาชดใช้คืน เพราะเป็นกล้องยี่ห้อและรุ่นเดียวกัน น้อง ๆ หลายคนแนะนำให้ผมบนหลวงพ่อเคลือบและยืนยันว่า คนอุทัยถ้าของหาย บนหลวงพ่อเคลือบจะได้คืนทุกคน  สามทุ่มกว่าของคืนวันหนึ่งก่อนเดินทางมาสระแก้ว ประมาณ 10 วัน ผมจุดธูปบอกหลวงพ่อ จนผมเดินทางมาสระแก้ว ก็ไม่มีวี่แววว่าผมจะได้กล้องคืน  และก็ลืมเรื่องกล้องไปแล้ว

        จนกระทั่งวันนี้(18 ต.ค.) นั่งกินกาแฟดูทีวีอยู่ที่บ้านพัก อยากอ่านหนังสืออยู่เล่มหนึ่งที่อ่านค้างไว้ แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใหน เพราะข้าวของกระจัดกระจายตอนย้ายมาสระแก้วเปิดกระเป๋าเอกสารใบเก่าๆ เพื่อหาหนังสือปรากฏว่าพบหนังสือเล่มนั้นอยู่รวมกับกล้องที่หายไป

         ผมนั่งนิ่ง รำลึกถึงหลวงพ่อเคลือบ ก้มลงกราบลงกับพื้นคิดในใจว่าถ้าหาเวลาได้ผมจะไปกราบหลวงพ่อถึงที่วัด หลวงพ่อเคลือบ เป็นชาวอุทัยธานี บวชเรียนมาโดยตลอด แต่ท่านมีโรคประจำตัวเป็นโรคหอบหืด รักษาเท่าไรก็ไม่หาย ในที่สุดท่านต้องฉันสุราขาวเป็นประจำ เพราะท่านถือว่าเป็นยา ทางการเคยมาจับท่านข้อหาดื่มสุรา ท่านท้าให้ไปดมดูที่ขวดเหล้า ปรากฏว่าเป็นน้ำสะอาดทุกขวด ท่านร่ำเรียนวิชามาจากอาจารย์หลายองค์ กล่าวกันว่าหลวงพ่อเป็นพระวาจาศักดิ์สิทย์ แช่งใครรับรองว่าเป็นไปอย่างนั้น ท่านจำพรรษาอยู่หลายวัดในเขตอำเภอทัพทันและอำเภอเมือง แต่วัดที่ท่านอยู่ประจำคือวัดบางกระดีใต้ เขตติดต่อระหว่างอำเภอทัพทันกับอำเภอสว่างอารมย์

        เสียดายที่ท่านอายุไม่ยืน อายุ 60 ต้น ๆ ก็มรณภาพ ถ้าจำไม่ผิดในราว  ปี2497ทุกวันมี้ที่วิหารท่านมีรูปหล่อท่านนั่งเด่นเป็นสง่า รถทุกคันที่วิ่งผ่านต้องบีบแตรขอทางทุกวันจะมีคนมาแก้บนจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะแก้บนด้วยเหล้าขาว

         ในความรู้สึกของผม ผมคิดว่าในโลกใบนี้ยังคงมีสิ่งเหลือเชื่อเกิดขึ้นมากมาย เพียงแต่ว่าเราจะเชื่อหรือไม่ ครับไม่ใช่เรื่องเสียหายถ้าเราจะแสดงความนอบน้อมโดยไม่แสดงอาการลบหลู่  เพราะความอ่อนน้อมเป็นสิ่งที่คนทั้งโลกต้องการมิใช่หรือ