“สอนการคิดพิชิตเด็กเฉื่อย”
“การคิด” เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลาในสมองของมนุษย์ มีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้การคิด ของคนเรามีการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่หยุดนิ่งอาทิเช่นการเปลี่ยนแปลงของสังคม การแข่งขันของคนในสังคม หรือ ความก้าวหน้าทางวิทยาการเป็นต้น แต่ยังมีมนุษย์อีกส่วนหนึ่งที่จำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนให้รู้จักการคิดเพื่อเพิ่มสมรรถภาพทางสมองและมีความสามารถในการรู้จักพึ่งพาตนเองมากขึ้น รู้จักการคิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น สามารถสร้างความรู้ได้ด้วยตนเองและสามารถนำความรู้ที่สร้างขึ้นไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ “เด็กเฉื่อย” เป็นบุคคลอีกประเภทหนึ่งที่จำเป็นใช้กระบวนการคิดในการพัฒนาสมองโดยผู้เรียนต้องพึ่งพาครูเป็นผู้ชี้แนะ ดังนั้นในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในห้องเรียนจึงควรเน้นให้ผู้เรียนได้เกิดทักษะกระบวนการคิดอย่างหลากหลาย อาทิเช่น การคิดวิเคราะห์ การคิดสังเคราะห์การคิดสร้างสรรค์ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ เป็นต้น
การสอน“เด็กเฉื่อย” ให้คิดเป็นเป็นสิ่งเราสามารถสอนได้ตลอดเวลาไม่จำเป็นต้องสอนเฉพาะในห้องเรียนเท่านั้น เราฝึกด้วยการใช้คำถามให้เด็กคิดโดยให้คิดจากการสังเกตสิ่งแวดล้อมรอบตัว ชุมชนหรือแหล่งเรียนรู้ทั้งในและนอกโรงเรียน จากนั้นจึงให้เขียนเป็นผังมโนภาพแบบแผนผังความคิดซึ่งระบุสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการคิดให้ได้มากที่สุดโดยไม่มีการตัดสินความถูกผิด นอกจากนี้การนำผู้เรียนไปเรียนรู้กับกลุ่มคนในชุมชนที่สามารถสอนให้เด็กคิดเป็นได้โดยการเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้พบปะสนทนาหรืออภิปรายถามตอบกันก็จะเป็นการฝึกการคิดของผู้เรียนที่ได้เรียนรู้จากความคิดของคนในชุมชน จากนั้นจึงให้ผู้เรียนเขียนผังมโนภาพหรือเขียนบรรยายจากการพบปะสนทนานั้น
จาก นางชัยมณี จิระพงษ์
