ความเป็นไปได้ ความน่าจะเป็น และความเป็นจริง ในการการทำงานวิจัยและพัฒนา

ความแตกต่างเช่นนี้ จึงทำให้ระบบคิดในการทำงานของนักวิชาการ เป็นความคิดต่างระดับกัน สื่อกันไม่ค่อยได้ และทำงานแยกกลุ่มกันทั้งๆที่ทำในเรื่องเดียวกัน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากประสบการณ์การทำงานในระดับต่างๆ ของผม ทั้ง</p>  <ul style="margin-top: 0cm">

งานวิจัยในห้องปฏิบัติการ

งานวิจัยในห้องทดลอง

งานวิจัยในเรือนทดลอง

งานวิจัยในแปลงทดลองในสถาบัน

งานวิจัยทดลองในสถานีทดลอง และในแปลงของเกษตรกร

งานวิจัยทดลองในระดับระบบการทำฟาร์มของเกษตรกรรายย่อย

งานวิจัยในระดับครัวเรือน

งานวิจัยในระดับกลุ่มเกษตรกร

งานวิจัยระดับเครือข่ายเกษตรกร

งานวิจัยเชิงนโยบาย

</ul>ผมได้พบกับตัวผมเอง นักศึกษา และเพื่อนร่วมงาน ว่าอุปสรรคของการทำงานของนักวิชาการในระดับต่างๆ ที่ทำให้เกิดผลการทำงาน และระดับความสัมฤทธิ์ผลที่แตกต่างกัน   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมพบว่า ระดับความคิดของนักวิชาการนั้น อาจจะแยกได้เป็น ๓ ระดับ ดังนี้</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: red; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">ระดับความเป็นไปได้ (Possibility) </p><blockquote>

·         ที่เน้นการใช้ทฤษฎีต่างๆ นำทางในการทำงาน

·         ที่มีทางเลือกในการทำงานมากมายจนเลือกไม่ถูก และ 

•          ไม่ทราบว่า งานใดสำคัญกว่างานใด

·         ไม่ทราบว่าอะไรควรมาก่อนหลัง

• เคยมีการตัดสินโดยการจับสลาก

</blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">ระดับความน่าจะเป็น (Probability)</p><p></p><blockquote><p>·         ที่เน้นการใช้ประสบการณ์ต่างๆทั้งของตนเองและผู้อื่น ทั้งโดยตรงและโดยการประเมินสถานการณ์ มาประมวลหาทิศทางการทำงาน</p></blockquote><blockquote>

·         มีกรอบงานชัดเจนขึ้น

·         แต่ก็ยังมีทางเลือกมากพอสมควร

·         อาจสามารถกำหนดลำดับความสำคัญในบางสถานการณ์ได้

·         แต่อีกหลายสถานการณ์ที่ไม่เคยชินจะตัดสินใจไม่ได้

</blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: blue; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal">ระดับความเป็นจริง (Actual result) </p><p></p><blockquote>

·         ที่เน้นการใช้ผลเชิงประจักษ์เป็นตัวชี้นำและวัดผลในการทำงาน

·         สามารถจัดลำดับความสำคัญ ตามความจำเป็นที่เกิดขึ้นจริงในแต่ละสถานการณ์ พร้อมเงื่อนไขการตัดสินใจ

·         มีทางเลือกที่สอดคล้องกับทรัพยากร และสถานการณ์ 

</blockquote><p>เมื่อเรามีความแตกต่างเช่นนี้ จึงทำให้ระบบคิดในการทำงานของนักวิชาการ เป็นความคิดต่างระดับกัน สื่อกันไม่ค่อยได้ และเป็นสาเหตุหนึ่งในการทำงานแยกกลุ่มกันทั้งๆที่ทำในเรื่องเดียวกัน คล้ายๆกับการจัดการความรู้ ๔ ระดับ(http://gotoknow.org/blog/sawaengkku/115704) ที่เคยกล่าวไว้แล้ว </p><p></p><p>ผมไม่แน่ใจว่าใครจะมีหน้าที่เชื่อมโยงความคิดเหล่านี้เข้าด้วยกัน ให้เกิดพลังในการพัฒนา </p><ul>

นักวิชาการ

ชุมชน

แหล่งทุน

นักพัฒนา หรือ

ฝ่ายแผนและนโยบาย

</ul><p>แต่ เท่าที่ผมคิดออกและกำลังทำอยู่  พบว่าแนวทางพัฒนาที่สำคัญก็คือ การใช้ KM ธรรมชาตินำทาง แนะให้ใช้ผลเชิงประจักษ์เป็นตัวชี้นำและวัดผลในการทำงาน ก็จะเปิดช่องให้ทุกฝ่ายเข้าใจกันมากขึ้น มีเป้าหมายที่ชัดเจนร่วมกัน </p><p></p><p>ถ้า แม้นักวิชาการก็ยังร่วมทำงานกันไม่ได้ การทำงานกับชาวบ้านและชุมชนก็จะยิ่งมีช่องว่างกว้างกว่าแน่นอน  </p><p>แต่ก็อาจมีบทกลับที่ </p><p>ถ้านักวิชาการมาร่วมกันทำงานกับชุมชน เช่นในกรณีมหาชีวาลัยอีสาน </p><p>ก็อาจเป็นช่องทางให้นักวิชาการที่เปิดใจ มีความพร้อม เข้ามาทำงานร่วมกันจนเกิดพลังร่วม ที่ยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน </p>

[वीर]

บางทีก็แบ่งปันกันไม่ได้เพราะติดสัญญาที่รับทุนมาอะครับ. เห็นหลายๆที่ทำของซ้ำๆกันแล้วก็ดูเศร้าๆ.

[वीर]

บางทีก็แบ่งปันกันไม่ได้เพราะติดสัญญาที่รับทุนมาอะครับ. เห็นหลายๆที่ทำของซ้ำๆกันแล้วก็ดูเศร้าๆ.

[สิงห์ ป่าสัก]

• เห็นด้วยในบทกลับของอาจาย์ครับ
• หากทุกคนไม่มองเหตุผลของตนเองเป็นที่ตั้ง  แต่เอาชาวบ้านเป็นตัวตั้ง
• เมื่อนั้นการทำงานสนุกแน่ๆ ครับ
• ขอบพระคุณมากครับ