กลอนบทนี้ แต่งขึ้นระหว่างเป็นนักศึกษา และตั้งคำถามกับตัวเองตลอดว่า เราเรียนเพื่อเอาความรู้ไปทำไม ถ้าไม่เอาไปรับใช้ประชาชน

 ............................................

ฉันถูกกังขังในหนังสือ 

ผูกมัดสองมือด้วยศึกษา                                             

ปิดหน้าผูกตาด้วยตำรา                                        

ปริญญาได้มาฤาน่ามอง                                           

ปริญญาแท้จริงฤายิ่งใหญ่                                            

จึงขังฉันไว้แต่ในห้อง                                            

เกียรตินิยมไช่ไหมที่จำจอง                                         

ให้มองสังคมอย่างเดียวดาย                                       

ฉันรู้โลกนี้ช่างกว้างใหญ่                                            

รอฉันไปค้นคว้าหาความหมาย                               

ภาพมวลชนทุกข์ทนยังท้าทาย                                    

ยังไม่สายให้ฉันนั้นก้าวไป                                         

ให้ฉันได้รู้ค่าของชีวิต                                             

ความเป็น “ศึกษิต” ที่ยิ่งใหญ่                               

ศรัทธา  เชื่อมั่นอันยาวไกล

ปริญญาหนึ่งใบรับใช้ชน