สัปดาห์ที่แล้ว หลังจากทราบว่า นักศึกษาเอกสังคมศึกษา กำลังดำเนินการเพื่อมอบของที่อยากมอบให้กับอาจารย์....ซึ่งท่านกำลังเกษียณสิ้นเดือนกันยายนนี้

     ผมทราบอย่างนั้น จึงเรียกนักศึกษาเหล่านั้นมาคุยกัน โดยให้ความคิดไปว่า น่าจะมาทำรวมกันดีกว่าหรือไม่ เพราะอาจารย์ท่านจะได้เห็นพลังของเราซึ่งแม้จะมีอยู่เพียงน้อยนิดไม่ถึง ๓๐ ชีวิต

      แต่ละคนเห็นความสำคัญ จึงตกลงร่วมกันเป็นเอกฉันท์ (ไม่มีการคัดค้านใดๆ...แน่นอนว่าผมต้องพูดถึงความเป็นครูที่ไม่ใช่ใครๆก็เป็นได้ แม้ผมเองก็ใช่จะเป็นครูได้ แต่เขาเหล่านั้นกำลังจะไปเป็นครูกัน) กำหนดให้วันนี้แหละเป็นวัน "ครุสักการะ" เด็กๆ แบ่งหน้าที่กัน โดยปี ๒ รับเรื่องจัดเตรียมพวงมาลัย เทียนแพ ส่วนปี ๓ จัดเตรียมเรื่อง อาหาร (แล้วแต่จะไปคิดกัน) (ส่วนปี ๓ ไม่สามารถเข้าประชุมได้ เพราะติดเรียน)

     กำหนดการที่ตั้งไว้คือ

  • เมื่อจัดเตรียมสถานที่เรียบร้อย
  • ทุกคนนั่งราบ
  • เชิญอาจารย์.....เข้าห้องประชุม (อาจารย์สอนอยู่ แต่ก็ไม่ปฏิเสธสำหรับเราซึ่งมีมากกว่า..กิจกรรมเสร็จท่านก็ไปสอนต่อ)
  • นักศึกษาแต่ละปี แสดงสิ่งที่อยากแสดงให้อาจารย์ได้รับรู้
  • เตรียมเครื่องสักการะคุณครู กล่าวคำขอขมา มอบเครื่องสักการะ 
  • อาจารย์...ให้โอวาท
  • นักศึกษามอบสิ่งที่อยากมอบให้
  • รับประทานอาหารร่วมกัน

      ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย....เสียดายนักไม่ได้บันทึกวีดีโอ

      ไม่มีเสียงปรบมือ...แต่มีเสียงหัวเราะอย่างชื่นใจ...มีการร้องไห้...มีความรัก...มีความอบอุ่น....รุ่นพี่ที่ทำงานแล้วก็ยังอุตส่าห์มากัน...น้องๆ กล่าวขอโทษอาจารย์ที่เคยโดดเรียน...ทุกคนเขียนความประทับใจใส่กระดาษ..มอบให้อาจารย์...น้ำตาที่ย้อยลงอาบแก้มระหว่างสะอึกสะอื้นพูดไปพลาง ต้องหยุดไปพลาง...นี่กระมังความรักความอบอุ่น....ไม่ใช่ทุกคนจะทำให้มีได้...ถ้าอาจารย์คนนี้ไม่ใช่อาจารย์.....

       สิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากการบังคับให้ทำเหมือนงานไหว้ครู

       ทุกคนกินข้าวร่วมกัน.....