ระบบการเรียนของนักศึกษาแพทย์หลายแห่งในปัจจุบันยังใช้เนื้อหาวิชาที่ปรากฎในตำราเป็นหลัก (content-based) ทั้งผู้สอนและผู้เรียนยังวิธีเรียนและประเมินผลโดยวัดความจำเป็นหลัก(recall-based) แม้ว่าผู้สอนเองอ้างว่าพัฒนาการสอนมาเป็นแบบclinical application-related ซึ่งเน้นการประยุกต์ใช้ความรู้
ปัญหาด้านผู้สอนอาจมีจาก 2 กลุ่ม คือ
กลุ่มอาจารย์รุ่นเก่า ที่ยังนิยมสอนแบบท่องจำและcontent-based
กลุ่มอาจารย์รุ่นใหม่ที่ไม่มีแนวคิดหรือฐานความรู้เกี่ยวกับการเรียนการสอนเพราะส่วนหนึ่งผ่านการเรียนแบบท่องจำมา
เหตุนี้การปฏิรูปการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ โดยเฉพาะระดับpre-clinic จึงยังวนเวียนอยู่กับ ความรู้สึกของผู้สอน ว่านักศึกษาจะไม่รู้ ถ้าไม่มีการสอนแบบป้อน(feeding) <p style="margin: 0pt" class="MsoNormal"></p>เหล่านี้ทำให้นักศึกษาไม่เป็น“นักเรียนรู้”และเป็นแค่“นักขอความรู้ในชั้นเรียน” (สองคำนี้ผมยืมอาจารย์เจิมศักดิ์ ปิ่นทองมาใช้) <p style="margin: 0pt" class="MsoNormal"></p>คาดหวังว่า มหาวิทยาลัยมหิดลจะพัฒนาแบบอย่างการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ที่ดีสำหรับประเทศไทยต่อไป <p> </p>
