เมื่อไม่รู้หรือรู้ไม่จริง ต้องพยายามขวนขวายรู้จนกว่าจะกระจ่าง

วันนี้เป็นวันที่สองของการอบรม KM แล้ว  ต้องขอบอกเลยว่าดีจริงๆ  เคยเห็นหนังสือคอมพิวเตอร์เรื่อง blog  วางอยู่ที่บ้านเล่มนึง  แต่ก็ได้แต่มองแบบผ่านๆ  รับรู้แค่ว่ามันวางอยู่ตรงนี้นะ  ยังไม่มีโอกาสที่จะหยิบจับมันขึ้นมา   เคยแต่ได้รับฟังเรื่องราวของ blog มาอย่างคร่าวๆ   เคยเห็น  เคยได้อ่านบ้างเล็กน้อย   แล้วก็แอบชื่นชมกับคนที่เขียนใน blog ว่าเก่งจัง  เขียนได้ไงเนี่ยะ  เค้าทำกันได้อย่างไร

เมื่อวานนี้ เชื่อหรือไม่ว่า   พอกลับถึงบ้านรีบไปโม้ให้ลูกๆฟังเลยว่า" แม่ไปอบรม KM มา  ได้ทำ blog มาด้วยล่ะ   สนุกมาก  วิทยากรน่ารักทุกคน  ไม่ดุเลย  แล้วที่สำคัญ  เค้าดูไม่เบื่อกับการสอนให้คนทำ blog เป็น  คิดดูซิขนาดแม่ทำคอมฯไม่ค่อยเป็น  เค้าสอนจนแม่ทำได้  ทีมวิทยากรเค้าคงต้องกลับไปกินยาแก้ปวดหัวกันเป็นแถวๆ แน่เลย  เค้าดูเป็นห่วงแม่มากเลย   คอยมาดูแล   ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง  ไม่ต้องเครียดนะคะ  จริงๆแล้วในใจลึกๆ อย่างอื่นดูไม่อยากเท่าไหร่  แต่อันที่สร้างความเครียดอย่างสุดฤทธิ์สุดเดชให้กับแม่นะ คือ เรื่องการเขียนเรียงความ นี่แหละ  "

วันนี้นะได้สร้างความประหลาดใจให้กับวิทยากร  เพราะวิทยากรคงคิดว่าวันนี้จะไม่เข้ารับการอบรมในห้องนี้ต่อแน่   แต่เรื่องจริงคือ  เข้ารับความรู้ต่อจ้า......  เพราะเมื่อไม่รู้หรือรู้ไม่จริง  ต้องพยายามขวนขวายรู้จนกว่าจะกระจ่าง