ภาคปฏิบัติของเศรษฐกิจพอเพียง ในค่ายของ ดร.เสรี พงศ์พิศ เป็นการสรุปจากประสบการณ์ของ บุคคลหลายท่าน หลายแนว เพื่อให้สอดคล้องกับชาวบ้าน และชุมชนมากที่สุด ....เช่น น้าเลี่ยม บุตรจันทา ,อ.สมชาย สมานตระกูล , ผู้ใหญ่โชคชัย ลิ้มประดิษฐ์ , อ.สุวิทย์ เปียผ่อง, คุณปัญญา โตกทอง น้าเคล้า แก้วเพชร ครูชบ ยอดแก้ว น้าอัมพร ด้วงปาน คุณวิโรจน์ คงปัญญา และ น้าประยงค์ รณรงค์ เป็นต้น
แนวทางการปฏิบัติ ไม่ยากอย่างที่คิด แต่ไม่ง่ายที่จะทำได้ เพราะว่าต้องมีความกล้าหาญที่จะทำ เหมือนกับการเลิก บุหรี่ เลิก ยาเสพติด ต้องมีกำลังใจเป็นที่ตั้งมาก ๆ..... เหมือนผู้ใหญ่วิบูลย์ที่ชาวบ้านรอบ ๆ บอกว่าบ้าไปแล้ว ที่ขายที่ทั้งหมด เพื่อปลดหนี้ เหลือแค่ ไม่ถึง 10 ไร่ เพื่อปลูกอยู่ ปลูกกิน ปลูกป่า (วนเกษตร)
การจัดระเบียบชีวิตมีความจำเป็นที่ต้อง ปฏิบัติให้ชัดเจน เหมือนคนที่มีวินัย ในเรื่อง 4 อย่าง คือ ครอบครัว, เวลา , งาน และเงิน ยกตัวอย่างง่าย ๆ คือ เรื่องเงิน วินัยที่ว่า คือ หนึ่งเดือนต้องมีเงินออม ,ต้องลดค่าใช้จ่ายที่ฟุ่มเฟือยไปในแต่ละเดือน,ลดการช๊อปปิ้งให้น้อยวันลง,ซื้อน้อยลง ปลูกมากขึ้น หรือทำทดแทนการซื้อ เป็นต้น แล้วไปสร้างวินัยใน อีก 3 เรื่องให้เกิดขึ้น บนการไม่เบียดเบียนกัน ถ้าต้องให้ความรู้เรื่องต่าง ๆ ที่ต้องทำดังนี้ ก็ให้มีข้อมูล นำมาบันทึก รายได้-รายรับ ,ค่าใช้จ่าย-รายจ่าย เป็นต้น ..........
มีแผนการจัดการ, แผนฟื้นฟูฯ และแผนต่าง ๆ เพื่อรองรับการจัดระเบียบชีวิต เหล่านี้ เป็นแนวทางการปฏิบัติ ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ได้เป็นจริงมากที่สุดครับ
