โปรดช่วยเอื้อเฟื้อ ต่อผู้ด้อยโอกาส ผู้อ่อนแอ ผู้ยากไร้ ผู้ยากจน

 หนทางทอดยาวแสนไกล  

ทางที่ยายหลานจะก้าวไป                                                                    

ผ่าเปลวแดดแผดจ้าท้องฟ้าใส                                                            

มองหาเพื่อนร่วมทาง ....ไม่เห็นใคร                                                

หลานยังมียายให้อุ่นใจ                                                                          

มียายเคียงข้างปกป้องจากพาลภัย     ส่งหลานให้ถึงจุดหมาย           

ถือกล้วยหวีโตเป็นเสบียง.....ยามหลานหิว                                        

ด้วยกำลังกายเรี่ยวแรงอ่อนล้า ....ที่เหลือเพียงน้อยนิด                       

กับกำลังใจที่ล้นเปี่ยม.....ด้วยความหวัง                                             

ในระหว่างทาง.......อาจพบผู้ใจดี

อาจ...ให้ที่พิงพักยามแรมรอน.....อาจบางทีที่บ้านหลังถัดไป

 .....หรือหลังถัดไป

อาจ....ให้ข้าวน้ำ พออิ่มท้อง...... ก่อนเดินทางต่อ

อาจ....ให้กล้วยให้ขนม.....พกพาเป็นเสบียงระหว่างทาง

อาจ....ให้พักพิงที่ร่มชายคา ยามเหน็ดเหนื่อย

หรืออาจใจดีให้อาศัยเกวียน นั่งไปด้วย....จนถึงจุดหมาย

ผู้ด้อยโอกาส....ควรได้รับความช่วยเหลือ

ผู้อ่อนแอ.....ควรได้รับการปกป้อง

ผู้ยากไร้.....ควรได้รับการการเกื้อหนุน

คนยากจน....ควรได้รับการเจือจุน

โปรดช่วยเอื้อเฟื้อ ต่อผู้ด้อยโอกาส ผู้อ่อนแอ  ผู้ยากไร้ 

พนมเปญ ตุลาคม     ยามที่ต้องเค้นสติปัญญาเขียนแผนพัฒนาผู้ด้อยโอกาส/ คนยากจนชาวเขมร

               

                  <p> </p>