“ ดุ๊กดิ๊ก !”
ไอรฎา วงษ์เปี่ยมทรัพย์ ม.5/1
“ ใคร ๆก็ช่วยพวกคุณไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าคุณไม่คิดจะออกมาจากหมู่บ้านแห่งนี้ ก่อนที่มันจะจมหายไปกับสายน้ำ ” เสียงคนของหน่วยกู้ภัยเร่งเตือนชาวบ้าน “ ช่วยด้วย ๆ ” มีเสียงดัง มาจากหมู่บ้านอย่างไม่ขาดสาย “ ช่วยฉันที ” เสียงชาวบ้านร้องเรียกเจ้าหน้าที่ของหน่วยกู้ภัยให้ช่วยขนของที่มีค่าออกมาจากบ้าน “ ถ้าคุณไม่รีบออกมาซะตอนนี้ คุณอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยซ้ำ ผมขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ น้ำป่ามันกำลังจะมาแล้ว ” เสียงเจ้าหน้าที่ของหน่วยกู้ภัยตะโกนบอกชาวบ้านที่กำลังตกใจและวิ่งกันอย่างชุลมุน ในขณะที่ทุกชีวิตกำลังวุ่นวาย ต่างคนก็ต่างดิ้นรนเพื่อจะเอาชีวิตรอด และจะได้มองเห็นแสงสว่างในวันพรุ่งนี้ แต่ยังมีสุนัขตัวหนึ่งกำลังวิ่งไปวิ่งมาเพื่อจะหาอะไรสักอย่าง “ ดุ๊กดิ๊ก ๆ ทางนี้ ฉันอยู่นี่ ดุ๊กดิ๊ก เร็ว ๆ เข้า ” ดุ๊กดิ๊กได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหู เสียงนั่นคือเสียงของลูกสาว คนที่มันเห็นเป็นสิ่งแรกตอนลืมตาดูโลก มันรีบวิ่งไปหาเธออย่างดีใจ “ เร็ว ๆ เข้า ดุ๊กดิ๊ก ฉันต้องรีบไปบอกพ่อกลับแม่ ” หนูนารีบเดินไปทางชายป่าอย่างรีบร้อน โดยมีเจ้า ดุ๊กดิ๊กวิ่งตามไปอย่างไม่ห่าง “ พ่อจ๋า แม่จ๋า เราต้องรีบออกไปจากที่นี่กันแล้ว ! ”หนูนาพูดอย่างรีบร้อน “ เกิดอะไรขึ้นหรือหนูนา ” พ่อกับแม่ถามอย่างตกใจ “ ถ้าเราไม่รีบออกไปเราต้องหายไปกับสายน้ำแน่ ๆ ” หนูนาพูดพร้อมกับดึงแขนแม่และพ่อ ในขณะที่ เจ้าดุ๊กดิ๊กก็กัดขากางเกงเจ้านายของมัน เพื่อกระตุ้นอีกแรง แต่สิ่งที่ เจ้าดุ๊กดิ๊กมองเห็นนั่นคือ สายตาของพ่อเจ้านายมันนั้น มั่นคงและเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง “ ไม่ ! พ่อไม่ไป พ่อเกิดที่นี่พ่อก็จะขอตายที่นี่ ” พ่อของหนูนาพูดอย่างกล้าหาญ พร้อมกับผลักหนูนาและแม่ออกไป ในขณะที่ตนเองยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง “ เร็ว ๆ เข้าหนูนาดูแลแม่ด้วยนะลูก ”เสียงพ่อตะโกนบอกหนูนา หนูนาและแม่วิ่งออกไปจากบ้าน และมุ่งหน้าไปที่หน่วยกู้ภัย โดยมีเจ้าดุ๊กดิ๊กวิ่งตามไปด้วย “ แม่จ๋า เดี๋ยวเราไปตามคนมาช่วยพ่อกันนะ แม่และหนูนาวิ่งไปทางชายป่าเพื่อจะออกจากหมู่บ้าน ในขณะที่มีลมพัดมาอย่างรุนแรงจนทำให้ ต้นไม้หักโค่นลงมา และมีฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย มันพัดพาเอาความโหดร้ายมากับความรู้สึกที่หดหู่และชีวิตของสรรพสัตว์ทั้งหลายที่กำลังจะหายไปกับสายน้ำ หนูนาและแม่วิ่งมาจนพบเจ้าหน้าที่ของหน่วยกู้ภัยและบอกให้ไปช่วยพ่อที่เป็นอัมพาต “ ไม่ทันแล้วละครับ ” ทันใดนั้นแม่และหนูนาก็มองไปเห็น น้ำป่า ไหลมาจากภูเขาอย่างรวดเร็ว มันพัดพาเอาซากไม้และซากสัตว์ป่ามา ทันใดนั้นเอง เจ้าดุ๊กดิ๊กก็วิ่งออกไป ด้วยสายตาที่กล้าหาญและมั่นคงมันวิ่งตรงไปที่บ้าน “ ดุ๊กดิ๊ก ! กลับมา ”
