ขออนุโมทนาบุญกับท่านปิยโสภณด้วยเจ้าค่ะ...สาธุ
เรื่องที่เขียนต่อไปนี้ พิมพ์มาจากหนังสือธรรมะของท่านปิยโสภณ เรื่อง"แผ่เมตตาให้ศัตรู" หวังว่าจะเกิดประโยชน์ต่อผู้อ่านบ้างนะคะ ขอโมทนากับทุกบุญกุศลที่เกิดขึ้นนะคะ *-* ตอนที่ 2
เจ้ากรรมนายเวร คือ สัตว์น้อยใหญ่ที่เรากินเป็นอาหาร เราชอบกินหมู เจ้ากรรมนายเวรของเราก็คือหมู เราชอบกินไก่ เจ้ากรรมนายเวรของเราก็คือไก่ เราชอบกินเป็ด เจ้ากรรมนายเวรของเราก็คือเป็ด แม้กุ้ง หอย ปู ปลา ที่เรากินมาตั้งแต่เกิด กระทั่งถึงวันนี้นับไม่ถ้วนว่ากี่ร้อยกี่พันชีวิต ก็คือเจ้ากรรมนายเวรของเราทั้งสิ้น
เนื้อหนังมังสาของเราอวัยวะทุกส่วนล้วนแล้วแต่มีหุ้นส่วนของชีวิตสัตว์น้อยใหญ่ทั้งสิ้นบางครั้งเราคิดว่าเป็นของเราคนเดียวไม่เคยแผ่เมตตาให้สัตว์น้อยใหญ่ที่เรากินเข้าไปทุกวัน ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาสละชีวิตของเราเพื่อต่อชีวิตเราให้ยืนยาวออกไป
เขาก็รู้สึกน้อยใจที่ถูกเพิกเฉย ความน้อยใจของเขาบางครั้งทำให้เราเกิดโรคร้าย เช่น มะเร็ง เป็นต้น บางทีก็ป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ หมอหาเหตุไม่พบ แต่พอแผ่เมตตากลับหาย เรื่องเช่นนี้มีตัวอย่างให้เห็นมากมาย
ทุกครั้งที่เราไห้วพระสวดมนต์ขอให้เราแผ่เมตตาให้สัตว์น้อยใหญ่ที่เรากินเป็นอาหาร การแผ่เมตตาให้เขาแท้จริงก็คือให้ตัวเรานั่นเอง การให้เขาคือการให้เรา เพราะเขาอยู่กับเรา เขาคือร่างกายของเรา เขาสละชีวิตเลือดเนื้อมาเป็นพลังงานชีวิตเรา แม้ขณะที่เราอ่านหนังสือหรือทำอะไรอยู่ก็มีพลังงานของเขาคอยสนับสนุนทุกส่วน
การแผ่เมตตาทำได้ง่าย เพียงแต่ให่นึกถึงเขาเสมอ ๆ คิดถึงความดีของเขาที่ส่งเสริมให้เรามีชีวิตอยู่ได้ถึงวันนี้ หลับตาน้อมจิตอธิษฐานขออย่าให้เราเกิดโรคภัยไข้เจ็บให้มีความปลอดภัยในชีวิต การแผ่เมตตา ถือเป็นการแสดงความขอบคุณต่อหลายชีวิตที่ถูกปรุงเป็นอาหารอร่อยวางต่อหลายชีวิตบนโต๊ะอาหารรอคอยเรามาร่วมวงขบเคี้ยว
ดูเหมือนเราไม่ค่อยคิดกันในเรื่องนี้ หากแต่มองเห็นทุกอย่างบนโต๊ะเป็นความอร่อย ทั้ง ๆ ที่ความจริงเรากำลังกินศพหมู ศพไก่ ศพเป็ด ศพวัว ศพกุ้ง ศพปู ศพปลา คิดดูเถิด คล้อยหลังจากเราอิ่มเพียงชั่วโมงเดียว เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อปลา หูฉลามที่เรากินเข้าไป ก็ถูกย่อยเป็นพลังงานส่วนกากอาหารก็เหม็นเน่าเป็นอันตราย กระทั่งเราขับถ่ายออกมาทุกวัน ๆ
เราอาจคิดไม่ถึงว่าเรากำลังกินสัตว์อื่น ชีวิตเราถูกเลี้ยงด้วยชีวิตของสัตว์อื่น การกินคือการต่ออายุ วันหนึ่งเราต่ออายุ 3 เวลา แต่ละเวลาเราต้องรับประทานสัตว์อื่นหลายสิบชีวิต ขนาดใหญ่บ้าง ขนาดเล็กบ้าง บางทีไข่ในท้องปลาที่เรากินหากเขาได้เกิดมาเป็นตัวก็คงเป็นปลาจำนวนมหาศาลแต่เราเตี้ยวกินเป็นกับข้าวเพียงคำเดียว
การแผ่เมตตาให้สัตว์น้อยใหญ่ที่เรากินเป็นอาหาร จึงเป็นสิ่งที่ควรทำเป็นอย่างยิ่ง เพเราะเป็นการแสดงความขอบคุณและให้อภัยต่อกันและกัน ให้เขามีความรู้สึกว่าเขามีส่วนร่วมในชีวิตของเรา เหมือนเรายินดีต้อนรับแขกที่เดินเข้ามาพักในบ้านเรา แขกก็จะรู้สึกอบอุ่นเพราะการต้อนรับที่ดีของเจ้าของบ้าน
ปิยโสภณ
