หลังจากจบ ป. โท เมื่อปี 2541 ดิฉันกลับมาทำงานที่หอผู้ป่วยเด็ก 2ง เป็นพยาบาล senior ในหอผู้ป่วย ปฏิบัติงานตำแหน่งพยาบาลระดับ 6 และรักษาราชการแทนหัวหน้าหอผู้ป่วยเด็ก 2ง ตามวาระที่ได้รับมอบหมายเป็นครั้งๆ ต่อมาเมื่อปี พ. ศ. 2545 สภาการพยาบาลประกาศสอบเพื่อรับวุฒิบัตรความรู้ความชำนาญเฉพาะสาขา: ปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูง รุ่นที่ 1 โดยส่วนตัวอยากขอใช้คำว่าพยาบาลผู้เชี่ยวชาญในคลินิกมากกว่าพยาบาลผู้ปฏิบัติการขั้นสูง ซึ่งคุณสมบัติของผู้สมัครสอบต้องจบ ป.โท สาขาทางการพยาบาล และทำงานในคลินิกนั้นๆ 3 ปีขึ้นไป ในตอนนั้นตัวดิฉันเองก็มีคุณสมบัติที่จะขอสมัครสอบเพื่อรับวุฒิบัตรได้ จึงอยากทดลองสอบเพราะคิดว่าเป็นโอกาสที่จะได้พัฒนาและวัดความรู้ความสามารถเฉพาะทางของตนเอง จึงขออนุญาตท่านหัวหน้าหอผู้ป่วยและท่านผู้ตรวจการโดยได้ลาพักผ่อนเพื่อไปสอบ เพราะ ณ ตอนนั้นเรื่อง APN ยังไม่เป็นที่รู้จัก และยังไม่มีโครงสร้างใดๆ รองรับ แม้แต่ตัวดิฉันเองก็ยังไม่ทราบรายละเอียดโดยรวมทั้งหมด แต่พอทราบว่าเป็นการพัฒนาคน พัฒนาวิชาชีพ พัฒนาองค์กร ท่านผู้บริหารแผนกไม่ขัดข้องและให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี ซึ่งตอนนั้นดิฉันมีเวลาเตรียมตัวอ่านหนังสือไม่มากเพียง 1 สัปดาห์ เพราะต้องขึ้นปฏิบัติงานในผลัดเวรเช้าบ่ายดึกที่รับผิดชอบ อย่างไรก็ตามอาศัยที่เรามีประสบการณ์ในคลินิกในการดูแลผู้ป่วยเด็กมานาน เรียนรู้จากการปฏิบัติงานในการดูแลคนไข้แต่ละวัน กอรปกับโรงพยาบาลศรีนครินทร์ เป็น teaching center การอยู่ในบรรยากาศที่มีการเรียนการสอน เราได้เรียนรู้และสัมผัสกับการทำงานร่วมกับทีมสุขภาพที่เกี่ยวข้องวันแล้ววันเล่า เป็นเดือน เป็นปี และเป็นปีปี ทำให้มองเห็นภาพในการดูแลผู้ป่วยเด็กในแต่ละโรคได้ชัดเจน การอ่านหนังสือเพียง 1 สัปดาห์ คงไม่เพียงพอ แต่อย่างน้อยทำให้ดิฉันสามารถบูรณาการภาคปฏิบัติกับภาคทฤษฎีเข้าด้วยกันได้ง่ายยิ่งขึ้น เป็นการทบทวนการดูแลคนไข้สามารถวิเคราะห์สถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการดูแลผู้ป่วยเด็กได้โดยมี evidence based support และที่สำคัญหอผู้ป่วยเด็ก 2 ง ที่ดิฉันปฏิบัติงาน ณ ขณะนั้น มีโรคเด็กทุกโรคที่มีภาวะทั้งด้านอายุรกรรมและศัลยกรรมให้เรียนรู้ รวมทั้งเด็กโรคมะเร็งที่ดิฉันสนใจ (my population base)เมื่อประกาศผลสอบข้อเขียน ดิฉันสอบได้ (ทั่วประเทศ รุ่นที่ 1 ได้ 49 คน มี 5 สาขาการพยาบาล) แต่ต้องเตรียมตัวเพื่อการไปสอบสัมภาษณ์ คงไม่ต้องเตรียมอะไรมากแค่พกพาความมั่นใจ ผนวกกับงานที่เราได้ทำจริง (ไม่ใช่การสมมุติ หรือการโกหก) หรือกำลังดำเนินการอย่างต่อเนื่อง อาจเป็นโครงการการพัฒนางานในการดูแลผู้ป่วย ซึ่งแต่ละคนอาจไม่เหมือนกันในจุดเริ่มต้น โดยตัว APN นั้นๆ ต้องมี commitment กับสภาการพยาบาลในสิ่งที่จะต้องทำ ต้องพัฒนา ให้ได้ clinical outcome ที่ชัดเจน และ ณ ตอนนั้นอาจพูดได้ว่า ดิฉันก็คือ NoviceAPN ที่ถูกต้องในทางนิตินัย เพราะเราได้รับวุฒิบัตรโดยมีสภาวิชาชีพรองรับ มีศักดิ์และสิทธิตามกฎหมายวิชาชีพ หากแต่ในทางพฤตินัย ณ ตอนนั้น ตัวดิฉันจะต้องแสดงบทบาทให้ผู้บริหาร ผู้ร่วมงาน ผู้ป่วยและญาติ ตลอดจนบุคลากรทีมสหวิชาชีพที่เกี่ยวข้องได้เห็นประจักษ์ว่า APN ปฏิบัติงานอย่างไรในคลินิก เกิดประโยชน์อย่างไรต่อผู้ป่วยและญาติ ต่อหน่วยงาน โดยสามารถวัดได้และมองเห็นเป็นรูปธรรม เพื่อให้เกิดประโยชน์โดยส่วนรวมเป็นที่ยอมรับต่อไป นั่นคือสิ่งท้าทาย ที่ดิฉันต้องลงมือทำ และทำให้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ในบริบทนั้นๆ…..!!?
<p>ย้ายบล็อก 2 ตค. 50 มีคนอ่าน=20</p>
อ่านดูบทความแล้วรู้ว่ามีความตั้งใจที่จะพัฒนางานและดูแลช่วยเหลือคนไข้ขอให้ประสบผลสำเร็จนะครับขอเป็นกำลังใจให้
สวัสดีค่ะที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจ
ขอบคุณค่ะ