เจ้ามดตะนอยหนุ่มสุดลำพองใจ ด้วยคิดว่าได้รับชิพอัจฉริยะจากคุณแม่นางพญาฯ ฝังติดตัวมาที่สมองด้านซ้ายแต่กำเนิด เจ้ามดตะนอยหนุ่มตระหนักถึงภาระกิจสุดยิ่งใหญ่ที่ได้รับมอบหมาย (จากใครไม่รู้สิ) ให้มันเติบโตเป็นมดตะนอยในแบบฉบับที่ไม่ธรรมดาและมีสไตล์ แต่จะเป็นฉบับใหนหรือสไตล์ใดนั้น เจ้ามดตะนอยยังไม่กระจ่างชัด...
วันหนึ่งเจ้ามดตะนอยหนุ่มรู้สึกลำพองและตื่นเต้นเป็นพิเศษ ที่จะได้เข้าพบท่านผู้เฒ่า ผู้ซึ่งถือได้ว่าเป็นตำนานอันยิ่งใหญ่ของแอนท์โทเปียแห่งนี้ ใช่ว่ามดตัวใดๆ จะมีโอกาสพบท่านผู้เฒ่าได้ หากโชคชะตาไม่ได้กำหนดและพรหมไม่ได้ลิขิต เจ้ามดตะนอยหนุ่มยิ่งลำพองตนไปกันใหญ่ถึงสิทธิพิเศษที่ได้มา....
เจ้ามดตะนอยหนุ่มเตรียมการอย่างดี เตรียมตัวอย่างดี เตรียมคำพูดที่คิดว่าฉลาดสุดๆ และแน่นอนต้องมีแบบฉบับและสไตล์เฉพาะตัว (แบบใหนก็ยังไม่กระจ่าง) เพื่อเข้าพบกับท่านผู้เฒ่า ทันทีที่เจ้ามดตะนอยหนุ่มได้พบกับท่านผู้เฒ่า เจ้ามดตะนอยเอาแต่พูดอวดอ้างถึงความสามารถตน ไปพร้อมกับท่าทางสุดมั่น ดูฉลาดสุดๆ มากเท่าที่เจ้าชิพ อัจฉริยะที่ฝังอยู่ในสมองด้านซ้ายจะกำหนดให้พูดๆ และแสดงๆ อย่างต่อเนื่อง ต้องสร้างความประทับใจเข้าไว้ เจ้ามดตะนอยคิด เพื่ออะไรนั้น ยังไม่รู้ แต่ต้องให้ท่านผู้เฒ่าเกิดความประทับใจ ถึงแม้เจ้ามดตะนอยยังไม่ได้สบตากับท่านผู้เฒ่าเลยแต่น้อย......
เมื่อเริ่มรู้สึกเหนื่อย เจ้ามดตะนอยหนุ่มจึงหยุดพูดและแสดงท่าที แล้วเริ่มมองไปยังท่านผู้เฒ่าอย่างพินิจพิจารณา ...รอยยิ้มละมัยที่ระบายบนใบหน้าท่านผู้เฒ่า ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลาย ท่านผู้เฒ่ายังคงพยักหน้าช้าๆ เป็นจังหวะ ก่อนเอื้อนเอ่ยว่า "เจ้าช่างมีความสามารถเสียจริง เจ้าคงไม่ต้องเรียนรู้สิ่งใดจากข้า แต่ข้าคงต้องเรียนรู้จากเจ้าบ้าง" ท่านผู้เฒ่าไม่เพียงแต่กล่าวเบาๆ ท่านกลับน้อมนำส่วนหัวลง จนหนวดของท่านแตะพื้นดิน คาราวะเจ้ามดตะนอยหนุ่มอย่างตั้งใจและบรรจง....ท่านผู้เฒ่ายังคงส่งรอยยิ้มอย่างเมตตา พร้อมเดินออกจากโถงนั้นไปอย่างช้าๆ..เบาๆ..
เจ้ามดตะนอยหนุ่มตกใจสุดขีด ชิพอัจฉริยะที่สมองด้านซ้ายหยุดทำงาน และแล้วตัวนำทางภายในกระซิบบอกว่า "เจ้าพลาดอย่างมหันต์ เจ้าพลาดในการได้ยินเสียงจากท่านผู้เฒ่า เจ้าพลาดในการได้เรียนรู้จากครูผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านผู้เฒ่า เจ้าพลาดในการคาราวะให้เกียรติแก่บุคคลผู้ซึ่งเป็นตำนานอย่างท่านผู้เฒ่า และเจ้าพลาด ฯลฯ" เจ้ามดตะนอยหนุ่มเริ่มคอตก รู้สึกละอายและรังเกียจการกระทำของตนยิ่งนัก...
ไม้เรียวกายสิทธิ์ ที่ท่านผู้เฒ่าฟาดสั่งสอน อาจไม่ระคายผิวกายเจ้ามดตะนอยหนุ่มแม้แต่น้อย ทว่า ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นภายใน...วิถีแห่งความอ่อนน้อมถ่อมตน...นั้นคงเป็นแนวทางนำไปสู่ความงดงามต่างๆ มากมาย เจ้ามดตะนอยหนุ่มครุ่นคิดด้วยเจ้าชิพอัจฉริยะที่ฝังอยู่ในสมอง ซึ่งได้ย้ายตำแหน่งมาอยู่ทางฝั่งขวา ดูสิ..ท่านผู้เฒ่า ผู้ซึ่งเป็นตำนาน และยิ่งใหญ่แห่งแอนท์โทเปีย เพื่อมอบบทเรียนแก่เจ้ามดตะนอยน้อย ท่านสามารถโน้มลงสู่ดินได้อย่างธรรมดา...ง่ายดาย...
