พระหนุ่มกระจ่างใจพลางยิ้มละไม เดินกลับวัดโดยไร้ร่องรอยของความกังวลบนใบหน้า

            ในสังคมที่วุ่นวายสับสน เพราะ ความซับซ้อนของโครงสร้าง ทำให้คนต้องปรับตัวให้อยู่ได้  ความกระหายของคนยากที่จะรู้จักคำว่า “พอ”   ความทะยานอยากยังไม่จางหายไปจากผู้ที่มีกิเลสเกาะกุมหัวใจ 

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            แม้แต่พระภิกษุ ที่อยู่ใต้ร่มกาสาวพัตร์  ที่ต้องปฏิบัติธรรมเพื่อการละซึ่งกิเลสแต่กลับเหมือน  “ใกล้เกลือกินด่าง”  หรือ “ทัพพีไม่รู้รสแกง”  ทำให้พระภิกษุสมัยนี้หันไปเพิ่มกิเลสสร้างประโยชน์ตนและคนที่เอาแต่ได้ ด้วยการ เล่นเดียรัจฉานวิชา หาเรื่องทำ “จตุกรอก”  และสารพัดวิชามารร้อยแปด  ครับ ศาสนาพุทธไม่ได้เสื่อม  แต่คนนับถือศาสนาพุทธนั้นเสื่อม เพราะติดแค่เปลือกไม่ถึงแก่นแท้ </p><p>             ลองพิจารณาวรรณกรรมเรื่องต่อไปนี้ดูครับว่า  ท่านได้เห็นความจริงอะไร </p><p></p><h2 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  อิ่มหรือยัง?                            </h2>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        พระภิกษุหนุ่มรูปหนึ่งออกบิณฑบาต สีหน้าของท่านมีความกังวลฉาบอยู่จนสังเกตได้ชัด เพราะท่านต้องเร่งรีบจัดเตรียมต้อนรับกฐินจากแดนไกลยังไม่แล้วเสร็จ ครุ่นคิดแต่เรื่องนี้มาหลายวันแล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        ระหว่างทางเดินกลับวัด หลังจากได้ข้าวปลาอาหารเต็มบาตรก็สวนทางกับชายบ้าซอมซ่อคนหนึ่ง  ชายบ้านั้นเข้ามานั่งยองๆ แบมือขออาหารจากท่านด้วยใบหน้ายิ้มละไม </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        พระหนุ่มจึงหยิบข้าวและอาหารให้ถุงหนึ่ง ชายบ้านั้นยิ้มละไม ยกมือไหว้แล้วเดินหลบไปนั่งกินข้าวนั้นริมต้นไม้ข้างทาง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>         พระหนุ่ม ครุ่นคิดในใจว่า ไฉนชายบ้าจึงยิ้มละไม ดูมีความสุขเหลือประมาณ ในขณะที่อัตคัดต้องมาขอข้าวคนอื่นกินอย่างนี้  เขาจะคิดไหมว่า ถ้าขอข้าวใครกินไม่ได้ จะต้องอดข้าวเช้า หรือไม่ก็อดไปตลอดวัน  พระภิกษุหนุ่มจึงคิดจะให้อาหารเพิ่มจึงเดินเข้าไปหาชายบ้าแล้วถามว่า </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">     “โยม  อาตมา มีข้าวปลาเหลือเฟือ พอจะแบ่งให้โยมได้อีกโยมรับไปเถิด อาตมาให้”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>        ชายบ้าเงยหน้ามองพระหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มละไม  แล้วส่ายหน้าพร้อมกล่าวสั้นๆ ว่า </p><p>      “พอแล้ว  อิ่มแล้ว”         </p><p> “อ้าว! แล้วมื้อกลางวัน  มื้อเย็น ล่ะ  โยมจะเอาที่ไหนกิน รับไปเถอะ”   พระหนุ่มคะยั้นคะยอ  </p><p>          “พอแล้ว ”          </p><p> ชายบ้าพูดซ้ำ พลางมัดถุงข้าวปลาอาหารชูให้เห็น แล้วเก็บลงในย่ามใบเก่า  ยกมือไหว้ด้วยใบหน้ายิ้มละไมแล้วเดินจากไป        </p><p>          พระหนุ่มยืนมองตามชายบ้าจนลับตา   สักครู่หนึ่ง พระหนุ่มก็กระจ่างใจ พลางยิ้มละไม เดินกลับวัดโดยไร้ร่องรอยของความกังวลบนใบหน้า</p><p> (เขียนครั้งแรก  2548)  </p>