โรงเรียนใกล้เปิดเต็มทีแล้ว ยังมี
ผู้ปกครองบางคน เพิ่งพาลูกมาสมัครเรียน เห็นแล้วก็สะท้อนอะไรบางอย่าง
ทั้งของตัวพ่อ แม่ และลูก ที่ทำอะไรไม่มีการวางแผนล่วงหน้า แล้วก็สร้างผลกระทบอื่น ๆ ตามมาในที่สุด
วันนี้มีโอกาสได้พบนักเรียนรุ่นใหม่
ซึ่งเราเป็นที่ปรึกษา ทันทีที่เด็กเห็นหน้าครู เด็กก็ถามว่า "อาจารย์เป็นที่ปรึกษาผมหรือเปล่าครับ"
เราบอกว่า "ใช่ค่ะ" พวกเขาก็ปรบมือดีใจ พร้อมกับหันไปบอกเพื่อนว่า "บอกแล้วเห็นไหม"
เห็นเด็กยอมรับครูได้ก็รู้สึกดีเพราะใจที่เปิดรับย่อมสามารถแนะนำ อบรมเขาได้ง่าย อีกทั้งเราเคยสอนบางคนมาบ้างแล้วตอนที่เราเข้ามาสอนใหม่ ๆ ตอนนั้นเขาอยู่ ม.๓ ช่วงนั้นเราค่อนข้างตึงเครียดกับเด็กพอสมควร
ตอนนี้ผ่อนคลายลงบ้างแล้วแหละ....
เราจัดการเรื่องการเลือกหัวหน้าห้องโดยให้เขาเป็นคนละ ๑ เดือน ผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคน ให้ดูแลกันเอง
ที่ทำแบบนี้เพราะต้องการฝึกภาวะ
ผู้นำและผู้ตามที่ดี
ตอนที่เราเป็นนักเรียน นักศึกษา เขาเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องตลอด นับรวมก็ ๖ ปีเต็ม เหนื่อยมากเลย จึง
เข้าใจและเห็นใจเด็กที่รับผิดชอบสูง ให้เขาได้ผ่อนพักบ้าง อีกทั้งเด็กที่ชั่วชีวิตไม่เคยได้เป็นผู้นำก็มีโอกาสได้เป็น เขาจะได้ภูมิใจ แต่จริง ๆ แล้วเขาจำใจเพราะเด็กยุคใหม่ขาดจิตสาธารณะ น่าเป็นห่วงและต้องปลูกฝังโดยด่วน
"สิบปีปลูกต้นไม้ ร้อยปีปลูกสร้างคุณธรรม"