เรื่องเล่าสั้นๆ สื่อสร้างสรรค์สังคมไทย

นายวิวัฒน์  แก้วโสด  ชั้น ม.5/1ท่อนแขนจตุคาม เครื่องบินเที่ยวสุดท้ายลงจอดสู่สนามบินดอนเมืองในเวลาเกือบค่ำของวันนี้  ผู้โดยสารทุกคนเดินลงจากเครื่องบินอย่างเร่งรีบและแยกย้ายกันไปตามที่ต่างๆ ในสนามบิน  ชายร่างท้วม  ตัวสูงใหญ่  ผิวขาวซีด  เดินลงมาจากเครื่องบินเป็นคนสุดท้าย  จมูกของเขาโด่งชันราวกับภูเขามาขึ้นอยู่บนใบหน้าอย่างนั้นแหละ  เขายืนหันมองซ้ายขวาอยู่ซักครู่หนึ่งดูท่าทางลังเล  ก่อนจะตัดสินใจเดินไปตรงที่ที่มีผู้คนยืนอยู่แออัด  เขาเดินเบียดกับผู้คนมากมายอย่างหงุดหงิด  “อีลวอร์ด”  เสียงหนึ่งดังแหวกผู้คนมากมายมาทางเขา  เขาหันไปมองตามที่มาของเสียงนั้น  แล้วเขาก็เห็นชายร่างสูง  ผิวคล้ำ  หน้าตาหล่อเข้มยืนโบกมือให้กับเขาอยู่  ทันทีที่เห็นชายผู้นั้นเขาก็รีบเดินกึ่งวิ่งเบียดผู้คนมากมายไปทางชายผู้ที่ยืนโบกมืออยู่  ทั้งสองจับมือกันทันทีที่ได้เจอกันและยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร  “คิดว่าคุณจะไม่มารอรับผมซะแล้วนะ  คุณพู้วผ้า”  ชายผิวขาวเริ่มบทพูดเป็นคนแรกหลังจากยิ้มให้กันเสร็จ  “อ้อ  ผมมาแน่ใครจะทิ้งแขกคนสำคัญจากอังกฤษให้หลงอยู่ในดอนเมืองกันละ  และอีกอย่างนะผมชื่อภูผานะครับไม่ใช้พู้วผ้า อย่างที่คุณว่า”  คำพูดของภูผาทำให้อีลวอร์ดต้องยิ้มอย่างเขินอาย  “เราเข้าไปคุยกันต่อในรถเถอะ”  ภูผาบอกแก่อีลวอร์ดนั่งปราศรัยในรถกันได้ครู่หนึ่งรถก็มาถึงจุดหมาย  อีลวอร์ดมีท่าทางตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อลงมาจากรถแล้วมองดูที่พักตรงหน้า  “มันสวยงามมากใช่ไหมละ”  ภูผาเอ่ยเมื่อลงมาจากรถแล้วเห็นสีหน้าของอีลวอร์ด  “สุดยอดไปเลย  นี้ฝีมือคุณเหรอภูผา  บิ้วตี้ฟูลมากๆ”  อีลวอร์ดพูดน้ำเสียงกว้างด้วยความตะลึง  สิ่งที่เขาเห็นคือสถาปัตกรรมเรือนไทยที่งดงามและละเอียดลออในลายลักษณ์  มันเป็นที่พักที่งดงามมากสำหรับอีลวอร์ด  “ระหว่างที่คุณอยู่เมืองไทย  นี้คือที่พักของคุณ  อีลวอร์ด”  ภูผาบอกกับอีลวอร์ดในขณะที่    อีลวอร์ดยังคงจับจ้องที่บ้านเรือนไทยอย่างไม่ละสายตา  ภูผาพาอีลวอร์ดเที่ยวชมที่พักซักครู่หนึ่งแล้วก็ขอลากลับ  “พรุ่งนี้เจอกันแต่เช้าหน่อยนะ    หลวงพ่อรอคุยกับเราอยู่  กู๊ดบาย”  ภูผาบอกอีลวอร์ดก่อนจะขึ้นรถกลับออกไปเช้าตรู่ของวันต่อมา  อีลวอร์ดตื่นนอนแต่เช้าและออกไปหาภูผาอย่างที่นัดกันไว้  เมื่อพบภูผาแล้วทั้งคู่ก็ไปหาหลวงพ่อด้วยกัน  เดินทางถึงวัดซึ่งเป็นที่นัดหมายได้ภายในครึ่งชั่วโมง  “วัดนี้สวยงามมากเลยนะ  คุณภูผา”     อีลวอร์ดกล่าวกับภูผา  ทั้งคู่ลงจากรถและมุ่งไปยังกุฎิของหลวงพ่อ  “นั้นไงหลวงพ่อ  อีลวอร์ด”  ภูผาชี้ให้อีลวอร์ดดูเมื่อเขาพบหลวงพ่อรอรับพวกเขาอยู่หน้ากุฎิ  เมื่อพบกันแล้วทั้งสามก็เข้าไปพูดคุยกันบนกุฎิของหลวงพ่อ “เราจะสร้างรูปปั้นจตุคามขนาดตามที่กำหนดในถ้ำด้านหลังวัด  คุณคงทราบแล้วนะ”      หลวงพ่อพูดกับทั้งสอง  ภูผาและอีลวอร์ดผยักหน้าแล้วอีลวอร์ดก็กล่าวว่า  “เรื่องวัสดุ  อุปกรณ์การก่อสร้างคุณภูผาซึ่งเป็นวิศวกรจะเป็นคนจัดหา  ส่วนผมซึ่งเป็นสถาปนิกได้ออกแบบเป็นที่เรียบร้อยแล้วถ้าหลวงพ่อไม่รังเกียจ  ผมจะขอช่วยคุณภูผาเลือกวัสดุการก่อสร้างเอง  หลวงพ่อจะว่ายังไงครับ”  อีลวอร์ดถามหลวงพ่อและท่านก็ตอบว่า  “อันนี้ก็เป็นเรื่องการตัดสินใจของพวกคุณที่จะแบ่งงานกัน  หลวงพ่อก็ไม่คอยรู้เรื่องเท่าไรหรอก  ส่วนเรื่องงบประมาณพวกคุณคงรู้กันแล้ว”  ภูผาและอีลวอร์ดพยักหน้ารับ  คุยกันได้ซักพักอีลวอร์ดและภูผาก็ขอลากลับ   เวลาล่วงพ้นมาเดือนเศษรูปปั้นจตุคามเริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่าง  วันนี้อีลวอร์ดและภูผาเข้ามาดูการก่อสร้างอย่างที่เคยทำเป็นประจำภายในถ้ำ  “ปูนที่จะสร้างส่วนบนผมซื้อมาจากอังกฤษส่วนหนึ่งแล้วมันยังไม่พอเดี๋ยวผมจะนำงบประมาณอีกส่วนไปซื้อมาเพิ่มนะครับ”  อีลวอร์ดบอกภูผา  “เรื่องปูนส่วนนี้เรายังไม่ได้คุยกันเลยนะครับอีลวอร์ด  แล้วคุณไปซื้อมาก่อนแบบนี้  ถ้าเกิดข้อผิดพลาดละ”  ภูผาพูดพลางขมวดคิ้ว  “โอ้ว  ไม่มีปัญหาหรอกครับ  ไม่เลย  ปูนนี้ที่อังกฤษคิดออกมาใหม่  ทั้งทนและเรียบมาก  หรือคุณไม่เชื้อใจผม”  อีลวอร์ดอธิบายให้ภูผาฟัง  “อ้อเปล่าครับ  ถ้าเป็นปูนที่มาจากอังกฤษผมคงวางใจได้  เชิญดำเนินการต่อเลยอีลวอร์ด”  ภูผาพูดอย่างวางใจ  หลายอาทิตย์ต่อมาทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามขั้นตอน   รูปปั้นจตุคามใกล้เสร็จแล้ว   “โอ๊ย!” เสียงของคนงานคนหนึ่งดังขึ้น  “อะไรหล่นใส่หัวว่ะ”  คนงานคนนั้นอุทานออกมา  เขามองขึ้นไปข้างบน  ซึ่งมีท่อนแขนของจตุคามยื่นออกมาอยู่บนหัวของเขา  เพราะส่วนที่เขาเดินผ่านต้องลอดท่อนแขนที่ยื่นออกมาจากรูปปั้นจตุคาม  นีไม่ใช้ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์อย่างนี้  มันเกิดขึ้นหลายครั้ง  และเกิดขึ้นกับหลายคน  จนนานวันมันกลายเป็นข่าวลือเรื่องอาถรรพ์ของจตุคามภายในที่พักของอีลวอร์ด  ตอนนี้เขานั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน  และดูมีความสุขมาก  “ฮ่า ฮ่า ฮ่า  สบายดีจังเงินก็ได้  ข่าวลือก็ช่วยไม่ให้ใครสงสัยเราอีก  พวกคนไทยนี้งมงายและเชื่อใจคนฝรั่งง่ายซะจริงๆ  ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  อีลวอร์ดพูดกับตัวเองอย่างสะใจ  “เห็นทีต้องออกไปดูผลงาน  และหลอกภูผาอีกซักหน่อย  จะได้เพิ่มเงินใส่กระเป๋าอีกนิด  ฮ่า ฮ่า ฮ่า”อีลวอร์ดนัดภูผาไปดูรูปปั้นจตุคามอีกครั้ง  ทั้งคู่มาถึงที่นัดแล้ว  “อีลวอร์ดนี่มันหมายความว่ายังไง  ผมตรวจสอบดูวัสดุที่คุณสั่งซื้อมามันเป็นของที่คุณภาพต่ำนี่ และมันก็ไม่ใช่ปูนที่มาจากอังกฤษด้วย”  ภูผาพูดอย่างโมโหและแฝงไปด้วยนัยแห่งความสงสัย   “คือ  คือว่า….”  อีลวอร์ดอ้ำอึ้ง  “แล้วเงินที่คุณเอาไปล่ะ  เงินที่เหลือล่ะ”  ภูผาพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ  “อย่าโง่หน่อยเลยคุณภูผา  ตอนนี้ทุกคนไม่สงสัยในเรื่องวัสดุไม่มีคุณภาพเลย  แถมยังคิดว่าที่เศษปูนหล่นมานั้นเป็นอาถรรพ์ซะอีก  หากคุณไม่ติดใจอะไร  เรามาร่วมมือกันได้นะ  ผมจะแบ่งส่วนแบ่งให้คุณครึ่งหนึ่งเลย”  อีลวอร์ดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาให้ภูผาเห็น  ตอนนี้ทั้งคู่มาหยุดอยู่ตรงจุดอาถรรพ์ดังกล่าว  นั้นก็คือใต้ท่อนแขนจตุคามนั่นเอง  ภูผากล่าวตอบว่า  “คุณจะต้องถูกสิ่งศักดิ์สิทธ์ลงโทษ  อีลวอร์ด  ผมไม่ยอมแน่  ผมจะไปบอกทุกคน”  ภูผาวิ่งออกไปเพื่อจะไปทำอย่างที่พูด  แต่เกิดเสียง  “ปัง”  ดังสนั่นขึ้นและภูผาก็ล้มลง  ทันใดนั้นท่อนแขนจตุคามก็หักลงมา  อีลวอร์ดอยู่ใต้ท่อนแขนนั้นพร้อมกับปืนในมือ