เขาว่ามา"..........."

        วันนี้ลูกสาวกลับมาจากโรงเรียนก็อาบน้ำ ทานอาหารมื้อเย็น ทำการบ้านตามปกติอย่างทุกวัน แล้วลูกสาวก็หยิบใบเกียรติบัตรมาส่งให้ประมาณว่า เฉยๆ เป็นเรื่องปกติเช่นกัน เราก็อ้าว!! ลูกไปได้มาเมื่อไหร่อีกล่ะเนี่ย ไม่เห็นแม่จะรู้เรื่องเลย จะได้ไปถ่ายรูปตอนรับใบเกียรติบัตร  (ตามภาษาแม่ขี้เห่อ...) แล้วอ่านรายละเอียด....

ชนะเลิศการแข่งขันประกวดหนังสือแทนใจ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1/7 กิจกรรมโครงการหนังสือสื่อแทนใจ ของกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย   เมื่อวันที่ 18 มกราคม 2550

อ่านจบก็ยิ่งงงใหญ่เพราะตอนนี้ลูกเราป.2 แล้ว จะหมดเทอมแรกอยู่ไม่กี่วันแล้ว  คือเราเลยทำความเข้าใจเองว่าคุณครูคงยุ่งหรือไม่ก็ชินซะแล้วกับเรื่องรางวัลของนักเรียน  แต่ลืมไปว่าพ่อแม่ผู้ปกครองเนี่ยเห่อลูกจ้ะ...แล้วโรงเรียนลูกเราก็จะเป็นประเภทไม่ชอบรบกวนผู้ปกครองน่ะค่ะ คือ ลูกจะไปประกวดอะไร แม่ไม่เคยรู้ จะรู้ก็เมื่อลูกได้ใบเกียรติบัตรกลับมาฝากนั่นล่ะค่ะ  คุณครูคงอยากวัดความสามารถเด็กเพียวๆ โดยไม่ต้องผ่านการติวมาก่อนแน่ๆเลยล่ะ

   ย้อนกลับไปเรื่องใบเกียรติบัตรที่ลูกได้มาอีกนิดคะ ...ก็ลองถามว่า"กอหญ้าหนูไปประกวดอะไรมา เมื่อไหร่เนี่ยลูก แล้วคุณครูให้ทำอะไรถึงได้ชนะเลิศมาซะด้วย"

ลูกบอก "หนูก็จำไม่ได้แล้วแม่"  สรุปเรื่องนี้ปลื้มกันทั้งบ้านแบบงงๆว่าลูกชั้นไปแข่งขันแบบไหนมาหว่า!!! ตลกดีค่ะ..