เด็ก เด็ก..ชอบอ่านหนังสือ แต่....

  ภาพที่เด็กนำหนังสือที่ซื้อมาชื่นชม มานั่งดู นั่งอ่าน พลิกซ้ายพลิกขวาสื่อสารออกมาว่าการอ่านน่าจะเป็นสัญชาตญาณอีกอย่างหนึ่งของเด็กๆ เหมือนการเล่น แต่สัญชาตญาณนี้หายไปตั้งแต่เมื่อไร และ เพราะอะไร   

“ตอนนี้ที่ศูนย์สิริกิติ์  กำลังมีงานหนังสือเด็ก  ใครอยากไปบ้าง” ผู้เขียนถาม
“…………………………..????????”เด็กๆเงียบและทำหน้างงๆ
“คืออย่างนี้   ..............ตอนนี้.........ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ...........”ผู้เขียนยังพูดไม่จบ
“ศูนย์สิริกิติ์   อยู่ไหน”เด็กถาม
“อยู่แถวคลองเตย”ผู้เขียนตอบ 

“…………………………..????????”เด็กๆเงียบและยังทำหน้างงๆ
“คืออย่างนี้   ..............ตอนนี้.........ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กำลังมีงานเทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชนครั้งที่ 5  ป้าจะมาพาหนูไปซื้อหนังสือ  ไปไหม ?”

       ผู้เขียนพูดต่อจนจบพร้อมกับถามเด็กกลุ่มใหญ่ที่กำลังเล่นลูกแก้วบนลานดินเล็กๆที่อยู่ระหว่างเพิงไม้สองแถวที่หันหลังชนกันเด็กชายสองคนแสดงท่าทีกระตือรือร้นพร้อมตะโกนว่า “ไป  ไป  ผม  ไป” แล้ววิ่งหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเพื่อนๆกลุ่มนั้น    

            กลางลานดินเหลือเด็กชายผิวคล้ำหน้าตามอมแมมผอมกระหร่องอยู่คนหนึ่งยืนอยู่ส่งตาแป๋วๆถามผู้เขียนว่า “ผมไปด้วยได้ไหม?” “ได้ซิ   ไปเร็วไปแต่งตัว   ป้าจะไปคอยอยู่ตรงหน้าชุมชนนะบอกพี่ๆเมื่อตะกี้ด้วย”   ผู้เขียนตอบพลางออกเดินพร้อมกับที่เด็กชายตัวเล็กคนนั้นก็สาวเท้าก้าวยาวๆแซงหน้าผู้เขียนไป

          สักพักหนึ่งเด็กหญิงสองคนเด็กชายสามคนรวมทั้งหมดห้าคนก็มาพร้อมกันหน้าที่ทำการชุมชนที่ผู้เขียนยืนคอยและคุยอยู่กับเจ้าหน้าที่โครงการชวนอ่านหนังสือดีฯอีกหนึ่งคนและคุณอากรรมการชุมชน   วันนั้นเราออกเดินทางกันด้วยรถแท็กซี่  

         เด็กๆกังวลว่าตนเองจะเมารถและอาเจียนจึงเตรียมถุงก๊อบแก๊บไปพร้อมและร้องขอให้ผู้เขียนบอกคนขับรถฯว่าจะขอหมุนกระจกลงนะ ระหว่างทาง เด็กบางคนคุยเสียงขรมว่าเคยไปที่นั่นที่นี่  บางคนบอกว่ามีญาติอยู่คลองเตยด้วยแต่ก็บอกต่อว่าไม่รู้ว่าคลองเตยอยู่ตรงไหนและขอให้ชี้บอกด้วยถ้าถึงคลองเตยแล้ว เด็กบางคนมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ   ไม่รู้ว่าเด็กแต่ละคนคิดอะไร

         กิจกรรมที่ปล่อยให้เด็กมีโอกาสซื้อหนังสือที่อยากอ่านตามใจชอบนั้น เป็นประสบการณ์ที่เด็กสนุกมาก   เด็กได้เลือกหนังสือด้วยตนเองอย่างอิสระ เด็กๆบอกว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ทำกิจกรรมแบบนี้   ก่อนหน้านั้นเมื่อถามเด็กถึงเรื่องการอ่านหนังสือ   คำตอบของเด็กสะท้อนให้รู้ว่าการอ่านในความคิดของเด็กคือการเรียน  ถ้าเป็นกิจกรรมที่เป็นความเพลินเพลิดคือการเล่นเกมคอมพิวเตอร์  หรือ การเล่นลูกแก้ว    ภาพที่เด็กนำหนังสือที่ซื้อมาชื่นชม  มานั่งดู นั่งอ่าน พลิกซ้ายพลิกขวาสื่อสารออกมาว่า การอ่านน่าจะเป็นสัญชาตญาณอีกอย่างหนึ่งของเด็กๆ เหมือนการเล่น

แต่สัญชาตญาณนี้หายไปตั้งแต่เมื่อไร?

และ เพราะอะไร?  

          อีกอาทิตย์หนึ่งต่อมาผู้เขียนพร้อมกับเจ้าหน้าที่โครงการฯเข้าไปในชุมชนอีกเพื่อพบกับเด็กๆกลุ่มเดิมปรากฏว่า

  • โบ๊ท(เด็กชายวัย 13ปีเรียนอยู่ชั้นป6 )กำลังช่วยแม่เลี้ยงน้องเล็กๆ 2   คน 
  •  กาย(เด็กชายวัย 12ปี เรียนอยู่ชั้นป5)ไม่อยู่บ้านไปเล่นเกมคอมพิวเตอร์
  • เพชร(เด็กหญิงวัย12ปีเรียนอยู่ชั้นป5)กำลังช่วยแม่เลี้ยงน้องเล็กๆ 1  คน

        วันนั้นจึงพบเพียงแต่เนียม(เด็กหญิงวัย12ปีเรียนอยู่ชั้นป6)และเคน(เด็กชายผิวคล้ำผอมกระหร่องวัย 8 ขวบเรียนอยู่ชั้นป1และเป็นน้องชายของโบ๊ท)     เนียมกับเคน ส่งเสียงเซ็งแซ่ว่าเมื่อไรจะพาไปซื้อหนังสืออีกแล้ว ต่างคนต่างวิ่งกลับไปหยิบหนังสือของตนเองออกมา  “ เคน”เด็กชายหยิบหนังสืออกมาจากถุงพร้อมบอกว่า  “  สอนอ่านบ้างซิ”   เคนอ่านหนังสือไม่ออก  นอกจากเนียมและเคนแล้วมีเด็กๆอีก 5  คนเป็นพี่จบป.6ไม่ได้เรียนต่อแล้วหนึ่งคน กำลังเรียนอยู่ม.1 1คน อยู่ป 1    2 คน   อยู่ป.4   อีก 1  คน   วันนั้นเด็กต่างวัย  7  คนตั้งวงอ่านหนังสือด้วยกัน   เวลาน้องอ่านไม่ออกพี่ๆก็จะสอนสะกด แม้จะมีการด่าทอ  เหน็บแนมกันบ้าง 

 
           แต่ทุกคนก็สนุกก่อนจบกิจกรรมอ่านหนังสือร่วมกัน  เกดเด็กหญิงวัย 6 ขวบ  ยืมหนังสือนิทานเรื่องนางฟ้ากับดอกไม้เจ็ดสีที่เคนซื้อมาไปอ่านที่บ้านบอกว่าจะให้พ่ออ่านให้ฟังก่อนนอนและบอกว่าที่บ้านไม่มีหนังสืออ่านเล่นเลย   

           แป้งเรียนอยู่ชั้น ป 4 ยืมหนังสือนิทานเรื่องขนเทากับเงาในน้ำ ซึ่งเป็นหนังสือของโครงการฯไปอ่านแม้จะหนักใจว่าน้องชายต่างบิดาวัยไม่ถึงขวบจะทำหนังสือขาดแต่เธอก็อยากอ่าน  ในที่สุดก็อดใจไม่ได้ขอยืมไป  ก่อนกลับ ผ่านบ้านของแป้งแอบเห็นว่าแป้งนำหนังสือไปซุกไว้ในกระเป๋าหนังสือเรียนที่แขวนไว้ข้างฝา 

         พิมวัย 8 ขวบยืมหนังสือของโครงการฯเรื่องจันทร์เจ้าขาไปอ่านบอกว่าชอบท่อง  “จันทร์เอยจันทร์เจ้า..............ขอข้าวขอแกง........... ”มาก   พร้อมทั้งถามอย่างอายๆว่าหนูพกหนังสือไปโรงเรียนได้ไหม      แหม  ก็ต้องได้อยู่แล้ว  สัญญากับป้าว่าจะดูแลรักษามันอย่างดีนะ    พิมยิ้มร่า ลูบคลำหนังสืออย่างดีใจ 

         ทอมบี้พี่ชั้นม  1 ยืมโดเรมอนของเคนไปอ่าน   บอกว่าชอบอ่านการ์ตูนมาก 

          บรรยากาศของการอ่านร่วมกันแม้ว่าเพ่งเริ่มต้นก็ได้เห็นแง่มุมน่ารักๆ  ของการแบ่งปัน   ถึงแม้ว่าวันนี้หนังสือยังไม่ใช่ของพวกเขาเอง แต่ก็จุดประกายให้สัญชาติญาณการอ่านของเด็กกลับคืนมาอีกครั้งแม้จะเป็นเพียงการเริ่มต้น

         ท้ายที่สุดก่อนจากเด็กๆ เนียมและเคนบอกว่าอยากไปซื้อหนังสืออีก  เด็กที่อยู่ในที่นั้นร้องเป็นเสียงเดียวกันว่าขอไปด้วย   ขอไปด้วย    เนียมบอกว่าอย่าไปกันเยอะเลย  ไปเป็นกลุ่มเล็กๆดีกว่า      

           จากที่ได้ลงพื้นที่และได้เริ่มนำเด็กเข้าสู่โลกแห่งหนังสือและการอ่านบ้างแล้วนั้นเบื้องต้นพบว่าเด็กชอบอ่านหนังสือแต่ที่เด็กไม่อ่านเพราะอะไรนั้นคงต้องค่อยๆแกะรอยกันไป

สรวงธร  นาวาผล   http://www.bookandreading.com  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน หนังสือและการอ่าน

คำสำคัญ (Tags)#การอ่าน#หนังสือ#ครอบครัว#เด็ก

หมายเลขบันทึก: 118088, เขียน: 08 Aug 2007 @ 17:36 () , แก้ไข, 02 Jun 2012 @ 11:23 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (1)

สวัสดีคะ

เดือนหน้าก็จะมีงานสัปดาห์หนังสือแล้ว อ่านบันทึกนี้แล้ว เห็นน้องๆ สนุก กันน่าดู

แวะมาเขียนบันทึกบอกเล่าเรื่องราวดีๆ กันอีกนะคะ