งานมหกรรมการจัดการความรู้มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (MSU – KM Show and Share) ผ่านพ้นไปแล้วหนึ่งวัน แต่ผมกลับยังไม่ได้ทำหน้าที่รายงานอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งในฐานะอนุกรรมการ KM (คนใหม่) ของ มมส ... หรือแม้แต่ ในนามของผู้ประสานงาน หรือดูแลภาพรวมโครงการของชาวกองกิจการนิสิต –
ครั้งนี้, .. กองกิจการนิสิต มีโครงการ หรือกิจกรรมที่เข้าสู่กระบวนการ KM ตามตัวชี้วัด ก.พ.ร. จำนวน 4 โครงการจากจำนวนทั้งหมด 10 โครงการ
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฟังดูไม่ธรรมดา, … และก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ นะครับ เพราะทั้งปวงนั้น ส่วนใหญ่มาจากกิจกรรมของนิสิตแทบทั้งสิ้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลายคนถามผมว่า (หรือแม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาของนิสิตเองก็เถอะ) นิสิต “เจ๋งพอ” หรือ “เขาเปิดให้นิสิต” ได้เข้าสู่เวที KM ถึงเพียงนั้นเชียวเหรอ ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แน่นอนครับ, นิสิตมีดีพอที่จะเข้าสู่เวทีเช่นนั้น เขาต่างมีความรู้ที่ตกผลึกและฝังลึกอยู่ในตัวเองเสมอมา เพียงแต่ที่ผ่านมา ขาดกระบวนการร่วมคิดร่วมสังเคราะห์ในภาพนิยามของ การจัดการความรู้ หรือ KM เท่านั้นเอง …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และที่สำคัญ ในบางวิถีที่ดำเนินการอยู่นั้นก็ล้วนแล้วแต่เป็นกระบวนการที่เป็นการจัดการความรู้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่มีใครมาชวนเขาเรียนรู้กระบวนการให้ชัดแจ้งยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p></p><p>ดังนั้น, ก่อนการออกจัดกิจกรรมในห้วงที่ผ่านมา กิจกรรมเหล่านี้จึงถูกกองกิจการนิสิต ซึ่งหมายถึงผมและทีมงานร่วมกับเตรียมความพร้อมให้กับองค์กรต่าง ๆ … เป็นกระบวนการที่วางระบบตั้งแต่ต้นจนจบ .. และนำเรื่องราวอันเป็นมิติความรู้จากหมู่บ้านคืนกลับมหาวิทยาลัย </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ร่วม Show and Share ในเวที “ลมหายใจปัญญาชนคนชาวค่าย”เมื่อ 4 กรกฎาคม 2550</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> …. </p><p></p><p>
</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้ว, งานมหกรรมการจัดการความรู้มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (MSU – KM Show and Share) เป็นเวทีที่นิสิตตื่นกลัวอยู่บ้าง เพราะนี่คือเวทีที่เขาจะต้องขึ้นพูดต่อผู้คนที่เป็นระดับครูบาอาจารย์และบุคลากรของมหาวิทยาลัยจำนวนมาก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก็คงเป็นธรรมดาแหละครับที่นิสิตจะตื่นกลัวอยู่บ้าง เพราะนี่คือเวทีที่ต้องแสดงและสะท้อน “ความรู้” ที่สกัดออกมาจากการจัดกิจกรรมมาแถลงผลต่อผู้ฟังในระดับเขี้ยวลากดิน … ส่วนตัวเองก็เป็นระดับเขี้ยวเริ่มงอก …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p>ผมอธิบาย ทำความเข้าใจและปลุกเร้าให้นิสิตกล้าหาญที่จะนำ “ความดีและความรู้” ที่มีอยู่ในตนเองไปร่วมแลกเปลี่ยนกับผู้คนใน “สำนักความรู้” ที่ไม่ใช่คนในหมู่บ้าน … </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยเหตุนั้น วันอาทิตย์ที่ 23 กันยายนที่ผ่านมา ผมและน้องนิสิตจำนวนสิบกว่าคนจึงไปเตรียมนิทรรศการต่าง ๆ … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ผมไม่ได้ช่วยอะไรเลย ปล่อยให้เขาคิดและวางรูปลักษณ์ของนิทรรศการเองทั้งหมด แต่ละชมรมจึงขนเอา “ต้นทุน” ของตนเองออกมาอย่างหลากหลาย .. ทั้งภาพ, วีดีทัศน์ แผ่นพับ เอกสาร คู่มือ เครื่องดนตรี หรือแม้แต่ใบลานอันเก่าแก่ก็ถูกนำมาจัดแสดงไว้ในซุ้มนิทรรศการ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แน่นอนครับ, นิสิตอาจจะยังไม่เก่งกล้าสามารถในเชิงวิชาการ หรือในกระบวนการของการจัดการความรู้ .. แต่ผมก็เชื่อว่า พวกเขาไม่ขี้เหร่นักหรอก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันเตรียมงานนั้นก็ขลุกขลักอยู่บ้าง ผมต้องทำหน้าที่ทั้งดูแลนิสิต รวมถึงภาพรวมการจัดนิทรรศการทั้งหมดของงาน เพราะนั่นคือภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากคณะกรรมการการจัดงานในครั้งนี้ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ทีมงานที่แสนดีจากมหาวิทยาลัยสั่ง pizza ถาดใหญ่มาทาน แต่ผมก็ไม่สามารถทานกับเขาได้ เพราะนิสิตก็ยังไม่ทานอะไรสักคำ แล้วผมยังจะกล้าทานอะไรได้ … ส้มตำ ปลาเผา ข้าวเหนียวอุ่น ๆ เท่านั้นแหละที่เราและเราพึงปรารถนา และใช่ pizza เลิศรสที่นักกิจกรรมทั้งหลายไม่คุ้นชินมาแต่ไหนแต่ไร .. </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และสำหรับนิสิตที่ผมต้องดูแลหลังเสร็จสิ้นการจัดนิทรรศการ เราทั้งหลายก็ไปนั่งล้อมวงทานข้าวกันอย่างเป็นกันเอง … และเป็นกันเองอย่างมีความสุข </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
เอาอีกแล้ว ผมล่ะชอบจริงๆกับคุณพรีเซนเตอร์ตัวเล็กทั้ง 2 ท่านนั่น
ขอขอบคุณอาจารย์แผ่นดิน...
สวัสดีครับ คุณหมอธนพันธ์
ช่วงนี้ผมไม่มีเวลาว่างจริง ๆ ... เลยต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ ที่ไม่ใคร่ได้ไปแวะเยี่ยมเยียน...
งานครั้งนี้ ผมต้องปลุกปลอบให้กำลังใจแก่นิสิตอยู่มาก เพื่อให้เขาทั้งหลายรู้สึกรักและภูมิใจที่จะในกิจกรรมและผลงานที่เขาสร้างขึ้น
และกล้าที่จะนำความรู้และความดีงามดังกล่าวมาสื่อสารออกสู่สาธารณะ ...
....
เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็วิ่งวุ่นอยู่ในสถานที่เตรียมงานนั่นแหละครับ...
เป็นวันว่างที่ต้องทำงานเสมอ ... ขอบพระคุณครับ
สวัสเครับ อาจารย์หมอวัลลภ