ในช่วงระยะเวลา 1-2 เดือน ที่ผ่านมา มีเหตุการณ์ที่ทำให้สำนักงานของเราต้องสูญเสีย
สูญเสียผู้ร่วมงานที่ดีคนนึง...พี่วันชัย รุ่งเรือง นวส.6ว สำนักงานเกษตรอำเภอเมืองนครนายก
เป็นสิ่งที่พวกเราไม่เคยคาดคิดมาก่อน กับการจากไปอย่างกระทันหัน ไม่มีแม้ลางบอกเหตุอะไรเลย เพราะก่อนหน้าที่พี่วันชัยจะเสียชีวิตเพียง 2 วัน พวกเรายังได้เจอกัน มาประชุมด้วยกัน ออกงานคลินิกด้วยกัน จัดงานสาธิตวันข้าวด้วยกัน...
ขอไว้อาลัยอีกครั้งกับการจากไปของพี่วันชัย
ในวันรดน้ำศพ มีหลายคนบอกว่า..พี่วันชัยนอนยิ้ม เหมือนจะเยอะเย้ยพวกเราที่ยังมีลมหายใจอยู่ ที่ยังต้องต่อสู้ ดิ้นรน และทำงานให้กับหน่วยงานต่างๆสารพัด เหมือนจะบอกว่า "กูไปสบายแล้ว พวกมึงลำบากกันต่อไปเถอะ 555"
แล้วพวกท่านหล่ะ...เคยไปงานศพไหม??? ไปรดน้ำศพ ศพนอนบนเตียง บางคนมีเหรียญสายสะพายเอามาอวดไว้ด้วย
ถ้าศพพูดได้คงจะพูดว่า "...ดูฉันบ้างเถอะ ตอนเกิดฉันมามือเปล่า ถึงคราวตายฉันก็ไปมือเปล่า เอาอะไรไปไม่ได้เลย คงเหลือไว้แต่ความดี-ความชั่ว ให้คนข้างหลังได้กล่าวถึง..."
แต่ว่าศพพูดไม่ได้ พระก็ไม่ได้เตือนให้คนคิด รดน้ำศพแล้วก็ไปเมากัน กินเหล้ากินเบียร์ เล่นการพนัน พระก็สวดอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่อง สวดตั้งสี่จบ คนก็นั่งพนมมือ หันหน้าคุยกัน สุดท้ายก็รอดูว่างานวันนี้จะเลี้ยงอะไร
ศาสนาไม่ได้เสื่อม หลักคำสอนของพระพุทธเจ้ายังคงนำมาใช้ได้ในทุกยุคทุกสมัย แต่เป็นเพราะคน ที่ห่างเหินและมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไป หันไปให้ความสำคัญกับวัตถุนิยม วัดค่าของชีวิตด้วยทรัพย์สินเงินทองมากกว่าคุณงามความดี
ถึงเวลาแล้วหรือยัง? ที่จะหันกลับมาสะสมความดีแข่งกัน เพื่อประโยชน์ต่อตนเอง ต่อสังคม ต่อประเทศชาติ และเป็นของขวัญให้กับ...พ่อของแผ่นดิน...
เห็นด้วยมากๆๆค่ะ เราควรทำความดีและให้สิ่งดีๆกับคนทุกคนเพราะความดีไม่มีขาย และจะได้ไม่ต้องพูดว่า …สายไปเสียแล้ว