เปรี้ยวชืด เค็มจ๋อย จืดจี๊ด ขาวอ๋อย ดำแจ๋ แดงปื๋อ

อารมณ์ของรสและสี

อรุณรัชช์  แสงพงษ์               

คำบอกรสและสีในภาษาไทยจัดเป็นคำวิเศษณ์  (ลักษณวิเศษณ์)  ซึ่งใช้ขยายให้รู้ว่าสิ่งนั้นๆ  มีรสและสีอย่างไร  แต่ภาษาไทยก็ยังมีคำที่ใช้ขยายความ  รสและสีเพื่อให้ผู้ฟังเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกหรือเห็นลักษณะที่ชัดเจนขึ้น  เช่น  รส  ปกติ  จะมีเปรี้ยว  หวาน  มัน  เค็ม  เผ็ด  เป็นต้น  แต่เมื่อนำคำขยายเติมด้านหลังจะได้อารมณ์ความรู้สึกชัดเจนขึ้น  เช่น  เปรี้ยวจี๊ด  เผ็ดจี๋  เค็มปี๋  จืดชืด  หวานจ๋อย  (อาหาร)  หวานฉ่ำ  (ผลไม้)  มันย่อง  รวมถึงความรู้สึกที่สัมผัสของอาหาร เช่นร้อนฉ่า  ร้อนจี๋ เย็นฉ่ำ  (ทางบวก)  เย็นชืด  (ทางลบ)  เย็นเจี๊ยบ  (ทางบวก)

ในเรื่องของสีก็เช่นเดียวกันถ้าบอกว่า  สีแดง  ดำ  เขียว  เหลือง  ฯลฯ  ผู้ฟังจะรู้สึกเป็นกลางๆ  ว่าสีนั้นๆ  ไม่เข้มไม่อ่อน  แต่ถ้านำคำขยายมาเติมด้านหลังผู้ฟังจะรู้สึกทันทีว่าสีเหล่านั้นมีลักษณะเข้มมาก  เช่น  ขาวจั๊วหรือขาวจ๊วก  แดงแจ๊ด  แดงแจ๋  ดำปี๋  ดำปื๋อ  ดำปื๊ด  เขียวปื๋อเหลืองอ๋อย  หรือเหลือจ๋อย   คำที่ขีดเส้นใต้ที่กล่าวมาแล้วข้างต้นคือคำที่ใช้เพิ่มให้ผู้ฟังรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึก  ลักษณะของรสและสีชัดเจนขึ้น  แต่การใช้นั้นก็ต้องใช้ให้ถูกต้องตามความนิยมของคนทั่วไปเพราะถ้านำมาใช้สลับที่กัน  เช่น  เปรี้ยวชืด  เค็มจ๋อย  จืดจี๊ด  ขาวอ๋อย  ดำแจ๋  แดงปื๋อ  ฯลฯ  ผู้ฟังก็อาจจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้พูดต้องการสื่อสารก็ได้...