ไปเที่ยวมาค่ะ
ขับรถขึ้นเรือ ferry ข้ามฝากไปเกาะที่ห่างจากแผ่นดินใหญ่แค่ 50 นาที แต่สวยและ้เงียบมากๆยังกะไปซะไกล เกาะนี้ชื่อ Galiano ค่ะ ตั้งชื่อตามกัปตันเรือชาวสเปนที่มาพบเกาะนี้
trip นี้รวมพลคนไทยที่เจอกันบ่อยๆไปกันหมดเลยค่ะ กลุ่มใหญ่เลย มาดูรูปกันเลยดีกว่าว่าต่างจากเที่ยวเกาะบ้านเราอย่างไรบ้าง
------------------------------------
บนชั้นจอดรถของเรือ Ferry มองเห็นเกาะอยู่ด้านหน้า (ซ้าย) นกนางนวลหรือ seagull (ขวา) ถ่ายจากระเบียงบนเรือ
ฝนตกค่ะ แต่ก็ไปเดินกันต่อ
ไปดูจุดชมวิวท่ามกลางสายฝน ดอกไม้ตระกูลถั่วนี่ดูแล้วนึกถึงโสนบ้่านเรามากค่ะ
แล้วก็ไปดูงานเคร่ืองปั้นดินเผา
แล้วก็จอดรถตกคูที่หน้า gallery เครื่องปั้นดินเผานั้นเอง แต่โชคดีมีคนผ่านมา มาช่วยไว้ได้ ซึ้งในน้ำใจชาวเกาะคนนี้จริงๆ ไม่งั้น trip แกร่วแน่ๆ
ผจญภัยมามาก ได้เวลาเข้าแคมป์ที่พัก เป็นวนอุทยานชื่อ อ่าวมอนตากิว เคยเป็นที่อยู่ของชนเผ่าอินเดียนแดงเมื่อสามพันปีมาแล้ว ชายหาดที่นี่เป็นลานเปลีือกหอย เรียกว่า "middens" ที่ชาวเผ่าบริโภคแล้วทิ้งไว้เป็นเวลาพันๆปี ผ่านแรงลมแรงน้ำจนแตกละเอียด
กางเต้นท์ (ของเราเต้นท์สีเหลืองนั่นแหละค่ะ) ส่วนหลังคาสีน้ำเงินเป็น canopy ใหญ่ไว้รวมกลุ่ม นั่งทานข้าวนั่งคุย มีประโยชน์มากๆค่ะ เพราะฝนตก
ผ่าฟืน จุดไฟ
ทำกับข้าว (หมูเกาหลีของแท้หมักโดยหนุ่มเกาหลีที่มาเป็นเขยไทย)
นอกจากนี้ยังมีกับข้าวอีกหลายอย่างค่ะ แต่ละคนเอามากันคนละนิดละหน่อย
อิ่มแล้วเล่น baseball แต่ในรูปขวานี้มีคนเห็นแมวน้ำเลยหันไปมองกันหมด
แล้วก็ออกสำรวจพื้นที่ชายหาดเปลือกหอย มีสัตว์และพืชน่าสนใจมากมาย หินก็รูปร่างแปลกๆเพราะโดนน้ำและลมเซาะ
ต้นไม้ชายหาด ที่ต้นเปลือกลอกๆแล้วเนื้อไม้สีน้ำตาลแดงนี้ชื่อ "Arbutus" ค่ะ
สีเขียวๆที่พื้นคือสาหร่ายหลากชนิดค่ะ
ปู (rock crab) และหอยเยอะมากๆ โดยเฉพาะหอยนางรม เยอะมากกกกกกๆๆๆๆ ทำให้ทุกคนอยากกินไข่เจียวไปตามๆกัน แต่ห้ามเก็บค่ะ เพราะเป็นเขตสงวนของอุทยาน
จบวันที่ 1 ค่ะ ลืมบอกว่าไม่มีที่อาบน้ำ มีห้องส้วมหลุม (pit toilet) แต่เป็นส้วมหลุมแบบนั่งโถ สะอาดมากค่ะ มีกระดาษทิชชูให้ มีที่วางไฟฉายให้ มีก๊อกน้ำเย็นให้ เป็นน้ำที่ใช้ดิื่มได้ด้วย มีเจ้าหน้าที่อุทยานขับรถมาดู มาขายฟืนให้เป็นระยะ มีที่ทิ้งขยะแบบจัดแยกขยะ ที่มีเจ้าหน้าที่มาเก็บตลอด เพราะไม่งั้นแรคคูนจะเอาไปซะก่อน : )
--------------------------------
วันที่ 2 อากาศดีมาก เราทานข้าวเช้าง่ายๆ ขนมปังทางแยม ชา กาแฟ แล้วก็ไปเดินเล่นหาดาวทะเล เพราะน้ำลด
หินทรายแถวๆที่มีดาวทะเล จะรูปร่างแปลกมาก โดนเซาะเป็นรูๆเว้าๆ รูปขวามีเพรียงเกาะอยู่ด้วย
พอใกล้ๆ 10 โมงก็เก็บเต้นท์ เตรียมตัวไป hiking เดินขึ้นเขาที่สูงที่สุดและมีชื่อเดียวกับเกาะ
เดินขึ้น 311 เมตร ระยะทาง 6 กม.ไปกลับ ใช้เวลาขึ้น 1 ชม. ลง เร็วหน่อย 35 นาที
เข้าป่าสน (ซ้าย) เจอ slug ด้วย (ภาพขวา)
บันไดธรรมชาติเวลาเดินขึ้นเขา
ทั้งมอสทั้งไลเคนขึ้นเต็มไปหมดเลยค่ะ
วิวที่ยอดเขาคุ้มจริงๆค่ะ ถือว่าเป็น short hike แต่วิวดีกว่า hike ยาวๆบางที่อีก
น้องนารา สมาชิกอายุน้อยที่สุดใน trip
งานนี้เด็กสุด 14 (เดือน) อายุมากสุด 60 (ปี)
: )
ลงจากเขาก็ไปนั่งทานข้าวมื้อบ่าย แล้วก็นั่งคุย เดินเล่นที่ท่าเรือรอเรือมารับกลับแวนคูเวอร์
รูปสุดท้ายนี้ มีหันหน้ามามองกล้อง รู้งานอยู่คนเดียว! : )
--------------------------------
สวัสดีค่ะ อ.มัทนา
สวยและน่าไปเที่ยวมากๆ เลยค่ะ ^ ^
จะบอกว่ารูปนั้น รูปนี้สวย... ตอนนี้เปลี่ยนใจ ... สวยทุกรูปเลยค่ะ
ขอบคุณที่นำมาฝากกันนะคะ....
อ. กมลวัลย์ เข้ามาดูเร็วมากเลยค่ะ ยังแก้บันทึกอยู่เลย : ) ขอบคุณมากๆนะคะที่แวะมาเสมอ
Hi ! Aj Matana
Can not wait till I can type in Thai.(at home)
Thank you for this wonderful blog preparation.
I really appreciate it , especially all the great pictures.
Rawiwan
น้องมะปรางเปรี้ยว: สนุกมากเลยค่ะ เสียดายที่ฝนตกช่วงค่อนวันแรกที่ไป เลยเปียกไปหน่อย น้องนาราท่าจะสนุกที่สุดเพราะพ่ออุ้มแบกขึ้นหลังตลอด ไม่ต้องเดินขึ้นเขาเหมือนป้าๆลุงๆ : )
พี่แอมป์ (ดอกไม้ทะเล): รูปชุดนี้มัทถ่ายเองหมดเลยค่ะ ยกเว้นรูป slug รูปดาวทะเล แล้วก็รูปสุดท้าย มัทใช้กล้องหลายกล้องเลยค่ะ trip นี้
สรุป กล้องมันดีค่ะ : ) มัทก็ถ่ายเป็นแต่ point and shoot ใช้โหมด auto ตลอดค่ะ! <p>คุณ Kati: ใช่เลยค่ะ ไปเติมพลังมา กลับมาคราวนี้ก็มีแรงทำงานเพิ่มขึ้นอีกมากค่ะ ส่วนการนอนเต้นท์เย็นๆในป่าริมหาดนี่ เย็นถึงกระดูกเลยค่ะ อาศัยว่าเคยไปแคมป์มาบ้่างแล้ว เคยไปหนาวแทบตายมาแล้ว เป็นบทเรียน คราวนี้เลยเตรียมไปพร้อมมาก ส่วนการเดินทางรอบๆเมืองนั้น จะนำมาให้ดูกันโอกาสหน้านะคะ </p><p>คุณหมอ รวิวรรณ: เข้าใจเลยค่ะ! มัทเคยพิมพ์ไทยไม่ได้ช่วงที่คอมพิวเตอร์เสีย มัทตามอ่านเรื่องที่ไมอามี่อยู่เช่นกันนะคะ</p><p> ขอบคุณทุกท่านมากๆเลยนะคะ : ) </p>
เป็นนักเดินทางที่เก็บเกี่ยวรายละเอียดได้ยอดเยี่ยมมาก ทั้งเขียนและถ่ายภาพได้ดี ทำให้คนที่ไม่ได้ไปจินตนาการได้เหมือนไปเที่ยวด้วยตัวเองเลย /p"nuch
ของคุณมากพี่นุช!
[พี่นุชคนนี้แหละค่ะ ที่ถ่ายรูปที่ท่าเรือที่มีมัทหันมามองกล้องคนเดียว]