อิ่มหรือยัง

  พระหนุ่มกระจ่างใจพลางยิ้มละไม เดินกลับวัดโดยไร้ร่องรอยของความกังวลบนใบหน้า  

            ในสังคมที่วุ่นวายสับสน เพราะ ความซับซ้อนของโครงสร้าง ทำให้คนต้องปรับตัวให้อยู่ได้  ความกระหายของคนยากที่จะรู้จักคำว่า พอ   ความทะยานอยากยังไม่จางหายไปจากผู้ที่มีกิเลสเกาะกุมหัวใจ 

 

            แม้แต่พระภิกษุ ที่อยู่ใต้ร่มกาสาวพัตร์  ที่ต้องปฏิบัติธรรมเพื่อการละซึ่งกิเลสแต่กลับเหมือน  ใกล้เกลือกินด่าง   หรือ ทัพพีไม่รู้รสแกง   ทำให้พระภิกษุสมัยนี้หันไปเพิ่มกิเลสสร้างประโยชน์ตนและคนที่เอาแต่ได้ ด้วยการ เล่นเดียรัจฉานวิชา หาเรื่องทำ จตุกรอก   และสารพัดวิชามารร้อยแปด  ครับ ศาสนาพุทธไม่ได้เสื่อม  แต่คนนับถือศาสนาพุทธนั้นเสื่อม เพราะติดแค่เปลือกไม่ถึงแก่นแท้ 

              ลองพิจารณาวรรณกรรมเรื่องต่อไปนี้ดูครับว่า  ท่านได้เห็นความจริงอะไร  

  อิ่มหรือยัง ?                            

 

         พระภิกษุหนุ่มรูปหนึ่งออกบิณฑบาต สีหน้าของท่านมีความกังวลฉาบอยู่จนสังเกตได้ชัด เพราะท่านต้องเร่งรีบจัดเตรียมต้อนรับกฐินจากแดนไกลยังไม่แล้วเสร็จ ครุ่นคิดแต่เรื่องนี้มาหลายวันแล้ว

 

 

         ระหว่างทางเดินกลับวัด หลังจากได้ข้าวปลาอาหารเต็มบาตรก็สวนทางกับชายบ้าซอมซ่อคนหนึ่ง  ชายบ้านั้นเข้ามานั่งยองๆ แบมือขออาหารจากท่านด้วยใบหน้ายิ้มละไม

 

         พระหนุ่มจึงหยิบข้าวและอาหารให้ถุงหนึ่ง ชายบ้านั้นยิ้มละไม ยกมือไหว้แล้วเดินหลบไปนั่งกินข้าวนั้นริมต้นไม้ข้างทาง

         พระหนุ่ม ครุ่นคิดในใจว่า ไฉนชายบ้าจึงยิ้มละไม ดูมีความสุขเหลือประมาณ ในขณะที่อัตคัดต้องมาขอข้าวคนอื่นกินอย่างนี้  เขาจะคิดไหมว่า ถ้าขอข้าวใครกินไม่ได้ จะต้องอดข้าวเช้า หรือไม่ก็อดไปตลอดวัน  พระภิกษุหนุ่มจึงคิดจะให้อาหารเพิ่มจึงเดินเข้าไปหาชายบ้าแล้วถามว่า 

      โยม   อาตมา มีข้าวปลาเหลือเฟือ พอจะแบ่งให้โยมได้อีกโยมรับไปเถิด อาตมาให้

         ชายบ้าเงยหน้ามองพระหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มละไม  แล้วส่ายหน้าพร้อมกล่าวสั้นๆ ว่า 

        พอแล้ว  อิ่มแล้ว            

  อ้าว! แล้วมื้อกลางวัน  มื้อเย็น ล่ะ  โยมจะเอาที่ไหนกิน รับไปเถอะ    พระหนุ่มคะยั้นคะยอ   

              พอแล้ว             

  ชายบ้าพูดซ้ำ พลางมัดถุงข้าวปลาอาหารชูให้เห็น แล้วเก็บลงในย่ามใบเก่า  ยกมือไหว้ด้วยใบหน้ายิ้มละไมแล้วเดินจากไป          

           พระหนุ่มยืนมองตามชายบ้าจนลับตา   สักครู่หนึ่ง พระหนุ่มก็กระจ่างใจ พลางยิ้มละไม เดินกลับวัดโดยไร้ร่องรอยของความกังวลบนใบหน้า

  (เขียนครั้งแรก   2548)    

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สายธารวรรณศิลป์

คำสำคัญ (Tags)#เรื่องสั้น#ภาษาไทย#นิทาน#วรรณกรรม#ธรรม#พระ#สำนวน#คำ#อิ่ม#km เชียงใหม่

หมายเลขบันทึก: 124364, เขียน: 02 Sep 2007 @ 13:07, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:11, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 7, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (7)

สวัสดีค่ะ

  เคยรู้มาอีกอย่างคือสัตว์ จะล่าเมื่อหิวเท่านั้น เพราะมันไม่รู้จักการปรุงแต่ง และสะสม

นายกรเพชร
เขียนเมื่อ 02 Sep 2007 @ 16:34

คุณตันติราพันธ์ ครับ

          ที่คุณพูดมานั้นถูกต้องที่สุดครับ  สัตว์จะล่าเมื่อมันหิว  สัตว์บางชนิดอาจจะสะสมอาหารก็เพื่อเก็บไว้กินให้พอในฤดูหนาว  แต่พ้นหนาวแล้วสัตว์ก็ล่าหรือหาอาหาร "กินเพื่ออยู่" เท่านั้น

          ผิดกับคนครับ  ที่อยู่เพื่อกิน กินแล้วก็ก็ไม่พอ ทะยานอยากไม่รู้สิ้น  สังคมจึงเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง  ฉกฉวยมาเป็นของตน ใครจะเดือดร้อนอย่างไรก็ไม่ค่อยนำพา

          ความจริงอย่างนี้ ยังมีอีกหลายคนครับที่ยังไม่รู้ และไม่อยากจะรู้ด้วย

         ขอบคุณครับ

Little Jazz
เขียนเมื่อ 02 Sep 2007 @ 17:50
เอาข้อคิดจากไบเบิลมาฝากบ้างค่ะ ถือว่าลปรร.กันระหว่างศาสนานะคะ

อย่าส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวในโลกที่อาจเป็นสนิมและที่แมลงกินเสียได้ และที่ขโมยอาจขุดช่องลักเอาไปได้..
แต่จงส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ที่ไม่มีแมลงจะกิน และไม่มีสนิมจะกัด และที่ไม่มีขโมยขุดช่องลักเอาไปได้..
เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหนใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย..
นายกรเพชร
เขียนเมื่อ 03 Sep 2007 @ 07:41

คุณLittle Jazz ครับ

           ขอบคุณครับที่เอาข้อคิดจากคัมภีร์ไบเบิลมาฝาก  การสะสมทรัพย์ไว้ใช้ในภายหน้าเป็นเรื่องดี แต่พึงสะสมทรัพย์ที่สุจริต โดยไม่เบียดเบียนผู้อื่น ทรัพย์ที่ดีที่สุดคือความดี  สะสมมากเท่าใด ก็เป็นคุณแก่ตัวและแก่ประเทศชาติครับ

มันซูร์ ยูโซะ
IP: xxx.69.142.170
เขียนเมื่อ 14 Sep 2007 @ 08:26
ชอบมากครับ
biggun
IP: xxx.172.26.190
เขียนเมื่อ 15 Dec 2007 @ 19:33
ผมเคยรู้มาอีกอย่างครับ ชายบ้า อิ่มแล้วรู้จักพอ แต่ชายนัก....................ง ไม่รู้จะพอซักที
นายกรเพชร
เขียนเมื่อ 17 Dec 2007 @ 17:46

สวัสดีครับ คุณ biggun

            ที่คุณเว้นว่างไว้ ผมนึกไม่ออกจริงๆ ครับ ลองขยายความหน่อยนะครับ   ขอบคุณครับที่เข้ามาร่วมแสดงความเห็น