อนุทิน 133104


ทิมดาบ
เขียนเมื่อ

     พฤหัสฯที่ 9 มกราคม 2557 ....23.42 น.

พ่อครับ....

วันนี้...ลูกชายที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม

ผมทำร้ายลูกอย่างเจ็บปวด

ด้วยถ้อยคำที่โหดร้ายที่สุด

ผลักไสลูกไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ลูกก็กลับมาหาผม

ลูกมีนิสัยที่คล้ายกับผมมาก

เวลาที่เห็นลูก

ผมต้องกลับมามองย้อนตัวเองเองหลายครั้ง

ลูกมีบาดแผลลึกอย่างที่ผมเคยมี

น้ำตาที่เพิ่มเข้ามาในสมองของผม

ได้ไหลลงไป สู่หัวใจของลูกเช่นกัน

ผมสร้างบาดแผลลึกให้ลูก

ผมทำให้ลูกร้องไห้

ผมไม่ควรจะทำกับลูกเลย

ไม่น่าแพ้ใจตนเอง

พ่อครับ...ผมเสียใจ

นี้เป็นครั้งแรกในชีวิต...ที่เสียใจที่สุดเลยครับ



ความเห็น (6)

แค่พูดว่า “พ่อขอโทษ” ก็จะทำให้บรรยากาศดีขึ้นนะคะ บอกเหตุและผลกับเขาค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ…

ลูกมีบาดแผลลึกอย่างที่ผมเคยมี……คิดมากเกินไปหรือเปล่าคะ เป็นกำลังใจให้ไม่แพ้อารมณ์โกรธของตนเองค่ะ

ไม่เคยมีใครที่ไม่เคยทำผิด ความระลึกรู้ว่าผิด เสียใจ บวกคำขอโทษ และไม่ทำซ้ำอีกก็จะประเสริฐยิ่งค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

เปิดใจให้กัน ปัญหาร้อยพันแก้ได้เสมอ เป็นกำลังใจให้นะคะ การควบคุมอารมณ์ อดกลั้น อดทน สำคัญที่สุด

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี