หนังสือลึกลับ


เหตุเกิดตอนป.2

การเลือกอ่านหนังสือของคนเรา เป็นการบ่งบอกถึง life style ของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี (ว่าไหม?)

 ต้าเป็นคนชอบอ่านหนังสือเกือบทุกประเภท ตั้งแต่ ธรรมมะ magazine หนังสือสุขภาพ ตลอดจนใบปลิว (คำขู่ประจำวัน) ยกเว้นพวกแนวบู๊แอ๊คชั่น สยองขวัญ (ไม่ไหวอ่ะ..)

ความลับของต้าก็มีอยู่ว่า ตอนอยู่ป. 2 ต้ามีอ่านอยู่เล่มเดียว(อ่านซ้ำซาก)คือ หนังสือการ์ตูนรวมนิยายนานาชาติ ซึ่งมันมีภาพที่สวบงามชัดเจน ได้อารมณ์ในการอ่านเหมือนกับว่าเราได้เข้าไปอยู่กับตัวการ์ตูนและรู้จักทุกคนในหนังสือเล่มนั้น 1 เล่ม มีหลายเรื่อง หลายเชื้อชาติทั้ง ยุโรป เอเชีย อิยิปต์ จีนและอินเดีย ภาพการแต่งกาย บรรยากาศ สิ่งแวดล้อมในหนังสือเหมือนมีชีวิตในความรู้สึกของต้า เหมือนมันเคลื่อนไหวได้ในจินตนาการในวัยเด็กตอนนั้น ค่ะมันเป็นหนังสือที่ต้ารักมากๆพกไว้กับตัวตลอด ไปโรงเรียน ไปเล่นกับเพื่อ ไปเที่ยว.........

 ทั้งๆที่ต้าไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนเขียนภาพ และเรื่อง.....จำได้อย่างแม่นยำคือ หน้าปกที่มีภาพนางเงือกที่นั่งร้องให้บนโขดหินในป่าใหญ่ล้อมรอบไปด้วยสิงหาราสัตว์.....

แต่แล้ววันหนึ่งมันหายไปขณะย้ายบ้านใหม่ ต้าร้องไห้เสียใจเป็นวรรคเป็นเวร......ไม่ยอมกินข้าวปลาตั้งหลายวัน.....ไม่เคยหยุดนิ่งที่จะตามหา.....ทุกซอกทุกมุม หาซื้อทุกๆร้านก็ไม่มีขาย.....ไม่เจอ...........จนเวลาผ่านไปหลายปี ต้าลืมมันไปได้......แต่แล้ววันหนึ่งตอนอยู่ม. 6 เกือบๆ 10 ปี แหน่ะ...ตอนนั้นไปเที่ยวงานกาชาดกลางคืนแล้วพลัดหลงกับพรรคพวก เดินอยู่คนเดียวเรื่อยๆ มาถึงร้านร้างๆแห่งหนึ่งอยู่ซอกลึกที่ไม่ค่อยมีคนเดินไปมา....ใช่ ต้าเห็นมัน......มันนอนนิ่งอยู่บนกระสอบผ้าเล่มเดียวโด่ๆ....ต้ามองมันนิ่งนานมาก...จนรู้สึกเหมือนมีน้ำใสออกมา.....'' ลื้อจะเอาอาไล..." เสียงซ้อเจ้าของแผงตวาด.....ต้าชี้ไปที่หนังสือ....." มีเล่มเดียวสุดท้าย เก่าแล้ว ไม่มีใครจะเอา ลื้อจะเอาจริงๆรึ"...ใช่มันเก่ามาก สีมันมอมแมชอบกล...เท่าไรคะซ้อ.......(ในใจนั้นเท่าไรก็จะซื้อ)....เอาไปเลยถูกๆ 10 บาท.........โอ้!มันเหมือนความฝันค่ะ....ต้ารับมันมากอดไว้เหมือนกอดเพื่อนคนหนึ่งทีคิดว่าชาตินี้คงจะไม่เจออีกแล้ว.....ร้องไห้...ดีใจสุดๆ...จากวันนั้นพอได้กลับไปอ่านอีกครั้ง...มันไม่มีแล้วความรู้สึกแบบนั้น...ต้ากลับรู้สึกว่า....มันเป็นแค่การ์ตูนธรรมดาทั่วไป..ไม่มีจินตนาการใดๆเลย........จนเมื่อมันขาด หายไปตามกาลเวลา....ใช่จินตนาการเหล่านั้นมันหายไปด้วย หายไปไหนน๊า.....................

 

หมายเลขบันทึก: 102114เขียนเมื่อ 9 มิถุนายน 2007 16:58 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:39 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (7)
  • ตอนเด็กๆๆผมก็มีจิตตนาการแปลกๆๆ
  • แต่พอโตจินตนาการหายไปมากเลย
  • ไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร
  • บางทีเราอาจมีภาระมากจิตนาการเลยหายไป
  • ขอบคุณครับ
พี่โอ๋ก็มีความรู้สึกเหมือนกันเลยค่ะ เวลากลับไปอ่านหนังสือที่เคยอ่านแล้วช้อบ ชอบสมัยเด็กๆบางเล่ม คงเป็นการพัฒนาความคิดของเราตามวัยและประสบการณ์ แสดงว่าเราไม่ควรก้าวกระโดดสิ่งที่เหมาะกับแต่ละวัยใช่ไหมคะ ไม่งั้นเราจะพลาดโอกาสบางอย่างที่จะได้มาก็เพราะวัยนั้นๆเท่านั้น แหม...อ่านบันทึกนี้แล้วคิดไปได้ไกลเหมือนกันนะคะ น้องต้าเขียนเก่งจัง

หวัดดีจ๊ะต้า 

  • ดีใจจัง  เจอตัวจริงคนเก่งแล้วอะค่ะ  : )
  • เล่าเรื่องหนุกด้วย  เห็นด้วยกับพี่โอ๋ค่ะ  พี่ก็คิดไปไกลถึงสมัยอดีตอันรุ่งเรือง  มีหนังสือคล้ายๆเทพนิยายเหมือนกันเลย 
  • ของพี่แอมป์ ที่จำได้  เป็นทิงเกอร์เบลล์  เป็นนางฟ้าเยอะๆ   ปกแข็งสวยมาก  แต่เป็นของลูกอาจารย์ที่เป็นเพื่อนบ้านกัน  บ้านเราไม่มีก็ไปนั่งอ่านบ้านเขา   มีความสุขชะมัด
  • ต้าโชคดีออก  ได้ของรักคืนมาเชยชม  ถึงแม้ความรู้สึกจะไม่เหมือนอดีต  แต่ความทรงจำดีๆยังมีอยู่  : )
  • ขอให้น้องต้าทำงานอย่างมีความสุข    ดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท  และพบความทรงจำใหม่ที่ดีเช่นวันวานนะคะ

Hi..

P

คงเป็นจินตนาการที่สวยงามหรือว่าเกี่ยวกับความรักเอ่ย...? Take care kah

สวัสดีค่ะพี่โอ๋......ที่น่ารัก

P

ขอโทษที่ตอบช้าไปนิดนึง คิดถึงพี่ตลอดเลยค่ะ...แต่คงเป็นช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงของต้าด้วยมังคะ...ดูวุ่นๆไปหมด.....ว่างๆจะเข้าไป โพสต์ในบล็อกของพี่นะคะ..

hi...

P
  • ตัวจริงของต้าน่ากลัวไมหคะ?
  • จริงๆแล้วต้าก็จำไม่ได้เลนว่าหนังสือเล่มนั้นมาได้ไง ชื่อหนังสือก็ไม่ทราบ ชอบภาพตามประสาเด็กป.2
  • นานๆทีต้าจะมีโชคค่ะ พี่แอมป์
  • มีความสุขมากๆนะคะ

 

มีให้อ่านหลายเรื่อง แต่เรื่องที่อยากรู้ได้เป็นรองแล้วหรือ การสอบยากไหม บอกแนวให้บ้างซิ กำลังอยากลองเป็นรอง

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี