อนุทิน #117396

อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของ "บัณฑิต" ที่พยายามจะ "คืนถิ่น"

ก็คือ

1. ครอบครัวของตัวเองไม่มีทรัพยากรรองรับ และ
2. ครอบครัว และญาติพี่น้องไม่เห็นด้วย กับการกลับบ้าน เพราะ "อาย" คนอื่น

ตัวอย่างหนึ่ง
จากเหตุการณ์จริงๆ ที่บัณฑิตคืนถิ่นต้องเผชิญหน้ากับพ่อของตัวเอง แค่ขอหารือว่าอยากจะกลับไปอยู่บ้าน ไปทำนา และพัฒนาบ้านเกิด

...

พ่อบังเกิดเกล้า ตะโกนใส่หน้าว่า

"กูทำนามาห้าสิบกว่าปี กูยังเอาตัวไม่รอด (จึงส่งมีงไปเรียนหนังสือ และหางานทำที่กรุงเทพ ได้เงินเดือนสองสามหมื่นที่ดีและสำเร็จในชีวิตอยู่แล้ว) มึงแค่ลูกกู ไม่เคยทำนาจริงๆ สักไร่ มึงจะแน่แค่ไหน ที่จะกลับมาทำนา"

"ให้เลิกคิดเลย (ถ้ายังนับถือว่าเป็นพ่อลูกกันอยู่)"

ถ้าท่านนี้เป็นคนที่ยังลังเลในแนวคิด คงเลิกคิดไปเลย
และคงสูญเสียบัณฑิตคืนถิ่นที่ชัดเจน มั่นคง และสำเร็จ ไปอย่างน้อย 1 คน
ให้เป็นตัวอย่าง "ชีวิตจริงๆ" ให้เห็นกันในปัจจุบัน

และยังมีอีกหลายอุปสรรค ที่บัณฑิตทั้งหลายยังต้องก้าวผ่าน
ก่อนที่จะได้คืนถิ่น จริงๆ

มันเป็นเช่นนั้นเอง
อิอิอิอิอิอิ
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

จริงครับ ผมเคยคุยกับบัณฑิตว่าถ้ากลับบ้านไม่ได้ไปทำงานกรุงเทพฯ​ แสดงว่าไม่ประสบความสำเร็จครับ แค่ทำงานบริษัทในจังหวัดบ้านเกิดยังถูกดูถูกเลยครับ ไปเป็นพนักงานขายในห้างที่กรุงเทพฯ​ ยังดีกว่าครับ

ผมว่าปัญหาของประเทศไทยคือเรื่อง "วัฒนธรรมหน้าตา" ที่แทรกอยู่ในเกือบทุกเรื่องครับ

ใช่ครับ เราคงต้องสร้างตัวอย่างดีๆ และภูมิคุ้มกันทางสังคมครับ ไม่งั้นยากแน่นอนครับ