อนุทิน #125102

  • วันไหว้ครูของโรงเรียนประจำจังหวัดใช้เวลา ๓๐ นาที  นับเป็นความมหัศจรรย์ที่ทำได้...แต่ความรู้สึกมันแห้งแล้งเหลือเกิน  อดคิดถึงโรงเรียนบ้านนอกที่ฉันเคยอยู่.... มีโอกาสรับพานจากนักเรียนประจำชั้น  เด็กทุกคนมี
    ดอกไม้มาไหว้ครู  สัมผัสถึงความอบอุ่น  ความเอื้ออาทร สายใยรักระหว่างครูกับศิษย์ผ่าินพิธีอันศักดิ์สิทธิ์
    ซึ่งบัดนี้ไม่มีแล้ว

  • สุดท้ายคงได้แต่รำพึงถึงบทกลอนของ ครูอังคาร  กัลยาณพงศ์
    "...อนิจจาน่าเสียดาย
    ฉันทำชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง
    ส่วนที่สูญนั้นลึกซึ้ง
    มีน้ำผึ้งบุหงาลดามาลย์..."

                                                                               ธรรมทิพย์
                                                                          ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๖


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

ขอร่วมรำลึกพระคุณครูด้วยค่ะ

ดีนะครับที่ผมอยู่ในช่วงวัยที่ได้เต็มอิ่มกับบรรยากาศการไหว้ครูเมื่อยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ไม่งั้นตอนนี้คงเป็นแค่เพียงเด็กนักเรียนหัวโต ตัว (วิญญาณ) ลีบเหมือนกัน

ขอบพระคุณพี่ใหญ่ที่แวะมาทักทายค่ะ

ขอบคุณคุณ nobita  ที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ค่ะ โลกมันเปลี่ยนอะไร ๆ ก็เปลี่ยน
ในวันที่วัตถุท่วมโลก ความสัมพันธ์ทางใจของมนุษย์กลับน้อยลง