เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับวินเรือรับจ้าง ไม่ใช่วินมอเตอร์ไซด์รับจ้างนะครับ อันนี้เห็นเป็นประจำ แต่วินเรือรับจ้างนี้เพิ่งได้เห็นครับ เป็นเรือขนาดเล็กของชาวบ้าน ติดเครื่องยนต์ ส่วนเจ้าของเรือก็ใส่เสื้อวินเหมือนมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้มีโอกาสไปล่องเรือชมปากอ่าวปัตตานี กับบรรดานักศึกษา จริงๆ ก็มาอาศัยอยู่ปัตตานีก็เกือบปีแล้วครับ นี่ก็ใกล้จะครบปีแล้ว วันที่ 16 ต.ค.นี้ก็จะถึงขวบปี ที่ตักสินใจอยู่ที่ปัตตานี วันนั้น เราไปล่องเรือ โดยเหมาเรือประมงของชาวบ้านไปกันครับ
จากชุมชนบูติงหะยีแม ไปจนถึงแหลมตาชี อ.ยะหริ่ง จ.ปัตตานี นั่งเรือก็ราวๆ 30 นาที แต่วันนี้คลื่นแรงไปหน่อยครับ พวกเราเลยทำท่าเมาเรือกันหลายคน แต่ก็ไม่เห็นมีใครเป็นอะไรสักคน ระหว่างเดินทางก็สังเกตเห็นอาชีพหนึ่งที่ทำมาหากินอยู่กับแม่น้ำ และแรงงานชาวพม่า
  

 

       คนรับเรือรับจ้างต้องคลุมด้วยหมวก
ไหมพรม เพราะอากาศร้อนสุดๆ
    
เห็นกันชัดๆ ไปเลยครับ
นี่แหละวินเรือรับจ้างและผู้โดยสาร (แรงงานชาวพม่า)
เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับวินเรือรับจ้าง ไม่ใช่วินมอเตอร์ไซด์รับจ้างนะครับ อันนี้เห็นเป็นประจำ แต่วินเรือรับจ้างนี้เพิ่งได้เห็นครับ เป็นเรือขนาดเล็กของชาวบ้าน ติดเครื่องยนต์ ส่วนเจ้าของเรือก็ใส่เสื้อวินเหมือนมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
                           จับมั่นๆ นะพี่ เพราะเรือมันแรง
ผมสอบถามราคาจากชาวบ้านก็ได้ความว่า ครั้งละ 5 บาท แต่ตอนกลางคืนจะเพิ่มเป็น 10 บาท ข้ามไปมาระหว่างสองฝากแม่น้ำปัตตานี อาชีพนี้เป็นอาชีพยอดฮิตทีเดียว โดยเฉพาะที่ปัตตานี มีแรงงานชาวพม่า และเขมรจำนวนมาก ลูกจ้างส่วนใหญ่ก็เป็นชาวพม่า นิยมขึ้นวินเรือรับจ้างกันมาก เพราะว่าสะดวกดีครับ

 

  คนนี้เท่ห์สุดๆ เพราะมีความสามารถพิเศษ
โดยการยืนโทรศัพท์แบบไม่กลัวตกน้ำ
  
  ถึงที่หมายอีกฟากฝั่งแล้วครับ
ระหว่างนั่งเรือไปอ่าวปัตตานี ก็สังเกตเห็นว่า มีเรือรับจ้างแล่นกันไปมาระหว่าง 2 ฝั่งกันคึกคักทีเดียว เป็นอาชีพที่คนท้องถิ่นกับต่างด้าวพึ่งพากัน เรียกว่า น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ผมก็เลยถ่ายภาพเก็บมาฝากเพื่อนๆ ชาว Bloger ครับ
  
  
ผมยังไม่ได้ผู้โดยสารเลย ขอแล่นหาลูกค้าก่อนนะครับ
ไปก่อนนะครับ กลับบ้านก่อน