เท่าที่จำได้ ตอนอยู่ญี่ปุ่นทุกๆที่ที่มีถังขยะ จะมีถังขยะอย่างนอกสองใบเสมอ ใบหนึ่งสำหรับ "ขยะเผาได้" อีกใบหนึ่ง "ขยะเผาไม่ได้" เช่น โฟม พลาสติก เป็นสิ่งที่เผาไม่ได้ เพราะจะทำให้เกิดมลพิษ เป็นการแบ่งแบบที่ง่ายๆ ชาวบ้านเข้าใจได้ (ซึ่งก็ทำให้การแยกขยะในประเทศญี่ปุ่น ทำได้จริง ทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ)
การแบ่งเป็นสองประเภทที่กล่าวไปแล้วเป็นเพียงการแบ่งแบบหยาบๆเท่านั้น แต่การแยกขยะที่ญี่ปุ่นยัง มีการแบ่งที่ละเอียดมากกว่านั้นอีกคือ แบ่งเป็น
- ขยะเผาได้ เช่น กระดาษ เศษอาหาร ไม้
- ขยะเผาไม่ได้ เช่น พลาสติก โฟม
- ขยะประเภทแก้ว เช่น ขวดแก้ว เศษแก้ว
- ขวดพลาสติก (Pet Bottle)
- กระป๋องตะกั่ว (Tin Can) เช่น กระป๋องน้ำอัดลม กระป๋องปลากระป๋อง
- ขยะที่เป็นพิษ เช่น แบตเตอรี่ ถ่านไฟฉาย
- ขยะอิเล็กทรอนิกส์ เช่น ทีวี วิทยุ เครื่องเล่นต่างๆ
ตอนแรกรำคาญเหมือนกันที่จะทิ้งขยะสักทีต้องอ่านที่หัวถัง ว่าถังนี้มันคือถังอะไร แต่อยู่ไปสักพักก็เริ่มชิน บวกกับได้มีโอกาสทำงานจัดงานให้กับนักเรียนไทยแล้วต้องแยกขยะเองจึงเข้าใจถึงความสำคัญของการแยกขยะ
กลับมามองการแยกขยะในเมืองไทย ... สรุปด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้าสั้นๆว่า "ทำอะไรให้ทำจริง" ทำไม่จริง ทำครึ่งๆกลางๆ เหมือนอย่างก็แยกขยะในประเทศไทย ผลที่ได้รับก็คือ "เสียแรงปล่าว"
หมายเหตุ: ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาณด้านการแยกขยะ การแยกข้างต้นนั้น เป็นการแยกเท่าที่จำได้ ที่ผมต้องทำตอนอยู่ประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น
