ลักษณะของความจริง

คำว่า”ความจริง”หรือ”สัจจะ”โดยทั่วๆไป หมายถึงความไม่เท็จไม่หลอกลวง ลักษณะที่ตรงกับสภาพที่มันมีอยู่เป็นอยู่ในขณะที่พูดถึง การที่มีผู้รู้เห็นอะไรตามสภาพที่มันเป็นก็เรียกว่ารู้เห็นตามความเป็นจริง คือ ไม่ผิดเพี้ยนหรือบิดเบือนไปจากของจริง ความจริงมีหลายระดับทั้งระดับสมมุติหรือระดับพื้นฐานที่รียกว่า”สมมติสัจจะ”ไปจนถึงระดับสูงสุดหรือระดับจริงแท้ที่เรียกว่า”อริยสัจจะ” ซึ่งจำเป็นต้องใช้ปัญญาในการทำความเข้าใจ การพูดถึงความจริงมีคำที่ใช้กันอยู่ 3 คำ คือ ข้อเท็จจริง(Fact) ความจริง(Truth) และความเป็นจริง(Reality)////        ) ข้อเท็จจริง (Fact) หมายถึง การรู้เห็นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยประจักษ์ทางประสาทสัมผัสทั้งห้า เป็นการรู้เห็นสิ่งที่มีอยู่ เช่น เห็นรูป ฟังเสียง ได้กลิ่น ลิ้มรส และการสัมผัส ข้อเท็จจริงที่ได้นี้สามารถนำไปเป็นหลักฐาน ให้เกิดความจริงอย่างอื่นตามมาได้ด้วย หรืออาจกล่าวได้ว่า ข้อเท็จจริง (Fact) คือ ความจริงเฉพาะหน่วยของสิ่งต่าง ๆ เป็นความจริงเฉพาะอย่างๆ ไม่เกี่ยวข้องกับความจริงทั่วๆไป////        ) ความจริง (Truth) หมายถึง ความจริงที่เป็นสากล เป็นสิ่งที่มีคุณสมบัติที่สอดคล้องกับธรรมชาติของความเป็นจริง (Reality) เป็นความจริงที่สามารถพิสูจน์ตรวจสอบด้วยหลักแห่งเหตุผลได้ เช่น “ไม่มีมนุษย์คนใดอยู่ค้ำฟ้า นาย ก. เป็นมนุษย์ ดังนั้น นาย ก. ไม่อยู่ค้ำฟ้า” “น้ำบริสุทธิ์ประกอบด้วยอนุภาคสองส่วนคือ H2O” หรือ “ในภาวะที่โลกมีแรงดึงดูด เทหวัตถุที่อยู่ในที่สูงเมื่อตกลงมาก็จะตกลงมาสู่ที่ต่ำเสมอ” เป็นต้น จัดเป็นความจริงทั่วไปที่คนส่วนใหญ่มักทราบกันอยู่แล้ว3) ความเป็นจริง (Reality) หมายถึง ความจริงสูงสุด หรือ ความจริงสัมบูรณ์ เป็นธรรมชาติแท้ ๆ ของสรรพสิ่งตลอดทั้งโครงสร้าง กำเนิดและพัฒนาการของสิ่งนั้น กล่าวกันว่าความจริงสูงสุดนี้เป็นความจริงที่ตายตัวแน่นอน เป็นอมตะและเป็นนิรันดร์(Eternal) เช่น สภาพของจักรวาล สภาพของจิตวิญญาณ เป็นต้น จัดเป็นความจริงเชิงอภิปรัชญา(Metaphysics) ที่ต้องใช้คำตอบเชิงเหตุผลหรือตรรกะ(Logic)ในการอธิบาย ซึ่งยากแก่การเข้าใจของคนทั่วๆไปดังนั้น คำว่า”ความจริง”ในความหมายของวิชาความจริงของชีวิตจึงพยายามมุ่งหมายไปที่ความจริงในสองข้อแรกเป็นสำคัญ และจะใช้รวมกันในความหมายของภาษาอังกฤษว่า”Meaning” และนำมาใช้ในชื่อวิชาว่า”Meaning of Life”