อนุทิน #138537

วันนี้มีโอกาสไปพานักกีฬาเปตองไปแข่งขัน ขณะนั่งชมทีมอื่นแข่งขันอยู่

ทีม A ลงแข่งขัน โดยมีครูอยู่ข้างๆสนามคอยบอกว่าต้องทำอย่างไร แก้เกมส์อย่างไร อยู่ตลอดเวลา พร้อมกับเพื่อนๆที่มาเชียร์ ให้กำลังใจ

ทีม B ลงแข่งขันเอง คิดเอง โดย ไม่มีครูมาสอน

ผลการแข่งขันคือทีม A ชนะไปอย่างเฉียดฉิว

เรามองว่า สนามมันคือการแข๋งขันของเด็ก ครูควรลดบทบาทตัวเองลง

ให้โอกาสเด็กได้ฝึกใช้ไหวพริบของตัวเอง ในเกมส์ พร้อมทั้งฝึกรับรับมือกับแรงกดดัน (ความคิดส่วนตัว)

เราเลยหันไปพูดกับนักกีฬาโรงเรียนตัวเองว่า คิดเอง ทำเอง ครูไม่กำกับนะ

ไม่ต้องซีเรียสว่าจะต้องชนะ ไปลองเองเลย

ผลปรากฏว่าเด็กเราก็ไม่ชนะจริงๆ อิอิ แต่เราว่าเขาได้เรียนรู้ประสบการณ์ด้วยตัวเองไปแล้ว

นิทานเรื่องนี้ทำให้เกิดความคิดที่ว่า หากเด็กจะชนะให้เขาชนะด้วยตัวของเขาเองให้มากที่สุด

หากเขายังไม่ชนะ ก็ให้เรียนรู้ที่จะแพ้ โดยไม่เกิดความทุกข์ ถ้าเขารักและอยากจะทำมันจริงๆ เขาจะทำอย่างต่อเนื่องจนชนะได้ด้วยตัวเขาเอง ไม่มีครูคนไหนผิด หรือถูก ก็เล่าสู่กันไปแนวการสอนครูเราไม่เหมือนกัน ^ ^

เขียน:

ความเห็น (2)

โค้ชเปตองหรือครับพี่ ;)…

อุ้ย ขออภัยครับ พิมพ์ผิดไปนิด จะแซวว่า “โค้ชเปตองหรือครับนี่” ;)…