การผ่าตัดที่นี่เขาใช้เครื่องมือหรูและส่วนมากใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง บางครั้งเปิดออกมาแต่ไม่ได้ใช้ก็ทิ้ง

วันอังคารที่ 12 มิถุนายน 2550

เช้ามืดวันนี้สงสัยฝนตกหนัก ถนนเปียกแฉะ อากาศดีมาก ผมเดินทางไปโรงพยาบาลพร้อมกับคุณหมออินดรา fellow ชาวอินโดนีเซีย ที่มาเรียนต่อด้าน laparoscopy ตอนที่นั่งรอรถก็เลยถือโอกาสขายเครื่องมือของอ.หเทิญไปพลางๆ เผื่อว่าเขาจะสนใจ เมื่อวานก็ส่งรูปถ่ายของเครื่องมือไปให้คุณหมอ Sharifa ที่มาจากบาห์เรนดูด้วย คนนี้ดูท่าทางจะสนใจมากกว่า แต่ไม่รู้จะซื้อมั้ย เพราะว่าที่บ้านของเธอรวยกว่าเรามาก คงมีปัญญาหาซื้อของแพงๆมาใช้ได้ อินดราเล่าให้ฟังว่า การผ่าตัดที่นี่เขาใช้เครื่องมือหรูและส่วนมากใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง บางครั้งเปิดออกมาแต่ไม่ได้ใช้ก็ทิ้ง ผมก็บอกว่าทำไมไม่เก็บไว้ เขาบอกว่าทางโรงพยาบาล (พยาบาล) ไม่ใช้ เนื่องจากมีการปนเปื้อนเลือดแล้ว แหม จริงๆล้างได้ครับ เดี๋ยวเถอะ อย่าให้ผมมีโอกาสนะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p>วันนี้หน้าที่ของผมตอนเช้าคือการทำงานในห้องตรวจยูโรพลศาสตร์ เรียกให้เก๋ไก๋ว่า urodynamic study ว่างครับ เพราะว่างานต่างๆเป็นหน้าที่ของพยาบาล ท่านทั้งเก่งและคล่อง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                </p>วันนี้มีเรื่องสะกิดใจมาเล่าให้ฟัง จริงๆโดนใจมานานแล้วแต่ไม่ได้เขียนสักที เรื่องมีอยู่ว่า หลายคนคงเคยได้ดูทีวี ที่มีการโฆษณาของ สสส. เรื่องการเดินขึ้นลงบันไดแทนการใช้ลิฟต์ ที่เดินพาเหรดกันเป็นแถวเหงื่อท่วมตัวนั่นแหละ (จริงๆเขาก็ทำซะน่ากลัว ดูแล้วเหนื่อย กลิ่นตัวน่าจะแรง ดูครั้งแรกนึกว่าจะขายยาดับกลิ่นเต่าเสียอีก) มาที่นี่หาดูเช่นนี้ไม่ได้ครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                แรกๆผมเคยถามคุณหมอมะลิว่า ที่นี่เขาไมมีบันไดหรอกหรือ เธอถามว่าทำไม ผมก็ตอบว่า ก็แค่ขึ้นลง 1-2 ชั้น ก็น่าจะใช้บันไดนะ ได้ออกกำลังกายด้วย เธอก็ทำหน้าแปลกใจ ว่าไอ้บ้านนอกคนนี้ถามแปลก และชี้ให้ดูบันไดที่ซ่อนอยู่หลังประตู ไม่มีสัญลักษณ์บอกด้วย ประเภทว่าไม่มีโอกาสรู้เชียว ก็สงสัยอีกว่า แล้วบันไดหนีไฟอยู่ที่ไหน ก็อันเดียวกันนี้แหละครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เขาไม่ได้ส่งเสริมเรื่องการเดิน การประหยัดพลังงาน และการออกกำลังกายกันหรอก ขึ้นหรือลงเพียงชั้นเดียวก็ใช้ลิฟต์ ประเภทที่ว่ามีบันไดเลื่อนให้ใช้ก็แทบไม่เห็นคนใช้ เดินอีก 10 ก้าวก็ถึงบันไดเลื่อนแล้ว ยังอุตส่าห์พยายามรอลิฟต์เพื่อที่ลงกดจากชั้น 2 ลงไปชั้น 1 <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                สำนักงานที่ภาควิชาที่ผมอยู่ ดูเล็กกะทัดรัด แต่เล็กพริกขี้หนูครับ เพราะว่าเครื่องใช้สำนักงานทุกอย่างมีพร้อมเพรียง คอมพิวเตอร์สำหรับพวก fellow อย่างพวกผมมีให้ใช้ 3 ตัว (ใช้งานได้จริง 2 ตัว นี่เป็นอันเดียวที่เป็นข้อด้อยที่นี่) ทุกเครื่องพ่วงต่อกับเครื่องพิมพ์ พวกเรามีวารสารให้อ่านมากมาย ก็พิมพ์ออกมาไม่อั้น กระดาษมีเหลือเฟือ เขาไม่ได้รณรงค์การใช้กระดาษ 2 หน้าอย่างบ้านเรา ใช้แล้วทิ้งเห็นแล้วน่าเสียดายเป็นที่สุด เครื่องพิมพ์เอกสาร (printer) มี 2 ตัว เครื่องถ่ายเอกสารอัตโนมัติ 2 เครื่อง เครื่องตัดกระดาษ สารพัดที่เราต้องใช้ที่นี่มีหมด ในห้องอาหารก็มีน้ำกล่องให้ดื่มชนิดที่ไม่มีวันหมดตู้ บางวันน้ำลำไย น้ำฟักเขียวยี่ห้อเยี่ยว ฟังดูแล้วคนไทยอาจจะไม่อยากดื่ม แต่ขอบอกว่าอร่อยเด็ดขาด <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เนื่องมาจากความรวย จึงทำให้ดูเหมือนว่าทรัพยากรมีใช้ได้ไม่จำกัด จึงไม่มีการรณรงค์เรื่องการประหยัด แต่ผมก็เห็นว่าทางรัฐบาลก็เริ่มมีการพูดถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมบ้างแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ทุกวันพุธของที่นี่  หากเราไปซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ต เขาพยายามให้ลูกค้าหิ้วถุงหรือกระเป๋าไปเอง หากใช้ถุงของทางร้าน จะขอให้เราบริจาค 10 เซ็นต์ เพื่อใช้ในกิจการสิ่งแวดล้อมของประเทศ จริงๆไม่น่าเรียกว่าบริจาคเลย เพราะเธอจะขอให้เราใส่เงินลงไปในกล่อง (ไม่ปรากฏในบิล) หากไม่มีเหรียญก็จะหักจากเงินทอน นี่ผมพบเฉพาะในร้านที่ซื้อประจำครับ ไม่ทราบว่าจะเป็นอย่างนี้ทั้งเกาะหรือไม่ ยิ่งตอนนี้ เดือนนี้เป็นเทศกาลลดกระหน่ำทั้งเกาะด้วยแล้ว ปริมาณการใช้ถุงพลาสติกก็น่าจะเพิ่มขึ้นอีกมหาศาลเลย