เส้นทางอาชีพที่ไม่เคย...คาดฝัน

เส้นทางอาชีพที่ฉันไม่เคย…..คาดฝัน                                                                                    ฉันเคยคิดว่าอาชีพครูเป็นอาชีพที่ฉันไม่ชอบ   ถ้าเลือกได้ฉันคงจะทำงานในสายงานอื่นหรืออาชีพอื่นมากกว่าที่จะมาทำงานในอาชีพนี้   แต่เหมือนเป็นสิ่งที่นอกเหนือความคาดฝันในวันหนึ่งเหมือนมีสิ่งที่มากำหนดในตัวของฉันให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบเลย  นั่นคือฉันต้องมาทำงานหรือต้องมามีอาชีพเป็นครู  ในวันแรกที่เข้าสอน….มีความรู้สึกกลัวว่าจะทำไม่ได้  กลัวว่าทำออกมาแล้วไม่ดี   นึกถึงภาพของคุณครูที่ท่านได้เคยสอนฉันมา  จากที่เคยบอกกับตัวเองว่ากลัวว่าจะทำไม่ได้  ฉันกลับมามองย้อนดูตัวของตัวเองแล้วถามตัวของตัวเองว่าควรจะทำอย่างไรให้กับลูกศิษย์ของฉันได้เรียนแล้วได้รับรู้ มีเข้าใจในสิ่งที่เคยได้รับการถ่ายทอดมาจากคุณครูของฉัน   ดังนั้นฉันจึงยอมรับความจริงอย่างหนึ่งคือก่อนที่จะได้เรียนรู้กับคุณครูคือฉันไม่รู้อะไรเลยซึ่งเหมือนเป็นสิ่งที่ย้อนถามตัวของฉันเองว่าแล้วฉันจะทำอย่างไร…ใช่…ก่อนอื่นจากประสบการณ์ของตัวเองคือรู้สึกดีที่ได้เห็นครูที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส  พูดจาไพเราะ….ความรู้สึกประทับใจในตัวของครูนั่นเอง  ฉันจะต้องทำให้ลูกศิษย์ของฉันรู้สึกประทับใจในตัวครูของพวกเขาให้ได้ก่อน โดยขั้นตอนที่จะต้องทำคือให้ความรัก และสร้างความศรัทธา  ให้เกิดขึ้นในจิตใจของพวกเขาให้ได้…..เมื่อลูกศิษย์ได้รับความรักจากความรู้สึกที่เป็นรักบริสุทธิ์ไม่คาดหวังว่าจะต้องมารักตอบ  แต่เป็นความหวังดี  ความปรารถนาดี  ความชื่นชมต่อพวกเขา….  เมื่อลูกศิษย์เกิดความรักต่อตัวครูแล้ว  ความรู้สึกที่พวกเขาจะมีต่อไปคือความศรัทธาต่อตัวของครูผู้สอน  ซึ่งก็จะทำให้ลูกศิษย์ของฉันจะสามารถรับการถ่ายทอดจากสิ่งที่จะได้เป็นประสบการณ์จากการเรียนรู้ต่อไป…..จากครูคือตัวของฉันเอง……………….. (ความคาดฝัน….)