เมื่อในอดีต  ครั้งที่ยังไม่ได้เป็นหัวหน้างาน  ยังมีอายุน้อย  ความรู้น้อย  ประสบการณ์น้อย  ยังไม่เข้าใจในวัฒนธรรมขององค์กรดีนัก  

ครูอ้อยก็มักจะค้าน  และไม่เห็นด้วยในการทำกิจกรรมในองค์กร 

ซึ่งมีอยู่หลายครั้งที่เป็น...หัวโจก  ก็ว่าได้   คิดถึงตัวเองในอดีตก็ร้ายน่าดู   ..

แต่ ณ เวลานั้น  ครูอ้อยก็มีเหตุผลของตัวเอง  ซึ่งมันแตกต่างจากเหตุผล ณ เวลานี้  ที่เติบโตในหน้าที่การงาน  เป็นหัวหน้า  มีความรู้  และรู้จักรักษาผลประโยชน์ขององค์กร  

จึงมานั่งขำตัวเองเสมอ...ยิ่งมาเห็นรุ่นน้องไฟแรง  ดื้อ และเถียง   ก็มาคิดถึงตัวเองอีก ..และตอบน้องไปว่า....เมื่อก่อนนี้  ครูอ้อยก็โง่แบบนี้ล่ะค่ะ 

ครูอ้อย..เกิดแรงต้านเสมอ  เพราะ  ผู้บริหารในสมัยนั้น..ขาดวาทะศิลป์ในการพูดต่อรองและเจรจา   ไม่พยายามเน้นให้เห็นถึงผลประโยชน์ของวัฒนธรรมขององค์กร    ..

มาถึงปัจจุบันนี้  จึงรู้ดีว่า..แรงต้านนั้นเกิดจาก...

หนึ่ง.....ขาดความรู้ 

สอง.....ไม่มีผลประโยชน์  

สาม.....ไม่รู้คุณค่าของวัฒนธรรมขององค์กร   

ฮา.....เป็นหน้าที่ของเราอีกล่ะค่ะ  ที่จะต้องลดแรงต้าน  และฟื้นฟูให้สมาชิกในองค์กร  รู้ เข้าใจ และปฏิบัติ..เพื่อองค์กรที่มีความเจริญก้าวหน้า.....ให้จงได้