นอกจากเรื่องไฟดับในกระทู้ก่อนหน้านี้แล้ว อินเดียมีโครงการดีๆ ที่ให้กับโลกเหมือนกัน ดังเช่นที่จะเล่าสู่กันฟัง ดังต่อไปนี้
โครงการประกวดวาดภาพระดับนานาชาติสำหรับเด็กและเยาวชน Shankar 's International children's Competition
เรื่องของเรื่องคือนาย Shankar เป็นนักวาดการ์ตูนการเมืองชื่อดังของอินเดีย ในปี ค.ศ. 1949 เขาได้จัดการประกวดวาดภาพของเด็กในหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ Shankar Weekly เป็นครั้งแรกซึ่งประสบความสำเร็จตั้งแต่ปีแรกโดยมีนักเรียน อายุ 4-16 ปีส่งผลงานเข้าร่วมประกวดจำนวนมาก จนทำให้เขาตระหนักถึงพลังอันสร้างสรรค์ของเด็กและเยาวชนว่ามีความสำคัญ ในปี 1950 จึงจัดประกวดวาดภาพเด็กในระดับนานาชาติ ก็ปรากกว่ามีเด็กจาก 13 ประเทศและมีผู้ส่งผลงานเข้าร่วมประกวดกว่า 7 พันคน ทำใหใครงการดังกล่าวเป็นที่กล่าวขวัญทั้งจากรัฐบาลและนานาประเทศว่าเป็นโครงการที่ดีมีคุณค่า จึงได้รับการสนับสนุนจากผู้นำของประเทศคือประธานาธิบดีเนรูห์ซึ่งชื่นชมโครงการนี้มากและสนับสนุนโดยมาเป็นประธานการแจกรางวัลทุกปี..... ในช่วงครึ่งทศวรรษที่จัดโครงการดังกล่าวและจนมีการตั้งกองทุนเพื่อการนี้ปรากฏมีเด็กและเยาวชนจากทั่วโลก 135 ประเทศและผู้ส่งผลงานร่วมประกวดมากกว่า 1 ล้าน 6 แสนผลงาน คณะกรรมการมาจากนานาชาติจะตัดสินภาพวาดของเด็กๆ คัดให้เหลือ 2000 ภาพและคัดเลือกให้ได้รางวัลประมาณ 800 ผลงาน ภาพชนะเลิศ 1 ผลงานจะได้รางวัลเหรียญทองจากประธานาธิบดีอินเดียและรางวัลเหรียญทองของ เนรูห์จำนวน 24 รางวัลและเหรียญทองจาก Shankar ซึ่งเป็นที่น่าดีใจว่ามีเด็กไทยร่วมส่งผลงานเข้าประกวดและได้รางวัลเสมอ ทราบมาว่าในปีที่แล้ว 2006 มีเด็กไทย 20 คนได้รับรางวัลนี้ในระดับต่างๆ
ก็เป็นโครงการดีๆ ที่น่าจะส่งเสริมกันต่อไป ใครสนใจรายละเอียดของการประกวด ดูได้จากเว็บของกองทุน Shankar http://www.childrensbooktrust.com/ ผมเชื่อว่าแม้รางวัลนี้จะไม่ได้เงินรางวัลอะไรนอกจากเหรียญทองเป็นเกียรติยศ แต่ก็เป็นโครงการที่ดีที่จะส่งเสริมให้เด็กจากทั่วโลกได้มีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานตามจินตนาการของตนและแชร์กันผ่านหนังสือรวมผลงานภาพประกวดซึ่งกองทุน Shankar จะจัดทำและเผยแพร่ไปทั้งในอินเดียและทั่วโลก
นึกย้อนดูคนไทยเองก็น่าจะมีความสามารถที่จะทำโครงการลักษณะนี้ได้เช่นกัน คือโครงการที่คิดถึงไม่เฉพาะคนในชาติแต่ยังเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนร่วมโลกด้วย....สาธุครับ คุณ Shankar
นะมัสเต้
การฟังดนตรี และ การวาดภาพ ช่วยสะท้อนอารมณ์คนเราได้ด้วยค่ะ เคยไปช่วยเขาอบรม สุนทรียศาสตร์ ให้คนกลุ่มหนึ่ง และอาจารย์ ให้ฟังเพลงเดียวกัน และให้ต่างคน ต่างวาดภาพ ตามจินตนาการนั้น ปรากฎว่า บางคนวาดได้สดสวย สดใส แต่บางคน ดูเหงา เปล่าเปลี่ยว เห็นแล้วใจหาย ซึ่งต่อมาก็ทราบว่าคนๆนั้น เขามีทุกข์ใจจริงๆ สำหรับตัวเอง ชอบเพลงบรรเลง มันทำให้มีอิสระในสำนึก ไม่ต้องมีเนื้อหาชวนให้เศร้า ให้สุข ค่ะ
ครับ ดนตรีคือเสียงเพลงจากธรรมชาติครับ บทสวดมนต์จึงมีโทนเสียงเดียว เสมอกัน ทำให้จิตสงบนิ่งได้ครับ
คำขวัญสำหรับผู้มีความสงบสุขในใจ "สวดมนต์วันละนิด จิตแจ่มใส"
ด้วยความปรารถนาดี