ถาม- ตอบ ต่อนะครับ

ปุจฉา  การกระทำของคนเราทุก ๆ วัน  ย่อมมีทั้งบุญ  (กุศล)  และบาป (อกุศล)  แต่โดยมากมักจะชอบทำแต่ความไม่ดี เป็นบาปอกุศลอยู่เสมอเป็นประจำ  ตัวอย่างเช่น  การยิงนก  ตกปลา  บี้มด  ฆ่าปลวก  ฉีดยาฆ่าแมลงสาป  หยิบของคนอื่นเอาไปเป็นของของตัว  พูดปดเป็นนิจสินของพ่อค้าแม่ขาย  ดื่มเหล้าเป็นประจำทุกเย็นและค่ำ  ฯลฯ  และคนก็มักจะปล่อยตามใจตนเอง  ขาดสติความยั้งคิด  คำถามมีว่า  บาปที่คนทำไปนั้นได้สูญสิ้นหมดไปวันหนึ่ง ๆ  หรือไม่  ถ้าว่าไม่สูญหายไป  ก็คงจะเก็บไว้ในตัวของคนนั้นเพื่อจะได้ให้ผลต่อไปในภายภาคหน้า ตามกฎแห่งกรรม ที่กล่าวไว้ในพระพุทธศาสนาอย่างนั้นหรือ  ถ้าเก็บไว้  จะเก็บได้อย่างไร  เก็บไว้ที่ไหน  และ มันแสดงออกซึ่งผลบุญ และผลบาปได้อย่างไร                วิสัชนา  ก่อนอื่นขอให้คำนิยามคำว่าการทำบุญ และการทำบาป ในพระพุทธศาสนาเสียก่อน  การทำบุญ หมายถึง การกระทำความดี  (นามธรรม)  ชนิดที่ทำลายความเห็นแก่ตัว และสันดานไม่ดีของตนเอง  และเพื่อละกิเลส  โลภะ  โทสะ  โมหะ  ออกจากตนในขณะนั้น  (ด้วยความปรารถนาอย่างนั้น)  การทำบาป  คือ การทำความชั่ว (นามธรรม)  เนื่องจากการเห็นแก่ตัว  และสันดานไม่ดีของตนเอง  อันเป็นไปตามอำนาจกิเลส  โลภะ  โทสะ และโมหะในตัวเอง                จิตใจของคนเราซึ่งเป็นนามธรรมนั้น  มีอำนาจเก็บสิ่งต่าง ๆ  ที่เป็นนามธรรมไว้ได้  โดยเฉพาะบุญ (ความดี)  และบาป (ความชั่ว)  จิตมีอำนาจเก็บกรรมไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์  ทั้งนี้โดย “สัญญาเจตสิก” ที่คอยบันทึกกรรมของคนนั้นไว้อยู่เสมอ (ทั้งบุญและบาป) การเก็บของจิตเห็นได้ง่าย ๆ ตั้งแต่ทารกแรกเกิด จะจำหน้าแม่ได้ก่อนเพื่อนว่า หน้าอย่างนี้นะ ที่พอเห็นแล้วเดี๋ยวก็จะได้อร่อยและมีความสุข คือ ได้ดูดนม ได้กินอิ่มสบาย เพราะฉะนั้นเมื่อทารกเห็นแม่จะดิ้นรนไขว่คว้า บางทีก็ร้องอะอะอือ ๆ ออ ๆ หรือร้องไห้งอแงเรียกความสนใจจากแม่ ด้วยความรู้สึกจำได้หมายรู้ที่ได้บันทึกอยู่ในจิตของทารกอยู่ทุก ๆ วัน แต่ตรงข้าม พอเห็นหน้าพ่อ เด็กทารกจะรู้สึกเฉย ๆ หรือบางทีจะร้องรำคาญด้วยซ้ำไป เพราะจำได้ว่าเห็นหน้าอย่างนี้ แล้วไม่เคยได้อร่อยหรืออิ่ม หรือบางทีรำคาญ เพระพ่อชอบมาหอม มาจูบ น่ารำคาญ ต่อมาเมื่อเด็กเจริญเติบโตขึ้น  เข้าเรียนหนังสือในโรงเรียนประถม มัธยม และเติบโตเป็นหนุ่มสาว  ได้เล่าเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัย หรือเรียนวิชาชีพชั้นสูงต่อไป จิตใจจะเก็บตั้งแต่ ก.ไก่ ข.ไข่ อ่านหนังสือออก เข้าใจและจำวิชาการต่าง ๆ ได้ จนถึงวิชาชีพของตนเอง ถ้าจิตไม่เก็บวิชาเหล่านี้หรือไม่แสดงออกมา  คนนั้นก็จะสอบไล่ตก  ฉะนั้น  จะเห็นได้ว่า  จิตใจมีอำนาจเก็บสะสมสิ่งต่าง ๆ  ไว้ได้อย่างมากมายอย่างน่าอัศจรรย์  ซึ่งทั้งนี้ รวมทั้งบุญและบาปด้วย  เก็บสะสมอยู่ทุก ๆ วัน กว่าจะถึงอายุ  ๖๐ – ๘๐ ปี คงจะเป็นจำนวนมากมายพอดูทีเดียว                สรุปว่าบุญและบาปของคนนั้น  จะถูกเก็บไว้ที่จิตของเขาอยู่ทุก ๆ วัน