ความโชคดีของผม...นายแผ่นดิน

เมตตา
  มีเรื่องหนึ่งที่ผมถือว่าผมโชคดีที่สุดคือ.."มีคนดูแล"  

หลายวันก่อนในทริป UKM 11 ในวงข้าวเคล้ามิตรภาพ...มีโอกาสนั่งติดคุณแผ่นดิน กวีศรีGotoknowของดิฉั้น  เธอบอกว่า 3 ทุ่มครึ่งคืนนี้ผมต้องไปกรุงเทพฯ....
      ด้วยความหวังดีดิฉั้นจึงแสดงความเห็นไปว่า....กลับไปเตรียมตัวมั้ยคะ...วันนี้ดูแลกันครึ่งวันแล้วไม่ต้องเกรงใจหรอกตามสบายตามภารกิจของตน
      เธอตอบธรรมดาๆ แต่กลับทำให้ดิฉั้นสะดุด(หากกำลังเดินมีหวังหัวคะมำตกคลองไปแล้ว)"ในชีวิตผม...แม้ผมจะโชคร้ายหลายเรื่อง(ผมคิดเอาเองว่าผมโชคร้ายนะ)..แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมถือว่าผมโชคดีที่สุดคือ.."มีคนดูแล"เธอขยายความด้วยความภูมิใจว่า ไม่ว่าเธอจะไปไหน...เพื่อนคู่ใจของเธอจะจัดแจงกระเป๋า..เดินทางหมายถึงเสื้อผ้า...อุปกรณ์อย่างที่ต้องใช้ให้ทั้งหมดเพียงกลับบ้านไปหยิบกระเป๋า...หรือเปลี่ยนกระเป๋าก็ไปราชการต่อได้ทันทีมีบางครั้งก็ส่งไม้ผลัดกันที่ท่ารถ...หรือหน้าห้องประชุม 
ทันทีที่ได้ฟังดิฉั้นคิด......เป็นเสน่ห์ง่ายๆของภรรยาที่ดูแลคนใกล้ตัวจนกลายมาเป็น "ความโชคดีของผม" เล่าสู่กันฟังกับเพื่อนฟังอย่างไม่ขัดเขิน
      ดิฉั้นสะดุด..เพราะดิฉั้นไม่เคยทำสิ่งเหล่านั้น...เลยมีแต่เธอจัดให้ไม่งั้นดิฉั้นจะลืมโน่นลืมนี่...ระยะหลังไปบ่อย..คงขี้เกียจจัดเพียงแต่จะถามว่าเอาโน่นเอานี่ไปหรือยัง.....เช่นกระเป๋าตังค์..แปรงสียาสีฟัน ยาสระผม...น้ำยาล้างคอนฯ ท้ายสุด...ตั๋วเครื่องบินอยู่ไหน....
        นอกจากนั้นแล้วดิฉั้นยังไม่เคยจัดกระเป๋าให้เขาอีก...เพราะไม่รู้จะใส่ชุดไหน...เอาไปกี่ชุดคิดเอาเองก็แล้วกันเนอะ...กองไว้เดี๋ยวรีดให้....เท่านั้นยังไม่พอหากขี้เกียจมากๆก็จะหยอดว่า....."ไม่ต้องรีดได้มั้ยพี่!...เดี๋ยวหล่อมากมีสาวมาติด ยุ่งอีก...."
        ลองถามตัวเองว่า....ในชีวิตนี้...เราภูมิใจอะไรบ้างพร้อมๆ กับคิดว่าเรามีความน่ารักตรงไหนบ้างหน้อ...
     

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มุมละไม-Diary

คำสำคัญ (Tags)#ชีวิต#ความภูมิใจ#เมตตา#แผ่นดิน#ดูแลกัน

หมายเลขบันทึก: 123068, เขียน: 29 Aug 2007 @ 12:58, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:07, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 14, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (14)

เห็นด้วยค่ะ  และแอบซึมซับความรู้สึกนี้อยู่หลายหน  แดนไท คนดูแลของคุณแผ่นดิน เป็นศรีภรรยามากเลยค่ะ 

แม้งานราชการจะยุ่งแค่ไหน  ถ้าเรื่องสามีและลูก  เธอจะไม่รอรีเลยค่ะ  พร้อมที่จะดูแลด้วยความเต็มใจและเต็มที่เสมอ

ประทับใจด้วยคนค่ะ

paew
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 14:32

ถ้าพี่นั่งอยู่กับคุณจิ๊บ พี่ก็คงสะดุ้งไม่ต่างไปจากคุณจิ๊บ ... โชคดีที่ คนที่บ้านเราไม่ค่อยได้เดินทางเลยอาจจะสะดุ้ง หรือสะดุดน้อยกว่าคุณจิ๊บนิดหนึ่ง....อิอิอิ

คิดถึงค่ะ

สวัสดีค่ะ

          นี่เป็นเรื่องเดียวที่ยังทำให้คุณพ่อบ้านอยู่ นั่นคือ จัดกระเป๋า จัดทุกอย่างให้ เวลาเดินทาง  จนหลายครั้งโดนบ่นว่า "เธอจะขนอะไรไปตั้งมากมาย ทำยังกะไปอยู่เป็นเดือน"

          อย่างงี้เรียกว่า น่าภูมิใจรึเปล่าน้อ

เมตตา
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 17:43
DSS "work with disability" ( หนิง )  คุณหนิงคะ...ฟังแล้วสะดุ้งโหยง...รู้ว่าตัวเองนี่ไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย...ฮา...

อืม....อยากจัดให้เหมือนกันค่ะ  แต่ไม่มีคนให้จัด....ถ้ามีรับรองงานนี้คุณเมตตาก็ต้องแอบอิจฉาเหมือนกัน

เมตตา
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 17:45
 อ.paew คะ...ที่บ้านก็ไม่ค่อยเดินทางหรอกค่ะ...ขนาดไม่ค่อยดิฉั้นยังไม่ได้ดูแลทำให้เลย..คิดแล้วจ๊งจาน...สุดหัวใจ...
เมตตา
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 17:47
คุณรัตติยา คะ..ก็ขอให้มีสิ่งเดียวที่ทำอยู่ให้บ้างเต๊อะ...ว่าแต่เป็นสิ่งเดียวจริงๆ เหรอ...ถามจริง!...บอกได้เพื่อนกันไม่ต้องอาย...คิก...คิก..
เมตตา
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 17:49

อุ้ย! ไม่ได้อิจฉานะคะ...คุณสมพร เพียงแต่หันมาพิจารณาตัวเองว่าตัวเองหลงเหลือความน่ารักอะไร อยู่บ้างหลังจากอยู่กันมา 10 ปี...

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 30 Aug 2007 @ 15:35

สวัสดีครับ ...

ผมเป็นเช่นนี้ครับ... 

โชคร้ายเสมอ , ... แต่ที่โชคดีอย่างไม่เปลี่ยนแปลงก็คือการมีคนดูแลที่ดี, ใส่ใจ และอาทรอย่างสม่ำเสมอ

การทำงานอันหนักหน่วง.. ร่ายกายทรุดพังกลับจากนอกบ้าน... นั่นคือ ภาระความหนักอึ้งของเธอ.. และเธอก็เป็นเช่นนี้เสมอมา

ผมพยายามดูแล "คนของความรัก."  ด้วยการดูแลตนเองให้ดีที่สุด แต่แล้วก็ทำยังไม่ได้..

วันนั้น,  เธอเก็บเสื้อผ้าให้หลายชุดราวกับจะให้ไปอยู่กรุงเทพฯ เป็นสัปดาห์ ...

....

ทุก ๆ คนมีความดีงามภายในครอบครัวเสมอ

แต่สำหรับผมแล้ว...ผมโชคดีมาก ๆ  ...โชคดีพอ ๆ กับการมีมิ่งมิตรที่ดีในโลก G2K

โอ๋-อโณ
เขียนเมื่อ 30 Aug 2007 @ 22:00

คุณจิ๊บขา...ภรรยาที่น่ารักแบบที่คุณแผ่นดินเธอมีน่ะ หาไม่ง่ายหรอกค่ะ พี่โอ๋ว่า...คุณแผ่นดินเธอโชคดีจริงๆแหละ แสดงว่าเธอคงทำบุญมาดี แต่ภรรยาแบบเราๆนี่น่าจะเป็นแบบชนส่วนใหญ่นะคะ ต้องบอกให้คุณสามีทำบุญไว้เยอะๆ ชาติหน้าจะได้เจอแบบชนส่วนน้อยบ้าง หลวมตัวมาเลือกเราแล้วก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เราๆก็น่ารักได้แบบเราๆนี่แหละค่ะ พี่โอ๋ว่า...อิ...อิ  (เก่งแต่เรื่องงานนอกบ้าน กับเลี้ยงลูกละมั้ง)

เมตตา
เขียนเมื่อ 31 Aug 2007 @ 07:12

แวะมาทักทายทุกท่านค่ะ...ยังไม่ได้เล่านะคะว่านอกจากนั้นยังเจอ "แดนไทตัวจริง " "แผ่นดินตัวจริง" ด้วยท่าทางน่าดู....จับให้ถ่ายรูป..เธอไม่คุ้นเลยไม่ได้นำรูปมาประกอบ...
          
         

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 31 Aug 2007 @ 08:31

ผมอยากให้เธอมาอ่านเหลือเกิน...

แต่ก็เขินที่จะบอก...

....

ในความโชคร้าย  เธอคือความโชคดีที่มาช่วยให้ความโชคร้ายต่าง ๆ  ไม่เลวร้ายไปกว่านั้น

...

ขอบคุณครับ

คุณแม่คนสวย

       ครูเสือได้อ่านบันทึกนี้  คงใจชื้นขึ้นอีกหน่อย   พี่องุ่นไม่เคยละเลยต่อหน้าที่ของคนดูแล   จัดเก็บลงกระเป๋าให้อย่างครบถ้วน   หลังจากที่คุณ samee  ซักและรีดเรียบร้อยแร้ววววว 5555555

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 22 Jul 2008 @ 20:40

ไม่รู้ยังไง.  วันนี้นึกอยากหวนกลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้ง

ขอบคุณครับ