ตั้งใจสร้างบล็อกนี้ขึ้นมาเพื่อบันทึกสิ่งต่างๆ รอบๆตัวที่เกิดขึ้นกับชีวิต บางวันมีหลายสิ่งเกิดขึ้นมากมาย น่าสนใจบ้าง น่าเบื่อบ้าง สนุกบ้างแต่แน่นอนมันเกิดขึ้นแล้วและผ่านเลยไป แต่ยังไม่ได้มีโอกาสมานั่งบันทึก(นอกรอบ) อย่างที่ตั้งใจ วันนี้คิดว่าพอจะมีเวลาขอปลีกตัวจากภาระงาน(สักชั่วครู่) ผ่านมาแล้ว 1 อาทิตย์กับบางสิ่งบางอย่างที่หายไป ซึ่งกว่าความรู้สึกจะจางไปก็คงต้องอาศัยเวลาอีกซักระยะ
ขอใช้โอกาสนี้กล่าวคำไว้อาลัยให้กับผู้ที่จากไปเพื่อให้เกียรติกับการมีอยู่ของชีวิตหนึ่งชีวิต ตลอดเวลา 10 ปีกว่าๆ แม้ว่าจะเกิดมาเป็นแค่ไก่แจ้ตัวหนึ่งแต่ตลอดเวลาก็ได้ทำให้ที่บ้านมีความสุขกับมันหลายต่อหลายอย่างมีความทรงจำดีๆหลายๆอย่างกับมัน แทบไม่น่าเชื่อว่ามันจะอายุยืนขนาดนี้ ทั้งๆที่อุตส่าห์ผ่านมรสุมมาหลากหลายฤดูผ่านร้อน ผ่านฝนตลอดจนกระแสไข้หวัดนกหลายระลอก(จนเพื่อนๆพากันตายไปหมด)ก็ยังผ่านมาได้ มันต้องกลายเป็นพ่อม่ายอยู่เป็นไก่เดียวดายมานาน คอยคุ้ยเขี่ยอยู่ไกล้ๆกับคนในบ้าน เรียกแจ้คำเดียวก็จะเดินมาหาพอเช้ามาก็ส่งเสียงที่แหลมแสบแก้วหูปลุกคนในย่านนั้น
แต่ในที่สุดก็ต้องมาตายกับสุนัขจรจัดตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้าน พ่อสันนิษฐานว่าจากการที่ฝนตกหนักทำให้ขนเปียก และน้ำหนักตัวเยอะเลยทำให้พลาดท่าเสียทีให้สุนัขจรจัดที่มีหลายตัว(จากร่องรอยที่ปรากฏ) ทั้งๆที่มันเคยเอาตัวรอดมาได้ตลอด
มาวันนี้ไม่มีแล้วเสียงไก่ขัน ยังคงคิดถึงเจ้าเพื่อนยากอยู่เสมอ จริงๆมันคงจะอยู่ได้อีกนานถ้าไม่โดนรุมทำร้ายเพียงเพื่อความสนุกของสนัขกลุ่มหนึ่ง ขอให้เจ้าไก่แจ้เพื่อนยากไปสู่สุขติ....จะเก็บแกไว้เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำ
มีภาพเจ้าไก่ตัวนั้นที่นี่http://gotoknow.org/file/jantanee1983/view/92010
เราเองเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติในส่วนของสิ่งมีชีวิต เป็นเรื่องปกติในความผูกพันธ์ เมื่อเรามีความรู้สึกว่าสัตว์เลี้ยงคือเพื่อน เมื่อต้องจากเราไปอดใจหายไม่ได้ ความรู้สึกผูกพันธ์นี้เป็นเสน่ห์ของชาวพุทธและบอกถึงน้ำใจอันดีงามครับ เคยมีหลายครั้งเหมือนกันที่สุนัชที่เลี้ยงต้องจากไปใจหายอยู่นาน